Him
จากวันนั้นที่เขาก้าวเข้ามาในชีวิตของเรา
กลายมาเป็นเพื่อนที่ดี
เป็นคนคุย เป็นคนให้กำลังใจ
เป็นคนข้างๆที่ดี 
เป็นคนที่เราเลือกเขา และ เขาก็เลือกเรา
เป็นคนที่เราคิดว่าพอดี
เป็นคนที่เราคบได้นานที่สุด
เป็นคนที่ตามใจเราทุกอย่าง
เก็นคนที่ใส่ใจเราในทุกๆเรื่อง ทุกๆรายละเอียด
เป็นคนที่ทำให้เราอยู่กับรอยแผลต่างๆได้
เป็นคนที่พาเราไหรักษาแผล
ดป็นคนที่ให้กำลังใจ เป็นคนที่สนับสนุนเราในทุกๆเรื่อง

แต่พอถึงวันนึง ที่มันดีมากๆ
เรากลับกลัว
กลัวการขาดเขา
กลัวจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาในชีวิต

เราคิดว่าเราต้องอยู่ต่อไม่ได้แน่ๆถ้าไม่มีเขา
เพราะดขทคือคนที่จับมือและประคองเราผ่านมรสุมและเรื่องราวร้ายๆที่สุด
ในวัย20ของเราที่มันเกิดขึ้นมา

จนวันหนึ่ง
จนวันที่เราถามหมอว่า
เราจะอยู่ได้ไหม ถ้าไม่มีเขา
หมอบอกกับเราว่า
คนๆนี้อาจจะเหมือนกระจกที่คอยส่องสะท้อนคุณค่าของเราเอง
ให้เราเห็น ว่าเรามีค่า
แต่จริงๆปล้ว ถ้าวันหนึ่งที่กระจกหายไป
คุณค่าของเราก็ไม่ได้ลดลง

เราไม่รู้ว่่าพอเรารู้ว่า 
ชีวิตเราสามารถเดินต่อได้ แม้จะไม่มีเขา
พร้อมกับการที่เราเจอสังคมใหม่ๆ
มันทำให้เราเปลี่ยนความคิดบางอย่างไหม

ทั้งที่เรารู้อยู่แก่ใจว่า
ถึงเราจะขาดเขาได้
แต่วันที่ขาดเขา
เราจะมีความสุขจริงๆอีกไหม
เราจะมีโอกาสรู้สึกอบอุ่นแบบนี้อีกไหม
จะมีใครพร้อมอยู่ข้างๆเราแบบนี้อีกไหมล
เราจะเจอใครที่ดีกว่าเขาจริงๆหรอ

เราไม่รู้ตัวเองเลยจริงๆว่าทุกครั้งที่ความสัมพันธ์ของแฟนมันกำลังไปได้ดี
เราจะต้องมาคิดวนๆเกี่ยวกับการหยุดความสัมพันธ์
ทั้งๆที่เราก็รักเขา เขาก็รักเรา

แต่มันเหมือนกับเรากลัว
กลัวว่าเขาจะเป็นคนที่เลือกปล่อยมือของเราก่อน
แล้วมันจะเจ็บกว่าการที่เราปล่อยมือเขาเอง

ทั้งที่มันจะจบไม่สวยเหมือนกัน

เราไม่เข้าใจว่าทุกครั้งที่เราสับสน
ทำไม
เราต้องพยายามเอาคนอื่นเข้ามาแทรก
ทั้งที่เราก็รู้ตัวว่าเราขาดเขาไม่ได้
ทำไม
เราต้องอยากจะหยุด
ทั้งที่เราก็รักเขามากๆ

อืม เราก็สงสัยเหมือนกับหลายๆคน
ว่าในเมื่อถ้าเรารักเขาจริงๆ
ทำ ไมเราถึงเลือกอยากจะหยุดความสัมพันธ์นะ

มันคือคำถามที่ไม่มีคำตอบจริงๆ

จนตอนนี้เรารู้สึกว่า ทั้งหมดมันคือการที่เรารั้งเขาไว้
โดยที่เราไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่่ความรู้สึกของเราตอนนี้มันคืออะไร


เราไม่รู้ว่าคำว่ารักที่พูดออกไปในทุกๆวัน
มันคือรัก หรือแค่เพราะเขาฉุดเราจากการจมน้ำขึ้นมาได้ถูกเวลา
SHARE
Writer
pxxxx
Survivor
ex-exchange student in Mexico. Now, full-time uni student and major depressive disorder.

Comments