วังวนของฉันหลังเที่ยงคืน
เวลาตีสองเศษ เพลง Instagram ของ Dean เล่นเคล้าคลอ
โซเชียลเน็ตเวิร์คต่างๆถูกเปิดขึ้นและปิดลง วนเวียนอย่างน่าเบื่อหน่าย
การอัพเดทชีวิตอันหลากหลายของผู้คนรอบกายฉายปรากฏ ก่อนจบไปในเวลาอันสั้นของการสไลด์นิ้วเลื่อนผ่าน



'น่าเบื่อสัด'



ฉันคิด แต่ไม่รุนแรงพอที่จะปล่อยวาง



ความสำเร็จของผู้คนตอกย้ำซ้ำจนหนักอึ้งในอกถึงความกลวงเปล่าของชีวิต
ความรักดีๆผ่านหลักฐานในรูปลักษณ์ของภาพกระซิบข้างหู
ว่าฉันไม่มีวันนั้น ไม่เคยมีความทรงจำแบบนั้นในอดีต และอาจรวมไปถึงอนาคต
หรือแม้กระทั่งคำพูดการพยายามบากบั่นเพื่อสิ่งที่มุ่งหวัง มันทำให้ฉันละอายใจในความไร้ค่าหาความมุ่งมั่นในตัวเองไม่เจอ
ช่างว่างเปล่า... ถมไม่เต็ม



ในความเป็นมนุษย์ของฉัน
การมีอยู่คือความทรมานอย่างหนึ่ง
คนที่ไม่มีอะไรเลยอย่างฉันไม่สามารถก้าวผ่านเส้นเขตแดนของความเป็นเด็กไปได้
ข้างหน้าเป็นเหว และฉันก้าวไม่กว้างพออย่างจงใจ
ความสบายโอบรัดฉันอย่างสิบแปดมงกุฎ หลอกลวงจนสิ้นท่า
รู้ตัวอีกทีฉันก็เป็นยอดไอ้ขี้แพ้เสียแล้ว



ฉันติดอยู่ในวังวนของความปล่อยปะละเลย ยอมผิดหวังอย่างจำนน ถูกเตะล้มกระทืบซ้ำจากความคิดของตัวเอง



'ในอนาคตจะไปทำอะไรได้วะ'



ฉันย้อนกลับมองสภาพเน่ากรัง
โคลนที่ติดตามตัวจากการกรุยทางและพบว่าตัวเองหลง เดินวกวนจนผิดทิศยังคงทิ้งหลักฐาน
การไปไม่สุดเสียทุกอย่างแล้วเริ่มยอมแพ้แต่ละอย่างไล่เรียงกันมาราวกับเช็คลิสต์ของหมดอายุนี่มันอะไรกัน



สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่า
หลายสิ่งที่ผ่านมาคือความกลวงเปล่า ว่างโหวงและไกลห่างจากคำว่ามีชีวิตรอด
บางครั้งฉันก็สงสัย ว่าตัวเองจะไปได้อีกกี่น้ำ
เมื่อไหร่จะตายเสียที



ฉันไม่แน่ใจว่าโลกนี้โหดร้าย หรือเป็นฉันที่สิ้นท่าหมดราคาในตลาดมนุษย์



อะไรปลุกปั้นให้ฉันกลายเป็นแบบนี้
อะไรที่ขัดเกลาให้ฉันแน่ใจนักหนาว่าการตัดสินใจด้วยตัวเองทั้งหมดจะไม่ย้อนกลับมาทำร้ายทำลายตัวเองจนยากจะให้อภัย



ทุกอย่างพังไปหมด
และไม่มีใครจากโลกในอนาคตมาเตือนว่าทางที่เดินมันผิด



เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่คุณจำเป็นต้องชดใช้กับสิ่งที่คุณกระทำ หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าความรับผิดชอบ



แต่บางครั้งฉันเหมือนเด็กปัญญาอ่อน
ก่อปัญหาไว้ ทำได้เพียงนั่งร้องไห้กลางซากปรักหักพังของอารมณ์ เมื่อได้สติครึ่งๆกลางๆกลับวิ่งหนีหาย คล้ายว่าไม่รู้สึกรู้สา หากทว่ารังเกียจตัวเองจนคลื่นไส้



ฉันไม่รู้แล้วว่าทางไหนดีหรือชั่ว
ฉันไม่รู้แม้กระทั่งว่าควรเชื่อใจตัวเองหรือไม่
ไม่มีสิ่งใดรับประกันการตัดสินใจ ไม่มีใครบอกได้ว่าฉันจะไม่พังทลายจนไม่ให้อภัยตัวเอง



ตัวฉันในอนาคตคงเดินทางมาบอกกล่าวเล่าเรื่องไม่ได้
แต่ก็อย่ามาเลย...
ฉันฟังความล้มเหลวของตัวเองมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว .
SHARE
Writer
Cheloline
nymph of cactuses
just an ordinary girl with short hair

Comments