Dead body of young people
ทะเลนองไปด้วยเลือดของคนหนุ่มสาว

กลิ่นคาวคละคลุ้งเจือในกรุ่นไอเค็ม

ไม่มีใครใยดีศพนิรนามที่ลอยอืดเกยขึ้นฝั่ง

คนเหล่านั้นพูดเพียงว่าพวกเขาเปราะบาง

ก่อนมองไปทางอื่น



"เด็กพวกนั้นดื้อดึงและปวกเปียก"



"พวกเขาโง่เขลา ไม่รู้จักโต"



"พวกมันส่งเสียงในเรื่องที่ควรเงียบและอันที่จริงพวกมันควรหยุดพูด"



"เด็กเลวพวกนั้นไม่เข้าใจอะไรเลย พวกเขาไม่เชื่อฟัง"



"เด็กพวกนั้นแปลกแยก เป็นตัวประหลาด ตายๆไปได้ก็ดี"



"เธอสมควรโดนแล้ว" "เขาสมควรโดนแล้ว"



ทั้งหมดนั่นเป็นเสียงเซ็งแซ่ของผู้คนในเมือง เกี่ยวกับกองพะเนินร่างไร้ชีวิตของคนหนุ่มสาว

ไม่มีใครใส่ใจที่มาของรอยกรีดที่ข้อมือ รอยชํ้าที่รอบคอ แม้แต่จํ้าเขียวรูเข็มตามข้อพับของซากพวกเขา

บางร่างที่แหลกละเอียดด้วยตกจากที่สูงหรือไม่ก็บวมอืดด้วยเครื่องในถูกเผาด้วยกรด

บางศพมียิ้มในเรือนหน้าเข้านิทราในโดดเดี่ยวนิจนิรันดร์

บ้างเหลือแต่ตัวและชิ้นเนื้อบนหัวที่ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืน



พวกเขาเพียงหลับตาลง

เรียนรู้ความเจ็บปวดในตัว

ก่อนดับดิ้นในหนทางของตน

โดดเดี่ยวและเงียบเชียบ



สุขสันต์วันครบรอบสิบห้าปี บ้างสิบแปดปี บ้างยี่สิบ

จบแล้วชีวิตแสนสั้นของพวกเขา

ศพนิรนามที่ไม่ใครรู้จักในเมืองที่ผู้คนเอาแต่กินและดื่ม



เหมือนกันกับที่ในเช้านี้ ไม่มีใครพูดถึงเด็กหญิงวัยสิบสี่ปีที่ฆ่าตัวตายเพราะถูกชำเราซํ้าแล้วซํ้าเล่าจากคนในครอบครัว

เธอก็เป็นหนึ่งร่างในสมุทรสีเลือด



ไม่มีใครรู้เรื่องเธอ
SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments