เวลาหยุดนิ่ง
     ตั้งแต่เริ่มต้นปีใหม่มา...ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าบอสยังคงจ้างฉันไว้ทำไม งานก็ไม่มีอะไรให้ทำเป็นชิ้นเป็นอัน ฉันไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี บอสและพี่น้องไปเปิดร้านอาหาร ส่วนธุรกิจการศึกษาก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องพับโครงการเมื่อไร ฉันยังเหมือนลอยตัวอยู่ในน้ำ...ว่ายไปไหนไม่ได้

     ตอนนี้ฉันก็สภาพจิตใจย่ำแย่นะ พยายามจะคิดทุกอย่างในแง่บวก แต่ความคิดแง่ลบก็เข้ามาจู่โจมบ่อยๆ บางครั้งก็ไม่ให้รู้เนื้อรู้ตัวเลย พยายามปลอบใจตัวเองว่ายังดีที่ยังมีงานทำอยู่ ถึงแม้งานที่ทำจะไม่ได้ให้ความรู้เพิ่มเติมกับฉันก็ตาม การประคับประคองชีวิตให้อยู่รอดแบบไม่เบียดเบียนใครนี่ยากจัง มีแต่คนที่คิดจะเข้ามาพึ่งพิงตักตวงหาผลประโยชน์ เพื่อนท่ีเคยโตมาด้วยกัน...หรือเรียนมาด้วยกันก็ห่างๆ กันไป ทุกคนต่างไปมีชีวิตของตัวเอง ...อาจมีแค่ฉันคนเดียวที่ยังคิดถึงอดีต...ที่มันสนุกสนาน ไม่เหมือนกับตอนนี้  ชีวิตวัยทำงานที่ต้องมีความรับผิดชอบทั้งกับตัวเองและคนรอบข้าง มันช่างเหนื่อยล้าและน่าเบื่อหน่าย

     แต่ละวันที่กลับถึงบ้าน...ฉันแทบไม่อยากทำอะไรต่อ ไม่อยากใช้หัวคิดกับเรื่องใดๆเลย อยากแต่เล่นเกมให้ถึงเวลานอน แล้วก็นอนๆ ให้มันจบไป พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงาน เหมือนเดิมทุกวัน

    การหาแรงบันดาลใจในการทำงานแต่ละวันต้องหาจากที่ไหนนะ ฉันอยากไปเที่ยว...และบ่อยครั้งก็ต้องไปคนเดียว เพราะเพื่อนๆ ไม่ว่าง ไม่ก็ว่างไม่ตรงกัน การไปเที่ยวคนเดียวก็ดี...แต่บางครั้งคนเราก็ต้องการคนที่แชร์ประสบการณ์ด้วยนะ พอมาถึงวัยนี้ก็เริ่มรู้สึกถึงความโดดเดี่ยว...แม้ฉันจะรู้ว่าจะต้องพึ่งพาตัวเอง การยืนด้วยลำแข้งตัวเอง...ฉันทำได้อยุู่แล้ว แต่ภาวะทางจิตใจฉันยังไม่แข็งแรงพอ...ยังอยากมีที่พึ่งพิงเวลาเหนื่อยล้า

    ทำไมถึงได้รู้สึกเหนื่อย ....จะต้องทำยังไงถึงจะรู้สึกกระตือรือล้นเหมือนคนอื่นบ้าง ...อยากรู้สึกมีความสุขกับปัจจุบันจัง
SHARE
Writer
PrisonerOfLife
seeker
ขอให้ได้เขียนระบายให้โล่งใจ พอใจแล้วก็จะไปนอน

Comments