ดิน ฟ้า ดอกไม้ : วิจารณ์กวีนิพนธ์ - รพินทรนาถ ฐากูร

 
หลายอาทิตย์ก่อน ฉันเสพรสกวีบทนี้อย่างพึงใจ 
ทั้งปลาบปลื้มรักใคร่ เพียง 3 บรรทัด แต่ซึ้งนัก

ดินเรียกค่าตอบแทนบริการ
ด้วยการพันผูกพฤกษาไว้กับตน
ฟ้าสิมิขอสิ่งใด และปล่อยพฤกษาให้เป็นอิสระ 

หิ่งห้อย — รพินทรนาถ ฐากูร 
 
แต่สหายกวีเจ้ากรรมกลับแย้งให้ระคายหู 
‘ฟ้าก็ไม่ได้ให้สิ่งใดกระมัง?’


ฉัน :
ฟ้าย่อมให้ด้วยเช่นกัน ครึ่งหนึ่งของเธอติดอยู่กับผืนดิน
ส่วนอีกครึ่งเริงร่ายในผืนฟ้า วิญญาเป็นอิสระแม้นรูปกายถูกกักขัง 
บางคราว การไม่เอาเปรียบเรียกร้องจากเธอเลย 
งดงามกว่าการเฝ้าถนุถนอมเธอเสียอีก

สหายกวี : 
ใยต้องเปรียบเทียบระหว่างดินกับฟ้า
ใยฟ้ายกตัวเองด้วยการเหยียบดินเล่า 
เป็นอะไรก็เป็นไป ไม่เห็นต้องเปรียบเทียบเพื่อบอกว่าตัวเองดีกว่า 
ถึงได้ถามว่าฟ้าก็ไม่ได้ให้อะไร? ฝน เมฆ แดดรึ ก็ไม่อีก 

ฉัน :
ลางเนื้อชอบลางยาสหายฉัน ความว่างเปล่าที่ไม่สวมกอดนั่นแหล่ะ 
ฉันถือว่าได้ให้แล้ว พฤกษามิอาจเติบโตในเมล็ด จำต้องถูกฟูมฟักในผืนดิน 
แต่เมื่อใหญ่เกินทน เพื่อที่จะเติบโตต่อ จำต้องพุ่งทะยานสู่เวิ้งฟ้ามิใช่ฤา? 
ฉันมิได้เปรียบเทียบ ทั้งคู่ล้วนสำคัญ

สหายกวี : 
ฟ้าไม่เกี่ยว ฟ้าเป็นแค่คนชมดอกไม้ว่างามเหลือใจ 
แต่ฟ้ามิได้ทำสิ่งใดเลย ในบทนี้ของเรา...

ฉัน :
ยิ้มให้สหายอย่างจนใจ ไร้การโต้กลับ



เมื่อเวลาผ่านไปสักสองเดือน
ที่เคยว่า "อิสระภาพที่ไร้พันธนาการนั้น ถือว่าย่อมให้" 

ยามนี้จึงรู้แน่ชัด เมื่อฤดูแล้งมาถึง ฟ้ามิเหลียวแล ตัดรอน 
ขอฝน ขอลม ให้ผ่อนกายคลายใจ 
ฟ้าจึงมิฟังและมิรับเป็นภาระ
ฟ้าว่าให้อิสรภาพแล้ว จักต้องเอ่ยขอสิ่งใดอีก



หนังสือ: หิ่งห้อย (กวีนิพนธ์) 
ผู้ประพันธ์:  รพินทรนาถ ฐากูร 
วิจารณ์กวีนิพนธ์: อนธการสีชาดและสหายกวี

SHARE
Written in this book
งานปี 2019
Writer
depetragarden
เพตรา วิเศษรังสี
Let us cultivate our garden — Voltaire ‘เสพศิลป์ เขียนกวี และมีชีวิต’ ติดตามความเคลื่อนไหวในเพจ www.facebook.com/petra.visetrangsri/

Comments