อย่าน่ารักให้ใครเห็น
    เริ่มยอมรับกับใบหน้าที่มันเรื่อมเเปรปรวนตอนอยู่ใกล้คุณทุกครั้งแล้วในช่วงนี้ มีบ้างบางทีพอนึกถึงก็ยิ้มออกมาเเบบไม่มีสาเหตุ

    ไม่ได้บ้านะ เเต่เพราะมันอยากยิ้มอ่ะคุณ

    วันๆก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก แค่เช้าทักทายมอนิ่งเราก็มอกลับ กลางคืนก็มาบอกฝันดีเราก็กู๊ดไนท์ให้ไป ซึ่งเป็นเรื่องปกติให้ชีวิตประจำวันของฉันสะเเล้ว

    ยอมเลย ตอนนี้รู้สึกกับคุณเข้าเต็มเปา

    ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับอะไรแบบนี้ การเเอบชอบคนใกล้ตัวที่ไม่ได้ถึงกับสนิท เเต่ก็ไม่เชิงว่าไม่สนิทเลยมันก็คงเป็นเรื่องยากกับการตัดสินใจ คนที่ไม่เคยมีแบบนี้ก็คงไม่รู้หรอก

    เพราะอาจคิดว่าเรางี่เง่าก็ได้,น่าเบื่อจะตาย

    มาเจอเองเดี๋ยวรู้เองว่าไปนั่น

    เเต่เรื่องธรรมดาก็ยังคงเป็นเรื่องธรรมดา ทุกๆวันดำเนินผ่านไปเหมือนเดิม ต่างกันตรงที่มันเเอบยิ้มทุกครั้งตอนเห็นหน้าคุณนั่นแหละ

    ใจมันยินดีที่ได้เจอหน้าคุณจนถึงตอนนี้ แอบมองคุณอยู่เเบบไม่ห่างเเละไม่ใกล้ชิดจนเกินไปตามประสาคนใกล้ตัว แค่คิดว่าอยู่ไปเเบบนี้ก็ดีเเล้วเหมือนกัน ไอ้เราก็ไม่ค่อยเเน่ใจกับความรู้สึกอีกอย่างมากแค่ไหน อาจจะไม่ใช่ก็ได้


   แล้วถ้าใช่ ก็คงไม่ดีต่อใจพอสมควร



   ตอนนี้ก็อยู่แบบนี้ไปก่อน จะมีคนเข้ามาหาคุณก็ไม่เป็นไร เพราะนั่นมันก็เรื่องของคุณ ถึงฉันจะบอกว่าชอบตอนคุณยิ้มเเค่ไหน แต่คุณกับไม่เเม้เเต่จะตอบสนองอะไรออกมาเลย นอกจากยิ้มส่งมา

   คงเป็นเรื่องนี้ที่คุณคงใสๆมากเกินไปจนทำให้ฉันถึงกับน้ำตาตกเลยล่ะ

   กลับมาทางนี้เหมือนเป็นคนไม่ดีไปในพริบตา

   เศร้าเเล้วนะคุณ

    อย่ายิ้มให้ใครนอกจากฉันคนเดียวได้ไหม,หยุดความน่ารักของคุณที่เเสดงให้คนอื่นเห็นสะทีเถอะ

    ไม่ได้คิดจะหวงคุณนะ แค่อยากให้คุณระวังตัวหน่อยแค่นั้นเอง

    เพราะใจมันจะละลายอยู่แล้ว อย่าให้คนใจบางคนนี้ต้องกะอักเลือดกับดาเมจที่ส่งมาเลย ถือว่าขอไว้ก่อน ไม่สิ...

    เปลี่ยนเป็นยิ้มให้ฉันเดียวก็พอ คนอื่นไม่ต้องยิ้มให้เขาหรอก

    ฉันไม่ได้เห็นแก่ตัวจริงๆนะทุกคน



SHARE
Writer
Yui3278_
Write and read
เป็นพื้นที่ของความชอบ หาความผ่อนคลายความสบายใจผ่านตัวหนังสือ และเปรียบเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไม่ใช่ชีวิตจริง

Comments