ความกลัว
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทุกวันนี้เรากำลังให้ความสำคัญกับอะไรจริงๆกันแน่
หลายครั้ง จู่ๆเราก็ไม่อยากลุกจากที่นอน
เราไม่อยากตื่น

เราไม่อยากเจอกับโลกความเป็นจริง
เราไม่อยากรับรู้ว่า
ถ้าเราลุกขึ้นมาแล้ว
เราต้องเจอกับอะไร
เราต้องสู้กับอะไร
เราจะต้องฝืนยิ้มขนาดไหนนะ

มันเหมือนเป็นการกลัวอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

แต่หลายคนก็คงคิดว่าจะกลัวอะไรนักหนากับสิ่งที่มาไม่ถึง
หลายคนอาจจะรู้สึกว่ามันง่ายมากๆกับการรับมือกับสิ่งพวกนี้

แต่เรากลัว
กลัวมากๆ
กลัวว่าถ้าออกไปแล้ว
เราต้องเจอกับอะไรที่ทำให้ตัวเองเหนื่อยเกินไป
แล้วก็รับมือไม่ไหว

แต่เราก็รู้ว่าการนอนโง่ๆอยู่บนเตียงไม้ได้ช่วยอะไร

เราได้แต่หวังใจอยู่ลึกๆจริงๆ
ว่าวันใดวันนึง
เราคงจะกล้าออกไปเผชิญหน้ากับอนาคตที่เราไม่รู้จักและคาดเดาไม่ได้ในทุกๆวัน

ไม่ใช่การที่กล้าออกไปในบางวัน
ส่วนบางวันก็ยังมุดอยู่ใน safe zone โง่ๆของตัวเองแบบนี้

แต่ยังไงก็เถอะ ก็ถือว่ามีพัฒนาการแหละเนอะ 
เพราะก่อนหน้านี้
เรายังทำไม่ได้แม้แต่วันเดียวเลย

รู้สึกแย่จัง แต่เก่งมากเลยนะ ที่ไม่ร้องไห้ออกมา 
แค่นี้ก็เก่งมากแล้วนะ สู้ๆนะตัวเรา
SHARE
Writer
pxxxx
Survivor
ex-exchange student in Mexico. Now, full-time uni student and major depressive disorder.

Comments