ในวันที่เราไม่ใช่ความสุขของเขาอีกต่อไป
การพบเจอ ย่อมนำมาซึ่งการจากลา
เช้าวันอาทิตย์ในฤดูร้อน ที่แดดส่องจ้า
ดวงอาทิตย์ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเสมอ 
เธอตื่นขึ้นมา และหยิบโทรศัพท์เพื่อดูเวลา 

มีข้อความถูกส่งมาจากชื่อที่เธอคุ้นเคย 
ในข้อความนั้น เขียนไว้ว่า

'ไม่ต้องรอแล้วนะ ไปเจอคนดีๆเถอะ'

น้ำตาค่อยๆไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง เธอพยายามส่งข้อความหาเขา โทรไปหา แต่ไม่มีทางไหนที่จะติดต่อเขาได้เลย 

เธอร้องไห้หนักขึ้นและ หนักขึ้น 

"ฉันมันคนไร้ค่า ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครรัก ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว"

เธอหยิบมืดพกขนาดเล็กใต้ลิ้นชักออกมา และกรีดไปที่แขนตัวเอง

ก่อนที่เธอคิดจะทำอะไรที่เกินเลยไปกว่านั้น สายตาได้มองไปเห็น รูปของใครบางคนบนหัวเตียง

มือเล็กๆค่อยๆปาดน้ำตาและมองรูปนั้นให้ชัดอีกที

เด็กในรูปนั่งยิ้มอย่างมีความสุข ราวกับว่าโลกทั้งใบเต็มไปด้วยความรัก

เด็กคนนั้น คือ ตัวเธอ เอง

เธอหยุดทุกสิ่งที่กำลังทำอยู่ และค่อยๆโอบกอดตัวเองอย่างช้าๆ เธอขอโทษตัวเองเป็นร้อยเป็นพันครั้ง น้ำตาหลั่งออกมาไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

ฉันคนนั้น หล่นหายไปตอนไหน ใบหน้าฉันมีรอยยิ้มครั้งสุดท้ายตั้งแต่เมื่อไหร่



คุณรู้ไหมชีวิตคุณ มีค่ามากกว่านั้น 
โอบกอดความเจ็บปวดของคุณเอาไว้ เพื่อให้มัน หล่อหลอมให้ใจของคุณแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
           ไม่มีความสุขไหนอยู่ได้ตลอดไป           ไม่มีความเจ็บปวดใดอยู่ได้ตลอดกาล คุณจะไม่ใช่คนแรก และคนสุดท้ายที่จมอยู่กับความเจ็บปวดแบบนี้ 
ยอมรับให้ได้ว่า คุณไม่ใช่ความสุขของเขาอีกต่อไปแล้ว
รักตัวเองให้ได้เท่าที่ใจอยากรัก 

กลับมามีความสุขอีกครั้งให้ได้นะ
อย่าทำให้ตัวตนของคุณหล่นหายไป เพื่อใครอีก ของขวัญที่มีค่ามากที่สุดคือใจของคุณเอง ดูแลมันให้ดีๆล่ะ 


SHARE
Writer
Rosemary98
Writer
ความเศร้าซ่อนอยู่ในทุกที่ ไม่ว่าจะในหนังสือบางเล่ม ภาพยนตร์บางเรื่อง หรือ แม้แต่ใครบางคน

Comments