วันที่น้ำลายกลืนยาก
วันนี้แม่มารับเราที่เรียนพิเศษ

เราแอบดีใจ ที่จะได้เจอแม่ในรอบอาทิตย์กว่าๆ เพราะปกติแทบจะไม่ได้เจอ แม่เป็นพยาบาล เข้าเวรตลอดเลย

เราก้าวขึ้นรถด้วยรอยยิ้ม

แค่ตอนที่ก้าวขึ้นเท่านั้นแหละ

แม่เป็นอะไรไม่รู้ หงุดหงิดอะไรมาล่ะมั้ง

แต่แล้วทำไมต้องมาลงกับเราล่ะ

ทำไมถึงเป็นเราที่ได้รับความเจ็บปวดตรงนั้น

เราทำอะไรผิด

ทำไมถึงเป็นเราที่ต้องแบกรับอะไรแบบนี้เอาไว้ทุกที

ทั้งพ่อทั้งแม่

เราเคยตั้งคำถามว่าทำไมเรากลัวการอยู่กับพ่อแม่เพียงลำพังโดยไม่มีพี่

ตอบได้แล้วแหละ

ตลอดเวลาที่นั่งรถกับแม่ เรารู้สึกว่าเวลาเดินช้ามากเลย

ตัวเราชาไปหมดเพราะคำพูดเสียดแทงพวกนั้น

อยู่ๆน้ำลายก็เหนียวซะดื้อๆ

กลืนยากชะมัด

เราหลับตาลงช้าๆ มองออกไปข้างนอกตลอดเวลา

วันนี้เหนื่อยมากขึ้นเป็นเท่าตัวเลย

เหนื่อยจนนั่งกอดเข่าเงียบๆอยู่มุมห้อง

แต่เราก็ไม่ได้ร้องไห้อีกนั่นแหละ

แต่ก็ยังคิดเหมือนเดิม ว่าร้องออกมายังจะดีซะกว่า

บางครั้งก็แอบคิด

ว่าถ้าไม่มีเรา ที่บ้านจะสบายกว่านี้มั้ย

ทุกคนจะหายลำบากมั้ย

คิดวนไปเป็นพันครั้งแล้ว

แต่ก็ยังไม่ไปไหนล่ะนะ

ก็ยังอยู่ตรงนี้

ถึงจะอยู่คนเดียวก็เถอะ

" มันจะผ่านไป ซักวันนึงนะ "
" อาจจะไม่เร็วๆนี้ อาจต้องใช้เวลาซักหน่อย "
" ถึงจะต้องแตกสลายอีกกี่ครั้ง .."
" ก็อย่าหายไปเลยนะ "











SHARE
Writer
WM__
Human
จริงๆแล้ว มันเป็นแบบนี้ตะหาก

Comments

Gun1708
4 months ago
กอด//💛
Reply