ประสบการณ์บวข กับคุณค่าที่แท้จริงของชีวิต (3)
คืนบวช ผมหมดเวลาไปกับการนั่งท่องคำขอบวชทั้งหมด แม้แต่ในสิ่งที่ผมไม่ได้สนใจก็ยังมีเวลาให้ตั้งใจ เพราะเบื่อจนไม่รู้จะทำอะไร

คืนของการบวชนาคผ่านไปอย่างช้า ๆ ความรู้สึกเย็นของอากาศทำให้ตัวของผมสั่น แต่ในใจกลับร้อนรุ่มในความรู้สึกแปลก

แปลกถิ่น แปลกที่ ตอนนี้แม้แต่ชุดยังแปลก

อากาศเย็น ๆ สัมผัสไหล่ยังคงเตือนให้ผมรู้สึกถึงการมีชีวิต ทว่าความรู้สึกตอนนั้นราวกับร่างกายไม่ใช่ของตัวเอง แปลกแยกจนคิดว่าร่างกายกับวิญญาณคงแค่ยืนทับซ้อนกัน ไม่ใช่หนึ่งเดียวอย่างเคย

การ์ตูนเรื่อง Tough, ใครว่าข้าไม่เก่ง ตอนที่คีโบค้นพบท่าไม้ตายประจำสำนัก ผมจำชื่อท่าไม่ได้ แต่เหมือนกับว่าจิตจะหลุดจากร่าง แล้วสามารถมองการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้จากด้านบนได้


อาจจะเป็นสภาวะที่ใกล้เคียงกับที่ผมเป็นในตอนนั้น

พิธีบวชเริ่มขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ผมจำขั้นตอนไม่ได้ชัดเจนนัก แต่ก็พอจะจำภาพความวุ่นวายในตอนนั้นได้ลาง ๆ เพื่อให้พิธีดำเนินไปอย่างราบรื่น
เริ่มจากการแห่นาค เดินเวียนขวารอบพระอุโบสถ เข้าโบสถ์ รอพระอุปัชฌาย์ พระประธานมาทำพิธีอุปสมบท พิธีเป็นไปตามขั้นตอน เข้าไปรับของถวายเพื่อบูชาพระรัตนตรัย บวชเป็นสามเณร ต่อด้วยการอุปสมบทเป็นพระสงฆ์

จากอาภรณ์สีขาว ได้เปลี่ยนมาเป็นอาภรณ์สีส้ม กิจแรกในฐานะสงฆ์ของเราคือ การบิณฑบาต เป็นบาตรแรกที่รับของจากพ่อแม่ และเหล่าญาติพี่น้อง ส่วนใหญ่จะเป็นน้ำปาณะ และปัจจัยสำหรับใช้จ่ายระหว่างบวช

ผ่านช่วงพิธีบิณฑบาต ก็เข้าสู่ช่วงฉันเพล เจ้าภาพจะถวายภัตตาหารให้กับพระสงฆ์ทุกรูป กิจที่สอง คือให้พรผู้ที่มาร่วมพิธี เวลารับของถวายเสร็จสิ้น ผมว่าผมทำได้ดี เพราะมีเวลานั่งซักซ้อมมากมายในช่วงเป็นขโยม


เวลาผ่านไปไม่นานทุกอย่างก็เสร็จสิ้น สำหรับพิธีการบวช ผมเดินกลับกุฏิ โดยที่มีพ่อแม่น้องตามมาติด ๆ บทสนทนาเริ่มขึ้นอย่างไม่ยืดเยื้อ สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้รู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่ครอบครัวผมจะกลับบ้านที่กรุงเทพฯ ก็ได้ขอให้ผมให้พรอีกครั้ง

หน้าที่หลักของการเป็นพระสงฆ์ คือ บิณฑบาต ทำวัตรเช้าเย็น และนั่งวิปัสสนา ส่วนหน้าที่รอง ๆ คือแบ่งเวรยามทำความสะอาดห้องวิปัสสนา และเมื่อมีคนมาบวช ก็ต้องเข้าร่วมพิธี ตามจำนวนที่เจ้าภาพนิมนต์
ส่วนใหญ่วัดนี้ได้รับนิมนต์ทุกรูป

ในช่วงวันแรก ๆ ของการบวชนั้นไม่มีอะไรมาก ต่อให้อยู่ในเพศคฤหัสถ์ หรือเพศบรรพชิต เวลาก็ยังเป็นสิ่งสำคัญ คอร์สการนุ่งห่มผ้าไตรจีวรจึงเริ่มขึ้น

เนื่องจากต้องมีการผลัดผ้าบ้าง การสวมใส่ึงเป็นสิ่งจำเป็น ในวันที่รับการอุปสมบทนั้นมีพระพี่เลี้ยงพร้อมกับเณรจำนวนหนึ่งมาช่วย เพราะให้พิธีดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเมื่อเป็นภิกษุแล้ว จำเป็นที่จะต้องนุ่งเอง เป็นมากเป็นน้อยก็ขึ้นอยู่กับชั่วโมงบิน

