โมงยามก่อนผลาญเผา
เขายื่น​เรียวมือคู่นั้น​ค่อยจับที่ใบหน้าฉัน

นิ้วโป้งเกลี่ยตามร่องนํ้าตา​ที่กินลึกลงผิวแก้ม​เป็นทางยาว

ก่อนจรด​ริมปาก​ลงที่กลางหว่างหัวคิ้ว​ ที่ที่​บุ๋มลงเป็น​รูปวงกลม​ เขาถอนจูบก่อนพินิจมองหลุมรอยนั้น

เส้นรอบวง​ของ​ปลายกระบอกจุดสามแปด​แสดงหลักฐานเปราะบาง​ของผู้เป็นเจ้าของ

การรบราเกิดขึ้นที่นั่น​ บ่อยครั้งเท่า​หายใจเข้าออก

เขาจูบเข้าตรงนั้นอีกหน​ ก่อนเคลื่อนปักปลายจมูก​ที่จมูกฉัน​ เราใกล้พอฉันที่จะเห็นฟุ้ง​ควัน​ที่นัยน์​เขา

ทึมเทา​ทว่าเวียนไหล​ด้วยบ้าคลั่ง

เขาพูดบางอย่างในถ้อยของดวงตา​

คล้ายกันกับเรื่องของฉัน​

เกรี้ยวกราด​ข้างในเขาดิ้นรน​เหมือนนักสู้​ไม่ต่างจากฉัน​

เราไม่เคยพอใจกับมัน​ ความทะเยอทะยานที่เกาะไต่ตามขอบเหวของความเจ็บปวด​

แผ่ขยายพื้นที่​รับรู้สิ่งปรักหักพัง​

เหยียบย่างบนซากศพตน​ผ่านล่วง​วัยวัน​

เรามองเห็นความเป็นไปในโลกด้วยสายตาของปีศาจ

มีรวดร้านเป็นเหย้าเรือน​

และอย่างน้อยมันไม่ตลบหลังเรา​เหมือน​สิ่งที่ทำให้เราปลาบปลื้ม​

ทัณฑ์​ทรมานไม่เคยทรยศ มันคือศัตรู​และเพื่อนที่สัตย์​ซื่อ

มันชี้หน้าหมายเอาชีวิตเราตั้งแต่แรก​ ไม่ได้แสร้งยิ้มด้วยไมตรีก่อนจะแทงเราข้างหลัง



นั่นล่ะทั้งหมดที่เขากล่าว​ก่อนเราจะ​ผลาญเผา​กันและกัน
SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments