• Blacksmith •
Blacksmith ของหนูไง
คุณเคยมีสถานการณ์นี้เกิดขึ้นมั้ย?

...สำหรับเรา 
มันเกิดขึ้นกับผู้ชายโลกส่วนตัวสูง ผมยาว และวัยใกล้หลักสี่
แต่ในตอนนั้นเรายังไม่บรรลุนิติภาวะเลยด้วยซ้ำ

เราเจอกันครั้งแรกในเดือนสิงหาคม ใกล้วันเกิดเรา
กับเว็บหาคู่ ที่บังเอิญไปเจอกัน คุยกันเล่นๆ
และจบลงที่ห้องของเขา

... ห้องที่เต็มไปด้วยฟิกเกอร์ และหนังสือการ์ตูนนับพันเล่ม ช่างเป็นอะไรที่ตื่นตาตื่นใจมากจริงๆสำหรับเด็กอย่างเรา

ในการเจอกันครั้งแรก เราได้รับของขวัญจากเค้าเป็นครีมกันแดด อะไรอีกอย่างที่จำไม่ได้ และน้ำตาเทียมกล่องรูปมิคุจากญี่ปุ่น

...และจากวันนั้น เราก็กลายเป็นคนติดน้ำตาเทียมไปเลย

เราไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ อายุของเค้าด้วยซ้ำ แต่ก็พอมองออกแหละว่าอายุน่าจะพอสมควร 

เสียงทุ้มนุ่ม ผมยาวสลวย การเป็นผู้ฟังที่ดีสำหรับเด็กที่พูดมากอย่างเรา และท่าทีที่ไม่คุกคามของเค้า ทำให้เรารู้สึกถูกใจ และยินดีที่จะคุยต่อกับเค้า

จนกระทั่งวันหนึ่ง เราต้องหนีออกมาจากพ่อแท้ๆที่มองเราเป็นวัตถุทางเพศ และแม่ที่ไม่สามารถปกป้องอะไรได้ 

นอกจากเพื่อนสนิทที่หางานเล็กๆในบริษัทชื่อดังให้เราทำได้แล้ว ก็มีเค้านี่แหละที่ช่วยเราตอนที่เราไม่มีที่ซุกหัวนอน และเงินเก็บที่มีอยู่เพียงน้อยนิดกำลังจะหมด

ในวันที่เราหมดสิ้นหนทาง ข้อความหนึ่งได้เด้งเข้ามาว่าอะไรเราก็จำไม่ได้ แต่พอเราถามว่าเป็นใคร เค้าก็ตอบว่า

‘Blacksmith ของหนูไง’

มันมาจากการที่เราวางแผนจะคอสเพลย์ตัวละครในเกม LOL ตัวหนึ่ง เราเลยปรึกษาเค้าเรื่องการทำปืน ตอนนั้นเรารู้แล้วล่ะว่าเค้าเป็นสถาปนิก ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องการวาดรูปน่าจะเป็นที่ไว้ใจได้ และเค้าได้ตกลงจะทำให้เราโดยที่ไม่มีอะไรที่เราต้องตอบแทน

ใช่ เราตัดสินใจมาอยู่กับเค้า ทำตัวเหมือนแฟนทุกอย่าง แต่อยู่แบบไม่มีสถานะนี่แหละ

จากที่มองแค่ว่าอยากมีที่ซุกหัวนอนที่อยู่ในเมือง เดินทางไปทำงานสะดวก ดันกลายเป็นว่าความรู้สึกต่างๆกำลังก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆ จากความดีของเค้า การกระทำต่างๆ 

... เผลอชอบเค้าแล้วล่ะสิ

ความผูกพันของเราก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ จนพอเริ่มจะรู้สึกตัว ก็ต้องหันมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า

‘ทุกวันนี้เราเป็นอะไรกัน?’

เราไปไหนมาไหนด้วยกันโดยที่เค้าไม่ได้ปกปิดเรากับกลุ่มเพื่อนสนิทของเค้า แต่ก็ไม่ได้บอกอยู่ดีว่าเราเป็นอะไรสำหรับเค้า เราไม่สามารถแอดเฟสบุ๊คของเค้าได้ แต่เค้าจะมาไลค์เราเป็นระยะเพราะเฟสเราเปิดสาธารณะไว้

เรายังคงนอนกอดกัน มีอะไรกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ปฏิบัติตัวเหมือนคนรักกันทุกอย่่าง

ยกเว้นแต่สถานะที่ชัดเจน

เค้าไม่ใช่ผู้ชายที่เพอร์เฟคที่สุดหรอก เค้าพูดน้อย คิดอะไรก็เก็บไว้ ขับรถไม่เป็น ห้องสี่เหลี่ยมที่เป็นโลกของเค้า น้อยคนมากที่จะได้เข้ามา 

มีครั้งหนึ่งที่กระเบื้องในห้องน้ำแตก เป็นคนอื่นคงจะเรียกช่างมา

แต่คนอย่างเค้า เค้ายอมไปซื้ออุปกรณ์มาทำเองดีกว่าให้ใครเข้ามาในโลกของเค้า

เราควรจะภูมิใจดีมั้ยนะ ที่ครั้งหนึ่งเราได้เป็นประชากรในโลกของเค้าเนี่ย

เราได้แต่ตั้งคำถามเรื่องนี้คนเดียวเงียบๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่ามันจะมีสักวันมั้ยที่เราจะได้เปิดเผยตัวตนของเรา ได้เปิดเผยความมีตัวตนของเค้าสักที

จนกระทั่งวันหนึ่ง มี ’ลุง’ เข้ามา

นิทานเรื่องนี้จึงจบลงที่เราเลือกลุง เพราะมีความเหมือนกันกับเค้าทุกอย่่าง ต่างกันแค่ความชัดเจน ที่ลุงยินดีจะให้เรา แต่เค้าไม่

ในวันที่เราบอกเค้าว่าเราจะย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว ทันทีที่เค้าเลิกงานก็รีบบึ่งมาทันที เค้ามองเราเก็บของด้วยแววตาละห้อย และช็อค ที่เรายังจำได้ดีจนถึงวันนี้

เค้ายังคาดหวังจะได้เจอเราอยู่ จนกระทั่งสองเดือนต่อมา 

เราตัดความหวังนั้นทิ้งโดยสิ้นเชิงด้วยทะเบียนสมรส...

ตอนนั้นแหละเค้าถึงได้ดิ้นรนแอดเฟสบุ๊คเรามา และคร่ำครวญถึงสิ่งที่เค้าเคยคิดจะทำกับเรา แต่เค้าก็ไม่ได้ทำ เพราะความกลัวที่จะสูญเสียโลกส่วนตัวของเค้า จนมันทำลายทุกอย่างโดยที่เค้าก็ไม่ได้ตั้งตัว แต่พอรู้ตัวอีกทีก็เอามันกลับคืนมาไม่ได้แล้ว

ช่วงเวลา 7 เดือนที่อยู่กับเค้า มันมีทั้งความสุขและความทุกข์

สุข ที่ได้อยู่กับเค้า ได้รับการเทคแคร์จากเค้า
ทุกข์ กับการที่อยู่แบบไม่มีอะไรชัดเจน อยู่กับการที่ไม่พูดอะไรของเค้า ถึงเค้าจะไม่เคยหงุดหงิดใส่เรา แต่ก็มีเซนส์แหละ ผู้หญิงก็งี้
 
ก็เคยคิดจะขอเป็นแฟนแหละ แต่ก็ไม่ได้ทำ เพราะกลัวจะเสียความเป็นส่วนตัวไป 


เราอ่านประโยคนี้ของเค้าแล้วแอบน้ำตาซึมเบาๆ แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

ทำไมมนุษย์ถึงชอบเป็นแบบนี้กันนะ ตอนมีอยู่ก็ไม่รักษา พอเสียไปแล้วก็มาคร่ำครวญอยากได้คืนมา

ไม่รู้ว่าจะเรียกความรักได้มั้ย แต่ทุกครั้งที่อยู่กับเค้าเรารู้สึกสบายใจ กอดได้เต็มอ้อมแขน ร้องไห้กับอกเค้าได้แบบไม่อาย แถมยังรู้สึกปลอดภัยอีกต่างหาก 

ถ้าจะเรียกว่าเป็นความทรงจำที่ดี 
... ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นนั่นแหละ

ปล. มีอยู่วันหนึ่งที่เราตัดสินใจถามว่าชื่อไลน์ของเค้าอ่านว่าอะไร เค้าตอบมาว่า
น้าหนุ่ย

...วันนั้นแหละ ที่เราได้รู้ชื่อของเค้าจริงๆสักที


SHARE
Writer
Nitch
笑顔が戻ってる
Prepotente 20’s girl. 🐻 Bipolar Disorder Sophisticated Lady

Comments