พี่น้อง
สายเลือดเดียวกัน แต่เหมือนคนแปลกหน้า

ความห่างเหินที่ก่อตัวมาตั้งแต่อดีต ถ้าถามว่าเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรผมคงตอบไม่ได้ตรงนัก แต่ถ้าถามสาเหตุล่ะก็ ผมว่าผมรู้นะ

น้องผมเกิดมาในช่วงมกราคม ปี 2537 ตอนนั้นผมก็เกือบ ๆ จะสองขวบแล้ว แต่ก็ยังจำความอะไรไม่ได้

ช่วงรอยต่อที่ผมลืมคิดว่ามันไม่มีอะไรนะ แม่บอกว่าผมเป็นคนที่รักน้องมาก จริง ๆ ผมก็พอจะจำภาพ และความรู้สึกนั้นได้นะ

ช่วงก่อนน้องจะเข้าโรงเรียน ผมเห่อมาก อยากให้น้องได้ใส่ชุดนักเรียน เลยไปหยิบเอาเสื้อตัวเองมาให้ลองใส่ก่อน ความรู้สึกที่เห็นน้องใส่ชุดนักเรียนมันน่าดีใจจริง ๆ ถ้าให้เดาตอนนั้นผมคงวิ่งไปเรียกแม่มาดูด้วยแน่นอน

พอถึงวันที่น้องเข้าโรงเรียน ช่วงเช้าที่ต้องออกมาเคารพธงชาติ สวดมนต์ ท่องบทแผ่เมตตาก็ยังปกติดี แต่พอครูสั่งแยกย้ายเท่านั้นแหละ น้องร้องไห้โฮ ผมเองก็เช่นกัน ความรู้สึกที่จะแยกจากกันแบบเด็ก ๆ ยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

ตามประสาเด็ก ก็ต้องมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกัน ผมจำรายละเอียดไม่ได้มากนัก แต่ผมว่ามันน่าจะเริ่มจากการที่ผมบังเอิญไปทำน้องล้มเข้า อาจจะเล่นแรงไปหน่อย จนน้องร้อง แล้วแม่ตี 
ผมว่ามันเริ่มไม่เหมือนเดิมตั้งแต่ตอนนั้นแหละ ผมคงรู้สึกอิจฉา แม่โอ๋น้อง เราเล่นแรงจนโดนดุโดนตี

การแกล้งกันเริ่มมีมากขึ้น น้องเองก็เริ่มฟ้อง ถึงจะบอกว่าเป็นเด็กแต่มันก็มีความฝังใจ ตามนิสัยเด็ก เราเริ่มจับผิดกันแล้วเอาไปฟ้องแม่ เมื่อมันเกิดขึ้นบ่อยความหมั่นไส้มันก็ทวีคูณ จนถึงจุดเปลี่ยนสำคัญ ผมผลักน้องไปชนกระจกตู้จนแตก บาดขาน้อง วันนั้นน่าจะโดนดุโดนตีแรงที่สุดละ

นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเริ่มไม่ยุ่งกับน้อง

การ Fade ออกมาถือเป็นการเลี่ยงปัญหาที่ดี เมื่อไม่ยุ่งด้วย ปัญหาก็ไม่เกิด ผมเริ่มทำบ่อยขึ้นจนเคยชิน เรามีเรื่องกันน้อยลง ตามอายุที่มากขึ้น เริ่มมีความชอบเป็นของตัวเอง แล้วขลุกอยู่กับโลกส่วนตัว

เราสร้างโลกกันขึ้นมาคนละใบ แม้พ่อแม่จะพยายามให้ทำกิจกรรมร่วมกันบ้าง อย่างพาไปเรียนพิเศษพวกร้องเพลง เล่นเปียโน มันก็อาจจะด้วยได้บ้าง แต่เมื่อเกิดการเปรียบเทียบก็ไม่มีอะไรดีขึ้น



โลกสองใบที่มีทางเชื่อมเพียงแค่คำว่า "พี่น้อง" เริ่มจางลงเรื่อย ๆ แล้วความจางก็ชัดเจนมากขึ้นตอนมัธยมต้น วัยหัวเลี้ยวหัวต่อ ต่างคนต่างมีสังคมของตัวเอง อยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ไม่กลับบ้านพร้อมกัน ผมไปร้านเกม ส่วนน้องกลับบ้าน

เจอหน้ากันก็ไม่มีเรื่องคุยกัน ความเขินที่จะคุยกันเริ่มก่อตัว กลายเป็นความเคยชิน นับจากช่วงผมเข้า ม ต้นมาถึงตอนนี้ก็ 14 ปีแล้ว

นานจนทำให้ผมลืมว่าการเริ่มคุยกันของเรามันเป็นยังไง
SHARE
Writer
prestkt
Dreamcatcher
ผู้แสวงหาวิถีชีวิต

Comments