ถึงเขาคนนั้น

เพราะว่าเน็ตเราหมดเลยได้ค้นแกลลอรี่
เจออะไรเยอะแยะไปหมดเลยล่ะ
เป็นแกลลอรี่ที่น่ากลัวไม่เบาเลยนะ

2ปีแล้ว เป็นยังไงบ้าง
ยังนอนดึกเหมือนเดิมไหม
ยังปวดหัว ไม่สบาย แต่ก็ไม่ยอมกินยาไหม
ยังชอบไม่กินข้าวแล้วไปแย่งเพื่อนอีกไหม

ยังเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า
น้องไม่เหมือนเดิมแล้วนะ

คนทุกคนเปลี่ยนไปคนละนิดจริงๆ

แต่สิ่งหนึ่งที่ยังเหมือนเดิม
คือความหวังดีกับพรที่ขอให้พี่

ไม่ต้องห่วงเลย
น้องก็ยังเป็นน้องคนเดิม
เป็นน้องที่รักพี่เก่งเหมือนเดิม

ถึงจะไม่ได้รักแบบนั้นแล้ว
ก็ยังมีแต่ความหวังดีให้เสมอนะ

น้องโตขึ้นแล้ว
แถมยังเข้มแข็งขึ้นด้วยนะ

น้องไม่ร้องไห้ง่ายๆเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ก็ไม่มีใครคอยโอ๋ เลยต้องอยู่ด้วยตัวเองให้ได้
มันคงดีแล้วที่พี่จากไป
เพราะมันทำให้น้องพัฒนาตัวเองมาเยอะมากๆ

น้องไม่ได้รออีกแล้วนะ
แต่ก็ไม่ได้ไปไหน
ถ้าวันไหนกลับมา น้องก็ยังอยู่ตรงนี้

จากนี้ไม่ว่าอีกกี่ปี
ห้าปีเจ็ดปีหรืออีกกี่สิบปี
น้องสัญญาไม่ได้หรอกนะว่าจะอยู่ที่เดิมตลอดไปคนเราก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงสิ
จะให้อยู่ที่เดิมตลอดคงไม่ได้

แต่อยากให้รู้นะ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
สิ่งที่น้องมีให้พี่จะยังเหมือนเดิม
ความรัก ความหวังดี พรทุกข้อ
เหมือนเดิมมาตลอด ไม่เคยเปลี่ยนเลย

หากวันไหนคิดว่าไม่มีใครอยู่ข้างพี่แล้ว
จำไว้นะ ว่าจะมีน้องที่ไม่ไปไหน
อย่าลืมนะว่ามีคนคนนึงรักพี่ที่สุด
ขอให้เป็นความสดใสของตัวเองในทุกวัน
ขอให้ยิ้มออกมาจากใจได้ในทุกวัน
ขอให้มีความสุขเล็กในแต่ละวัน
ขอให้มีทุกวันที่ราบรื่น ไม่ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้
ขอให้เป็นพี่ในแบบที่ตัวเองชอบ
(บางครั้งพี่อาจไม่ชอบตัวเอง แต่ไม่เป็นไร น้องจะชอบพี่ตลอดเวลา ไม่ต้องห่วงเลยนะ)

สุดท้าย , ขอให้เป็นที่รัก :-)
SHARE
Written in this book
H I M
“แค่หวังว่าจะส่งถึงเขา”
Writer
santac
nothing
แด่ชีวิตวัยรุ่น ความรัก และความสิ้นหวัง Twitter : @heymrsantac

Comments