ผ้าสองชิ้นที่จำเป็นต้องใส่ให้ได้เลย คือ สบงกับจีวร ตัวผืนผ้าเป็นแบบหลาย ๆ ชิ้นมาต่อกันดูแล้วเหมือนคันนา ด้วยฝีมือการออกแบบของพระอานนท์ ตามกุศโลบายของพระพุทธเจ้าที่ต้องการให้ดูเป็นผ้าที่คนไม่ต้องการขโมย หรือนำไปตัดเย็บต่อ

ส่วนสังฆาฏินั้น พระพี่เลี้ยงพับให้ดูวันแรกยังไง วันสุดท้ายก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิม เนื่องจากเป็นผ้าคาดไหล่ จะคลี่มาห่มกันหนาวก็ได้ ถ้ายอมเสียเวลากลับมาพับใหม่

ผมไม่คลี่ ยอมทนหนาวหน่อยเดี๋ยวก็ชิน จำวิธีพับไม่ได้

การฝึกใส่จีวรเป็นไปอย่างทุลักทุเล ขนาดผ้าที่กว้างชนิดที่ห่มได้ทั้งตัวแม้จะพับทบแล้ว ทำให้การสวมใส่ยากกว่าเดิม ผมต้องใช้เวลาถึง 2 วันในการที่จะใส่ทุกชิ้นให้คล่อง

ชีวิตของการเป็นพระสงฆ์นั้นไม่ง่ายในช่วงอาทิตย์แรก จากที่เคยกินสามมื้อก็เหลือแค่สองมื้อเท่านั้น การนอนเป็นเวลา ตื่นเป็นเวลาไม่ใช่สิ่งที่ท้าทายนัก เนื่องจากไม่มีอะไรทำตอนกลางคืนนอกจากการอ่านหนังสือ กับนั่งวิปัสสนา เรียกได้ว่าเป็นชีวิตที่ไม่ต้องคิดอะไรอย่างแท้จริง
ไม่มีอดีต อนาคต อยู่กับปัจจุบัน


สิ่งที่ยากยังคงเป็นการที่จำเป็นต้องอยู่ในท่านั่งขัดสมาธินาน ๆ แม้จะเปลี่ยนท่าเป็นพับเพียบก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะจะไปรู้สึกปวดอย่างคนที่นั่งพับเพียบนาน ๆ แทน

สิ่งที่เหล่าพระบอกมาก็คือ ให้กำหนดจิต รู้สึกว่าเจ็บ แต่ไม่เอาจิตไปอยู่ตรงนั้น

คำง่าย ๆ แต่ความหมายสุดลึกล้ำ หลักการของมันไม่ยากนัก เพียงแค่เปลี่ยนที่โฟกัส ความเจ็บปวดจะดึงจิตเราไปอยู่ตรงนั้น เราก็แค่ย้ายมันโดยหาสิ่งที่ควบคุมได้ แล้วสามารถจับจังหวะได้

ลมหายใจ

การกำหนดลมเข้า-ออกในช่วงแรกอาจจะต้องใช้การท่องช่วย อย่างที่เราเคยท่องกัน พุท-โธ ยุบ-หนอ-พอง-หนอ การทำหลายอย่างพร้อม ๆ กันจะดึงสมาธิของเรามายังจุดนี้มากขึ้น

เมื่อเรารู้สึกถึงจังหวะที่ชัดเจนของร่างกายจากการควบคุม ให้เริ่มเอาจิตออกจากตรงนั้น แล้วเริ่มหยุดการควบคุมไปทีละอย่าง เสียง หน้าท้อง สุดท้ายคือหยุดการกำหนดลมหายใจเข้าออก แล้วเริ่มอยู่กับความว่างเปล่า

สัญญาณที่บ่งบอกว่าคุณสงบพอ ก็คงจะเป็นร่างกายที่เริ่มหนักอึ้ง ให้ลองนึกถึงสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่นที่คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างรอบๆ ตัว แต่ยังรักษาสภาพการนอนอย่างสงบไว้ได้ สัมผัสของผ้าห่มที่แนบบนตัวคุณ เสียงพัดลมที่เป่าอยู่ไกล ๆ หรือกระทั่งท่านอนของคุณในขณะนั้น

ร่างกายของผมเริ่มเข้าสู่สภาวะนั้นได้เป็นครั้งแรก หลังจากพยายามนั่งมาเกือบ ๆ อาทิตย์

แล้วผมก็ปล่อยให้จิตของตัวเองอยู่กับที่ แล้วค่อย ๆ จมลงสู่ห้วงความมืดมิดที่เหล่าผู้ปฏิบัติรู้จักกันในนามหนทางสู่ปัญญา
ปฐมฌาน
SHARE
Writer
prestkt
Dreamcatcher
ผู้แสวงหาวิถีชีวิต

Comments