From the radiant bridge to dried soil.
เป็นเวลาเท่าใดไม่ได้ประมาณ เพียงภาพที่สะท้อนในสายตานั้นคือท้องฟ้าคืนเดือนแรมอันหม่นเเสง แม้ไม่มีแสงสุขสว่างจากคุณพระจันทร์ ยังคงมีไฟเล็กๆ ประปรายหลากหลายสีปะปนกัน

คูน้ำใต้สะพานสะท้อนสีไปตามแสงไฟเหล่านั้น ลมเย็นอ่อนยามค่ำคืน รอบข้างถนนหนทางไม่มีรถสัญจรไปมามากนัก กลางสะพานกับบรรยากาศรอบตัวเช่นนั้น สบายใจอย่างไรไม่อาจทราบได้ 

สายหูฟังถูกเสียบเข้ากับโทรศัพท์ที่กำลังจะถูกเปิด playlist อันคุ้นเคย หูฟังทั้งสองข้างเพียงพอแล้วสำหรับคนสองคนบนสะพานเล็กๆ นี้
Like a river flows
Surely to the sea
Darling, so it goes
Some things are meant to be
เพลงเก่าตั้งเเต่สมัยคุณพ่อคุณแม่ยังคงมีรอยยิ้มสดใสไม่มีริ้วรอยใด ผมสีดำมันวาวเลยล่ะมั้ง น่าแปลกใจไม่น้อยที่เราทั้งคู่ฟังมันอย่างเคยชินในท่วงทำนอง

แล้วคุณก็บอกว่า กรุงเทพฯ ยามค่ำคืนน่ะสวยงาม

หากได้ยินประโยคนี้ก่อนที่จะได้สัมผัสบรรยากาศดังกล่าว คงไม่อาจพยักหน้าเห็นดีเห็นงามเพียงแต่น้อย กรุงเทพฯ อันติดตรึงในใจนั้นมีเพียงเเต่ผู้คนเดินควักไขว่ การจราจรอันติดขัด มีแต่มลภาวะทั้งทางหู จมูก ตา ไม่มีสิ่งใดน่าประทับใจอันจะกล่าวได้อย่างที่คุณนั้นว่า

เวลานี้เห็นด้วยกับคุณโดยไม่มีเหตุผลใดมาเกี่ยงเลย กรุงเทพฯ ยามราตรีบนสะพานข้ามคลองเล็กๆ นี้ชวนให้ตกหลุมรักเสียจริง

โทรศัพท์ยังคงเล่นเพลงไปอย่างต่อเนื่อง สายลม สายน้ำ แสงไฟยังคงทำหน้าที่ของมันเรื่อยไป 

ปรอยฝนเย็นๆ เริ่มตกกระทบลงใบหน้าเราทั้งสอง

"คุณเอาร่มมาใช่เปล่า"

"เอามาอยู่แล้ว"

เสียงเปาะแปะดังขึ้นชัดเจนสำหรับทั้งสองที่อยู่ภายใต้ที่กันฝนเพียงหนึ่งเดียว ฝั่งริมไหล่ทั้งสองเปียกกันคนละข้าง เป็นความรู้สึกอบอุ่นเสียเหลือเกิน ที่ต่างฝ่ายต่างอยากให้อีกฝั่งเปียกน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

"คุณอยากกลับหรือยัง"

"ยัง คุณอยากกลับแล้วหรอ"

"เปล่า กลัวคุณจะเมื่อย ยืนบนสะพานนานๆ"

"ไม่เมื่อย กลัวคุณเบื่อมากกว่า"

.
.

บทสนทนาที่อัดแน่นไปด้วยความใส่ใจรายละเอียดเล็กๆของทั้งคู่ดูจะไม่มีจุดบรรจบในเวลาอันใกล้ บนสะพานข้ามคลองสายเล็กที่มีเม็ดฝนโปรย ยังคงมีคนสองคนยืนฟังเพลงด้วยกันไปนานนับชั่วยาม


กริ๊ง


เสียงนาฬิกาปลุกที่คุ้นเคยชวนแสบเเก้วหู

เพดานห้องขาวโพลน แสงแดดอ่อนๆ ลอดริมหน้าต่างกระทบผ้าห่มสีเข้ม 

บรรยากาศที่หอมหวนนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในจิตใจ ห้วงอารมณ์ดังกล่าวไม่อาจถูกสลัดทิ้งได้ทันทีทันใดหลังจากลืมตาตื่น

วูบโหวงเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่พบว่าเป็นเพียงฝันอันใกล้รุ่ง

แต่ก็คุ้นชินเสียเเล้วกับการฝันเช่นเดิมซ้ำรอยไปมา

ความรู้สึกที่ได้ไปยังสถานที่แห่งนั้นด้วยกันไม่เคยลานเลือนเสียทีนะคุณ






SHARE

Comments