พร่าเลือนของความจริง
ฉันอธิบายเกี่ยวกับความจริงไม่ได้

มันมีทั้งเหลี่ยมคม​ที่เรียงร้อยอยู่ซ้อนกัน

มีด้านนอกที่ดูแข็งกร้าวและด้านในที่เปราะบาง



ความจริงนั้นสัมพัทธ์​

ไม่ขึ้นกับเวลา​เพราะนั่นก็รวมอยู่กับเรื่องจอมปลอมทั้งหลาย

ไม่ใช่จุดหนึ่งบนกระดาษ​ ไม่ใช่กระดาษเสียด้วยซํ้า

มันแทบไม่ใช่อะไรเลย​

เหมือนกับเมื่อสิบปีก่อนคุณไม่รู้ด้วยซํ้าว่าฉันมีตัวตนบนโลก​

แล้วดูตอนนี้สิ​ที่รัก

เราก่ายกอด​ มอบจุมพิต​ประทับที่ฝีปาก​

พร้อมกันกับ​ที่มอดไหม้​ในห้วงรัก​

เราก่อร่างในชีวิตของกัน

ฉันเป็นจริงในคุณ​ คุณเป็นจริงในฉัน

คุณจะอธิบายมันอย่างไร​



มันจึงเป็นสิ่งที่ยากเกินกล่าวได้ครบถ้วน​

ไม่อาจแจกแจงหรือจำแนก

ไร้รูปแบบ​ ไม่คงทน​ ไม่แน่นอน​

เหนือเกินกว่าภาษา​พร้อมทั้งเป็นสากล



ฉันจึงบอกได้แค่ว่า​ ฉันแทบไม่รู้และเข้าใจสิ่งใดเกี่ยวกับความจริงเลย

เพราะขณะที่ฉันเขียน​ ความจริงก็กำลังตลบหลังฉัน​

มันกำลัง​หดหายและกลายร่าง​



เราจึงต้องมีกันที่รัก​ เพื่อบอกเล่า​ เพื่อมองเห็น​เค้าร่างบางเบาของมัน​

งานของเราคือการสร้างสะพาน​

ค่อยขีดเส้น​ในว่างเปล่าของชีวิต​

ก่อนจะลากมาจรดตรงที่เรายืนอยู่​

เพื่อมองเห็นปลายเท้าตนเอง​

และเห็นกันในที่สุด​ก่อนคว้ามือและโอบกอดใน​มืดมิดของ​เวิ้งว้าง​

ก่อนทั้งหมดจะล่มสลาย



เราจะมีตัวตนเพียงประเดี๋ยว​เดียว

ก่อน​กลับไปรวมในฝุ่นควัน​ว่างเปล่า​



และความจริงชุดใหม่ก็กำลังก่อตัว​จากเส้นสายที่คุณและฉันเริ่ม​เขียน​



เราจึงวาดและเขียน​

เพื่อฟังและมองเห็นในเดี่ยวดาย​อันไร้แก่นสารของชีวิต
SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments