อมยิ้มแก้มตุ่ย :)
     ตัวผมเองนั้นคิดว่า ตัวตนที่เราแสดงออกไปในชีวิตจริงนั้นหากคิดเป็นเปอร์เซ็นก็คงประมาณ 60 - 70% แต่ถ้าหากเราเขียนงานหรือบทความออกมาซักอย่างแล้วล่ะกัน ตัวตนที่สะท้อนออกมาอาจเป็นไปได้ถึง 90% เลยก็เป็นได้ อันนี้เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของผมซึ่งมันอาจจะไม่ถูกต้องก็ได้ เพียงแต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ 

     แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่จะพูด สิ่งที่อยากพูดในบทความนี้คือ ในชีวิตประจำวันที่เรากำลังใช้ๆกันอยู่ โดยเฉพาะในสังคมเมือง การที่จะยิ้มให้กับอะไรซักอย่างนั้นกลับกลายเป็นเรื่องที่ยากมากขึ้นทุก 

อะไรคือสิ่งที่ทำให้รอยยิ้มค่อยๆหายไปจากสังคมที่เราอยู่?
     ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะยิ้มให้กับอากาศดีๆหรือแม้แต่ลมเย็นๆที่พัดผ่านมาปะทะกับใบหน้าเราตอนที่รอไฟแดง ยิ้มให้กับหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนอนุบาลที่ใบหน้าเต็มไปด้วยแป้งขาวสัปปะหงกอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ ยิ้มให้กับพ่อแม่ที่จูงลูกไปส่งที่โรงเรียน  ยิ้มให้กับคุณครูที่มารอรับเด็กๆเข้าโรงเรียน หรือยิ้มให้กับรอยยิ้มที่แม่ค้าหมูปิ้งส่งมาให้เราตอนรอไฟแดง 

     ยิ้มให้กับพ่อค้าแม่ค้าตลาดยามเช้าที่ยิ้มทักทายเรามา ยิ้มตอบขอบคุณให้กับพนักงานร้านสะดวกซื้อที่อยู่กะดึกลากมาจนถึงเช้า ยิ้มให้กับคนบนรถเมล์ที่แออัด ยิ้มให้กับพี่ๆที่คอยเปิดประตูห้างให้เรา ยิ้มขอโทษเมื่อเราเดินชนคนอื่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ หรือแม้แต่ในขณะที่เราขึ้นบันไดเลื่อนอยู่ กำลังคิดอะไรเพลินๆแล้วเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยที่คนที่มองขึ้นมาเผลอมองคุณยิ้ม 

     ถ้าเป็นไปได้ก็ยังอยากที่จะยิ้มให้กับทุกสิ่ง แม้แต่กับเรื่องเล็กๆน้อยๆ บางทีนะอาจจะแค่บางที รอยยิ้มที่เราส่งมันออกไปมันอาจจะทำให้วันแย่ๆของคนบางคนกลายเป็นวันที่ดีขึ้นอย่างอัศจรรย์เลยล่ะ :)
SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/อ่านเด้อ

Comments

shortlegs
11 months ago
:))
Reply
lullably
11 months ago
((: มีเหนียงคือน่ารักครับ
shortlegs
11 months ago
งั้น :)))))
lullably
11 months ago
คงต้องลดน้ำหนักครับ
Bear_in_mind
6 months ago
จริงหรอคะ ที่ว่างานเขียนสะท้อนตัวตนของคนเขียน เริ่มเขียนมาได้สักพักยังไม่รู้เลยว่าตัวเราเองเป็นคนยังไง55
Reply
lullably
6 months ago
คิดว่าส่วนหนึ่งครับ เวลาเราจะเขียนอะไรซักอย่าง ผมว่าเราจะใช้เวลากับตัวเองซะส่วนใหญ่เพื่อกลั่นกรองข้อความที่เราอยากจะสื่อออกมามันเลยสะท้อนตัวเราออกมาค่อนข้างมากครับ ลองสังเกตุตัวเองดูนะครับ (: