Begin to be me 6
เเสงอาทิตย์ อัสดงยามเย็นชวนให้นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา และยังเป็นสัญญาณเตือนว่าราตรีไกลย้ำเข้ามาอีกครั้ง
เครื่องยนต์สี่ล้อวิ่งไปตามทางถนนสุดลูกหูลูกตา
ผู้คนที่หนาแน่นในวันหยุดก็กลับบางตาอย่างเห็นได้ชัดถึงเสียงจะดังมากเพียงใดในรถก็ทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง แล้วนึกถึงสิ่งที่มาในหัว
วันนี้มีความสุขไหม...
รอยยิ้มรูปสามเหลี่ยมคว่ำที่เป็นเอกลักษณ์ก็ผุดขึ้นมาทำให้ใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมา

น่าจะมีนั่นแหละ.....
แต่จู่ๆความในหัวสั่งการให้ความรู้สึกที่มีกลับดิ่ง
ดิ่งคล้ายจมน้ำ
ดิ่งคล้ายกับตกลงไปในเหวลึก...ลึกเกินกว่าที่จะปีนขึ้นมารับรู้ภายนอก

สายตาจับจ้องกับนอกหน้าต่างของรถยนต์ที่เคลื่อนที่ออกไป....แสงที่สวยงามทำไมชั่งสวนทางกับความรู้สึกเช่นนี้.....


SHARE
Written in this book
begin to be me
Writer
hopepipi
dust within galaxy
ทุกครั้งที่พูดถึงความหวังคนจะนึกตื่นตัว แต่ให้ตายสิ มันไม่ความหวังที่เป็นของเรา

Comments