Promise
หยาดฝนที่หยดลงมาในยามเช้า 
ช่วยสะกิดผมให้ตื่นจากภวังค์ของตน
คำสัญญาในวันวานเมื่อหลายปีก่อน 
พรั่งพรูเข้ามาในความคิดของผม

เช้าวันนั้น...เป็นครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน
ณ ที่ตรงนั้น เธอยืนส่งผมจนลับสายตา
ที่ที่ผมจากมาแสนไกล

ประโยคสุดท้ายของเธอก่อนจากผมไป
เป็นเพียงคำสัญญาของเด็กเท่านั้น
ซึ่งเธอเองก็คงไม่จริงจังกับมัน

'อีกห้าปี ที่เดิม เวลาเดิม เราต้องมาเจอกันอีกนะ'

เวลาดังกล่าวได้ผ่านไปแล้ว
ก็เพราะสัญญานั่นมันนานมากจนผมลืมไปเสียหมด

กริ๊ง

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น ก่อนผมจะลุกไปเปิดประตูต้อนรับ

"ไม่เจอกันนานเลยเชียว นายน่ะ... "
            จำสัญญาของเราได้หรือเปล่า                  คนที่ผิดสัญญา... ต้องกลืนเข็มร้อยเล่มนะ    อ้าปากซะสิ ที่รัก :)

 


SHARE
Writer
SmilingROSE
imagine
Smiling when caught up in sadness

Comments