สัมภาษณ์ไม่นัดหมาย (8) ช้าๆ หน่อย
เมื่อคืนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน

ผมบอกที่หมายที่จะไป เขาพยักหน้าเบาๆ ผมจึงก้าวเข้าไปในรถ
รถเริ่มเคลื่อนไปช้าๆ ผ่านไปสองโค้ง เสียงโทรศัพท์ดัง

"ฮัลโหล ว่างาย" เขาทักทายปลายสาย
"อยู่ไหงแว้วอี่" ปลายสายตอบกลับมา
"อยู่แยกสามย่าน ไปส่งผู้โดยสาร"
"(เสียงงัวเงียจับใจความไม่ได้)" ตัดสายไป

"งัวเงียขนาดนี้ยังจะโทรมา คนเรานี่นะ" เขาเอ่ย ขำเบาๆ
"ก็มันคิดถึง ง่วงก็ยังคิดถึงนะครับพี่ ฮ่าๆๆ" ผมตอบ เพราะก็เคยคุยกับคนตอนปลายสายง่วงๆ เหมือนกัน ได้ยินก็ทำให้รู้สึกดี

"แต่มันไม่ใช่เมียผมนี่สิครับ"
"อ้าว เมียเพื่อนพี่หรอครับ แบบว่าติดต่อไม่ได้"
"ไม่ใช่ เมียใครก็ไม่รู้"
"อ้าว แล้วเค้าโทรหาพี่ทำไมครับ"

พี่เขาก็เลยเล่าให้ฟัง ว่าพี่ผู้หญิงปลายสายมีสามีและลูก กลางวันสามีขับรถบริษัท กลางคืนขับแท๊กซี่ เลิกงานก็ไปกินเหล้ากับเพื่อน แต่ไม่ค่อยกลับบ้าน ช่วยส่งเสียค่าเล่าเรียนลูกอย่างเดียว แถมยังชอบเล่นการพนันด้วย

"ทั้งบอลทั้งไพ่ ผัวเขาเป็นทุกอย่างเลยนะ"

เออ คำว่าเป็นทุกอย่างมันใช้แบบนี้ก็ได้ ไม่ค่อยได้ยิน

เธอเจอกับเขาเพราะไปนั่งกินเหล้ากับเพื่อนๆ โดยมีเขาไปร่วมด้วย รู้จักกันในวงเหล้า ผ่านไปหลายครั้งเข้า เธอก็นึกชอบใจเขา

นี่ก็สี่เดือนแล้ว ที่เธอมาช่วยดูแลเขา เพราะห้องเช่าอยู่ใกล้ๆ กัน
ทำกับข้าว ซักเสื้อผ้า ทำงานบ้านให้

"นี่เขาป่วย ผัวเขายังไม่มาดูแลเลย แถมยังด่าว่าเมื่อไรจะตาย จะได้ไม่ต้องยุ่งกันอีก"
"เฮ้ย ขนาดนั้นเลยหรอพี่"
"เขาก็บอกว่ามีใจให้พี่แปดสิบเปอร์เซนต์แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เลิกกันให้รู้เรื่อง พี่จะเดินหน้าก็ไม่ได้"
"ก็น่าลำบากใจนะครับแบบนี้"

"เพื่อนในวงเหล้านี่เขาแซวพี่กับเค้าเป็นแฟนกันแล้วเนี่ย คนรู้จักกันห่างๆ เขาก็นินทา แต่คนใกล้ตัวเขารู้ว่าเราเป็นคนยังไง พี่ก็ไม่ได้แคร์ แต่ก็อยากให้เขาไปเคลียร์ทางนั้นให้เรียบร้อย พี่ไม่อยากดูเป็นคนที่ไปแย่งเขามา เพราะเขามีปัญหากันอยู่ก่อนแล้ว"
"จริงครับ วันนึงก็คงต้องตัดสินใจ"

"คนวัยนี้แล้ว สามสิบย่างสี่สิบ ไม่ได้อยากจะมีครอบครัวอะไรแล้ว หาคนที่อยู่ด้วยกันได้ก็พอแล้ว แต่ถ้าเขายังไม่เลิกกับทางนั้นก็ไม่รู้จะยังไงเหมือนกัน พี่ก็มีลูกคนนึง แต่เมียพี่ตายไปแล้วน่ะ"
"มีครอบครัว แต่ดันไม่อยากกลับบ้าน แล้วจะมีทำไมตั้งแต่แรกนะ"
"ก็นั่นน่ะสิน้อง"

"พี่ก็งงเหมือนกันว่าทำไมเขามาชอบพี่ แต่เขาก็ดูแลเราดีเลยนะ ถือว่าเป็นแม่บ้านที่ดีเลยล่ะ"
"คนที่ทำให้เราอยากกลับบ้านไปเจอ เป็นความหมายที่ดีอันนึงของคำว่าครอบครัวเนอะพี่"
"จริงครับ"

"พี่ช้าๆ นิดนึงนะครับ"
"พี่ก็ไม่ได้รีบหรอก เราก็ต้องให้เวลาเค้าอ่ะนะ"
"ครับพี่ แต่ผมแค่จะบอกว่าใกล้ถึงซอยบ้านผมแล้วครับ เดี๋ยวต้องเลี้ยวซ้ายตรงป้ายไฟน่ะครับ กลัวจะเลยครับพี่"
"อ่อ ได้ครับๆ"
"ผมไปก่อนนะครับ ขอให้โชคดีนะครับพี่"

แล้วผมก็ลงจากรถ นึกถึงคนที่อยากเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แต่เธอคงไม่ตื่นมาคุยโทรศัพท์ เลยพิมพ์ไว้แทน
SHARE
Written in this book
สัมภาษณ์ไม่นัดหมาย
คุยกับคนแปลกหน้า เรื่องความเป็นมาของชีวิต ความเป็นอยู่ของคนแต่ละอาชีพ
Writer
ProtoZua
Books and music
บ้างเพื่อบอกเล่า บ้างเพื่อบำบัดตน

Comments