เรื่องที่หมอบอก
หลังจากที่ไม่เจอหมอมานานมาก 
วันนี้ก็ได้เจอหมอแล้ว

เราจะมาเล่าเรื่องวันนี้ของเรานะ ซึ่งมันอาจจะมีคำหยาบคายบ้าง อาจะเป็นเพราะบางทีเราก็รู้สึกโมโหจนไม่รู้จะโมโหยังไงแล้ว


เมื่อสองรอบก่อนหน้านี้หมอบอกว่าเราอาจจะได้หยุดยา ไหงมาวันนี้โดนเพิ่มยาซะงั้น จากสองเม็ดเป็นสามเม็ด 


เราเล่าให้หมอฟังทุกอย่างเลย โดยเฉพาะไอ้เรื่องที่เราคิดอยู่ เราบอกไปหมดทุกอย่าง เราเบื่อชีวิต เราเบื่อบ้าน เราเบื่อตัวเอง และเราไม่กล้าบอกใคร เพราะคิดว่าคนทุกคนมีเรื่องที่ไม่สบายใจของตัวเองอยู่ และยิ่งกับแม่เรายิ่งไม่อยากบอกอะไรใหญ่เลย


หมอบอกว่าคนเรามันก็แค่ต้องการคนรับฟังอะ 
หมอเขายกตัวอย่างมาว่า สมมติเพื่อนเรากำลังจะแต่งงาน แต่เราเลิกกับแฟนพอดี พอเพื่อนถามว่า “เห้ยแก คบกันเป็นไงบ้าง” เราก็คงจะตอบว่า “อ่อ เลิกกันไปแล้ว” สิ่งที่เพื่อนทำคือขอโทษขอโพยใหญ่เลย ฉันไม่รู้งั้นงี้ แต่ยังไงเพื่อนก็ต้องแต่งงานอยู่ดี เพื่อนไม่ได้เลิกกับแฟนเหมือนกับเรานี่


มันความรู้สึกคนละอย่างกัน ง่ายๆเลยก็แบบ เพื่อนติดหนี้5ล้าน เพื่อนมาปรึกษาเรา คือเราไม่สามารถให้เงิน5ล้านเพื่อนไปใช้หนี้ได้ใช่มั้ยล่ะ แต่สิ่งที่เราทำได้คือต้องอยู่ข้างๆกันไง แค่คอยรับฟังก็พอ

ใช่ หมอบอกเป็นนัยๆแหล่ะ ว่าอย่าไปคิดแทนเพื่อน เลิกคิดไปเองด้วย อะไรแบบนี้ 

ซึ่งเราเองก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจมากเหมือนตอนที่เริ่มเป็นใหม่ๆ ตอนนั้นเราก็โดนปรับยาเพราะมันยังไม่คงที เอฟเฟ็คของยาก็คือเหี้ยมากๆ จนต้องพึ่งยานอนหลับนั่นแหละ ความรู้สึกตอนนี้คือเราอยากหาย ไม่อยากกินยาแล้ว

เราเพิ่งกินยาไปสามเม็ด ผลข้างเคียงก็คือเหี้ยจริง จนเราทนไม่ไหวแล้ว และกินยานอนหลับไปสองเม็ดแม่งเลย

ที่เรามีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะว่าเรามีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่นนั่นแหล่ะ ซึ่งหมอบอกว่า เราต้องหัดรักและขอบคุณตัวเอง ต้องหัดชมตัวเองบ้าง มันสามารถเพิ่มคุณค่าให้กับตัวเองได้ 

นั่นแหล่ะ หน้าชาไปเลย ก็คงจะเป็นเพราะว่าเราใช้ชีวิตเพื่อคนอื่นจริงๆ เราเล่าเรื่องรตาให้หมอฟัง หมอบอกว่าก็เอาเป็นกำลังใจได้ แต่อย่าเอาเป็นทุกอย่างของชีวิต และย้ำอีกครั้ง ว่าให้เราชมตัวเองเยอะๆ

อย่างน้อย หมอก็บอกให้เราชมตัวเองที่กินยาครบ พยายามหาทางคุยกับหมอทั้งๆที่ไปเรียนไกลบ้าน จิตตกกังวลแทบตายก็ยังไปเรียนได้ ยังรับผิดชอบหน้าที่ตัวเองได้ มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ได้ ก็ต้องขอบคุณตัวเองบ้าง

เรารู้ดีว่าต่อให้กินยามากแค่ไหนแต่ถ้าไม่เปลี่ยนความคิดมันก็คงจะไม่หาย ตอนนี้เรามีไฟ เราอยากหาย รักษามาเป็นปีแล้วนะ ไม่อยากกินยาแล้ว ไม่อยากกังวล เวลาไปไหนมาไหนก็ต้องกินยาเป็นประจำ อยากทำอะไรอีกหลายๆอย่างแบบสบายๆ ครั้งหน้าต้องได้ลดยา และในปีนี้อาการต้องคงที่ให้ได้ ไปให้พ้นๆกูซะทีอีโรคเหี้ยนี่ เบื่อเต็มทนแล้ว

เราโชคดีมากๆที่เจอเพื่อนดี เรารู้สึกขอบคุณเพื่อนทุกคนที่ยังอยู่กับเรา ถึงแม้ว่าเราจะเป็นแบบนี้ ถึงแม้จะเป็นเพื่อนใหม่ก็พยายามช่วยเหลือเรา เพิ่มเติมคือเราต้องขอบคุณตัวเอง ที่รักษามิตรภาพกับคนพวกนี้เอาไว้

ชีวิตเราก็ยังคงอยู่ได้ด้วยความรัก เพิ่มเติมคือเราต้องรักตัวเองบ้าง เก่งมากเลยนะ ที่ยังต่อสู้กับมันได้อยู่

ถึงใครก็ตามที่ต้องเผชิญกับอีโรคเหี้ยนี่ เรารู้และเข้าใจคุณทุกอย่างเลย พยายามเข้านะ และเราจะอาการคงที่ ไม่ต้องกินยาทุกวันแบบนี้ไปด้วยกัน พอถึงวันนั้น อยากจะไปไหนก็ไปไม่ต้องกังวลว่าเอายามาหรือเปล่า คงจะดีน่าดูเลย

เก่งมาก สู้ต่อไป เย้

SHARE
Writer
Itsora
Writer , Depression , Love
นานมาแล้วแสนนาน

Comments

imyb
8 months ago
รตาbnk48หรือป่าวครับ
Reply
Itsora
8 months ago
ใช่ค่ะ
imyb
8 months ago
ชอบเหมือนกันครับ ไว้มาเล่าให้ผมฟังได้นะครับ ฮ่าๆ
Reply
Itsora
8 months ago
เรื่องเก่าๆเราเขียนถึงรตาไว้ ลองเลื่อนดูนะคะ 😀