ภาวะโหยหมา
อยู่ๆก็นึกถึงหมาที่บ้านต่างจังหวัด ไม่ได้เจอกันมาสามเดือนแล้ว ปกติเราจะเจอกันทุกๆเดือน 
ด้วยความที่ธุระปะปัง งานยุ่ง ฝุ่นเยอะ ภารกิจ 
อีเว้นต์ต่างประดังประเดเข้ามา การแบ่งเวลาให้หมาเลยกลายเป็น priority สุดท้าย คืนนึงที่รู้สึกนอยด์ๆ จึงพลิกปฏิทินแล้วเห็นวันว่าง สิ่งที่ทำคือจองตั๋วเครื่องบินกลับบ้านทันที

ผมเรียกความรู้สึกนี้ว่า ‘ภาวะโหยหมา’ ความรู้สึกที่อยากจับอยากมองอยากลูบหัวหมาที่บ้านเพิ่มขึ้นอย่างสูงในชั่วขณะนึง เกิดขึ้นรุนแรงทุกครั้งเมื่อเผลอไปเห็นฟีดของเพจ ‘golden retriver’ ของต่างชาติ เพจสัตว์ชนิดและพันธุ์เดียวที่เคยกดไลค์ไว้ บรรดาคลิปที่เจ้าของเอามาลงถึงความน่ารัก 
ความเด๋อ ความโง่ ความซุ่มซ่ามของพวกมัน ทำให้เผลอใช้เวลาไปกับเพจนี้ไม่น้อยกว่า15นาทีต่อครั้ง

ทุกครั้งที่เห็นคลิปจะรู้สึกหมั่นเขี้ยว อยากหยิก อยากขย้ำ อยากแกล้งขัดขา อยากโอน อยากอุ้ม อยากลูบหัว พาลให้งอแงอยากกลับบ้านไปเล่น
ซะเดี๋ยวนี้เลย

วันนี้ผมได้เจอมันแล้ว บ้านเราเคยมีโกลเด้นมาแล้วสองตัว และ(เค้าบอกว่าเป็น)ลาบราดอร์ อยู่ตัวนึง เจ้าโกลเด้นเป็นขวัญใจของครอบครัวเราและคนในหมู่บ้าน ด้วยความที่หล่อ หน้าตาดี เป็นมิตรกับทุกคน แต่ดันรีบมาจากกันไปไว เลยได้ใช้เวลาร่วมกันแค่ 3 ปี จึงเหลือลาบราดอร์ที่อยู่บ้านแค่ตัวเดียว 
ใช่...ตัวเดียวกับที่ผมคิดถึง

ไม่รู้ว่าความรู้สึกรักและเอ็นดูหมานี่มาจากไหนกันแน่ ทั้งๆที่ความรู้สึกแรกที่เคยเจอหมาตัวแรกในชีวิตนั้นทำให้กลัวภาพยังติดตา ความกลัวยังตรึงอยู่ในความทรงจำ แต่โตขึ้นมาทำไมถึงรักและคิดถึงมันขนาดนี้

ข้อมูลจาก the matter อ้างถึงนักจิตวิทยา Vanessa Lobue ระบุว่าทารกอายุ 1-3 ขวบมักจะมีแนวโน้มอยู่กับสัตว์เลี้ยงนานขึ้นไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงชนิดใดก็ตาม มากกว่าที่จะเล่นกับตุ๊กตาและสัตว์จำลอง เนื่องจากสมองมนุษย์ทารกจะแยกแยะของจริงของปลอมและสิ่งมีชีวิตได้ ผ่านสมองส่วน amygdala ที่มีหน้าที่ควบคุมอารมณ์ ส่งผลให้สมองสั่งการให้เหมือนโดนมนต์สะกดเวลาเจอสัตว์เลี้ยงใดๆ

ทั้งยังระบุว่า ทำไมสัตว์เลี้ยงที่มีช่วงอายุเด็กๆนั้นจึงดึงดูดเรา นั่นเป็นเพราะว่ามีโครงสร้างคล้ายมนุษย์ทารก คือ หน้าผากกว้าง ตาโต หัวใหญ่กว่าตัวนั่นเอง

นอกจากนี้ยังมีการทดลองแสกนสมองผ่านเทคโนโลยี MRI เปรียบเทียบระหว่างภาวะสมองมนุษย์แม่ปกติ เปรียบเทียบระหว่างช่วงเวลาที่สัมผัสเด็กทารกกับสัมผัสสัตว์เลี้ยง พบว่ามีการตอบสนองในสมองส่วนเดียวกัน จึงสรุปได้ว่าทำไมมนุษย์เราถึงรักและเอ็นดูสัตว์เหมือนลูกหลานของเราเอง

การทดลองความรู้สึกข้างต้นนี้คงย้ำเตือนอยู่ในสมองผมไม่ต่างกัน ทุกๆครั้งที่เห็นภาพ เห็นคลิปหมาแล้ว ‘ภาวะโหยหมา’ จะกำเริบมาก อยากกัดอยากเคี้ยวอยากแกล้งมันเต็มที คำว่าน้องงงง 
แทบจะโผล่มาทุกครั้งแบบไม่ต้องคิด 5555555 

วินาทีที่ได้เจอกันวันนี้ น้องที่บ้านดูดีใจไม่แพ้กัน เสียงร้องหงิงๆ กระโดดพุ่งตัวเข้าหา รอยยิ้มที่ส่งมา หางที่ส่ายแรงๆ ตัวบิดเบี้ยวด้วยความดีใจ แสดงให้เห็นเหมือนทุกทีที่เจอกัน ไม่เคอะเขิน ไม่ห่างเหิน ไม่เคยเปลี่ยนไป

ดีใจที่ได้เจอกันนะ / ลูบหัว




SHARE
Writer
nicenitiwrite
นัก(พยายาม)เขียน
Working on my writing discipline and book reviews.

Comments