กี่ครั้งแล้วที่เราต้องบอกลากัน
กว่าร้อย-พันชีวิตที่ทำงานที่นี่ กว่าพัน-หมื่นคนที่เข้ามาและออกไป กว่าแสน-ล้านนักเดินทาง 
กว่าสิบ-ร้อยล้านของความทรงจำถูกบันทึกไว้ที่นี่ ‘สนามบิน’

หนึ่งในสถานที่ที่ถ้ามีความรู้สึกเหมือนคนได้แล้วรู้สึกเหงา น่าจะเป็นที่นี่ แทบไม่มีใครจะอยู่กับสนามบินไปได้นาน นอกจากเครื่องบินและพนักงานประจำ พ่อแม่ส่งลูกไปเรียนมหาลัย แฟนสาวส่งแฟนหนุ่มไปทำงาน พี่สาวส่งน้องชายไปเยี่ยมญาติ ภรรยาเดินทางข้ามทวีปไปหาสามี บทบาทหน้าที่แตกต่างกัน จุดประสงค์ต่างกัน แต่สิ่งที่มีเหมือนกันน่าจะเป็นความคิดถึงคนที่ปลายทาง

สนามบินเป็นสถานที่ยอดฮิตของคำกล่าวลาและทักทายกันอีกครั้งของผู้เดินทางและผู้ต้อนรับ  
คำอวยพรขอให้เดินทางปลอดภัย ถูกกล่าวซ้ำแบบไม่กลัวสิ้นเปลือง การจูบระหว่างคู่รักอันอบอุ่นพร้อมการรอคอยที่จะได้จูบกันอีกครั้ง การกอดระหว่างผู้มาส่งและผู้กำลังจะเดินทางออกไปเกิดขึ้นอย่างไม่เคยเหน็ดเหนื่อย สำหรับบางคนการกอดกันอาจจะมากเกินไป การจับมือ โบกมือลาและทักทาย จึงผลัดกันแสดงตัวตนตลอดทั้งวันทั้งคืน

ถ้าพิพิธภัณฑ์ คือ สถานที่เก็บสะสมของมีคุณค่าและมีความหมายทางวัฒนธรรมจำนวนมาก 
สนามบินน่าจะเป็นพิพิธภัณฑ์สะสมคำทักทายและคำอวยพรมากอันดับหนึ่งของโลกถ้ากินเนสบุ๊คส์จะตั้งใจนับกันจริงๆ

บางครั้งเรารู้กันอยู่ลึกๆว่า เมื่อบอกลาครั้งนี้เราอาจจะได้เจอกันใหม่พร้อมประสบการณ์ใหม่ๆที่ผู้จากมาได้แบ่งปัน ของฝากของที่ระลึกเดินทางมาพร้อมความคิดถึง แต่บางการบอกลาไม่ได้การันตีถึงการพบกันใหม่ เราจึงพบเห็นคนหลั่งน้ำตาหน้าห้องขาออกเป็นประจำ ความคิดถึงและความทรงจำกระตุ้นผสมผสานกับฮอร์โมนภายในร่างกายกระตุ้นความรู้สึกหลากหลาย บางคนรู้สึกทรมาน ยังไม่อยากแยกจากกัน กลัวว่าจะไม่ได้พบกันอีก ดังนั้นการทักทายอาจจะง่ายดาย แต่การบอกลาสำหรับบางคนไม่เคยง่ายเลย

กี่ครั้งแล้วที่เราต้องบอกลากัน


SHARE
Writer
nicenitiwrite
นัก(พยายาม)เขียน
Working on my writing discipline and book reviews.

Comments