เมื่อฉันไปรับแม่กลับบ้าน
      ระหว่างทางที่ขับรถจากที่ทำงาน เข้ามาในเมือง แม่ก็โทรศัพท์มาหา 
แม่ : กลับบ้านหรือยัง มารับแม่หน่อยได้มั้ย? 
ฉัน : (ตกใจเสียงแม่ที่เปลี่ยนไป) ได้จ้าแม่ กำลังจะเข้าเมืองแล้ว ให้ไปรับที่ไหน? 
แม่: ที่สาธารณสุข 
    หลังจากนั้นก็วางสายไป ...สักพักเราก็ถึงในเมือง เลยคิดว่าจะไปแวะโต้รุ่งซื้อข้าวกิน ระหว่างรอแม่มาถึง  พอถึงตลาด ความหิวมันทำร้ายเงินในกระเป๋า อันนี้ก็น่ากิน อันนี้ก็น่าซื้อ 
เวลาผ่านไปไม่นานก็พะรุงพะรังไปด้วยถุงกับข้าว และขนมที่ชอบ ก่อนออกมาจากตลาด เดินผ่านผูู้ชายสูงวัยเดินสูบบุหรี่ กลิ่นบุหรี่มือสองอีกแล้วซินะคิดในใจแถมด่า เฮ้อ!!! เหม็นจะให้ว่ายังไงล่ะ ก็คนมันไม่ได้สูบด้วย 

  ออกจากตลาดก็ไปรอแม่ที่สาธารณสุขที่แม่เคยทำงานมาตั้ง 60 ปี แต่แม่ก็ยังวนวนเวียนเวียนกับที่นี่อยู่ เดี๋ยวก็ไปเที่ยว เดี๋ยวก็ไปปฏิบัติธรรม เดี๋ยวก็มาพิมพ์หนังสือให้กับทีมเกษียณ (แม่เป็นเลขานะถึงแม้จะเกษียณแล้ว) เห็นไหมว่าขนาดอายุมากยังไม่เลิกทำงาน !!!  
 
รอสักพักแม่ก็มาถึง พอขึ้นรถมาปุ๊บก็เล่าใหญ่เลยว่าทำอะไรบ้างไปปฏิบัติธรรมที่สกลนคร ด้วยน้ำเสียงที่เป็นหวัด เราก็เลยบอกว่า "ทำไมหนักจังกิจวัตรที่แม่ไป" แม่เลยตอบว่า "หนักอยู่ตอนแรกที่ไปเห็นคนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้" แต่ลืมไปว่าตัวเองสภาพร่างกายมันไม่เหมือนแต่ก่อน มันเสื่อมสภาพแล้ว เลยได้ป่วยกลับมา 
    ตอนนั้นที่แม่พูดใจเราก็หวิวๆ เราเลยบอกแม่ว่า แม่ออกุนรอแม่อยู่บ้าน ถามหายาย่าตลอดเลย  เห็นแม่ออกุนคงดีใจสุดๆเลย แม่ก็ยิ้มแล้วก็หัวเราะออกมา 
แม่จ๋ากลับไปพักผ่อนนะ 
   
SHARE

Comments