ปีก แว่นตา เอเลี่ยน?






"เจมี่ หนูสอบวิชาฟิสิกข์ได้A+"


"งั้นเหรอ ภูมิใจหรือเปล่า?"


เจมี่ตวัดตามองบีด้วยสายตาว่างเปล่า ชายวัยกลางคนร่างสูงโปร่งนั่งไขว่ห้างบนโซฟาสีน้ำตาลแก่ เขาขยับนิ้วดันแว่นจากปลายจมูกขึ้นไปเกาะบนสันจมูกตามเดิม ดวงตาสีมรกตกำลังไล่อ่านตัวอักษรภาษาเยอรมันในหนังสือวรรณกรรมยุคเก้าศูนย์อย่างสนใจใคร่รู้


"ไม่เลย หนูรู้สึกเหมือนกำลังทำบททดสอบในยุคก่อนกำเนิดดาวโลกด้วยซ้ำ มันทั้งเก่า ทั้งดึกดำบรรพ์มาก ไม่แปลกใจทำไมมนุษย์ถึงได้ล้าหลัง"


"อย่าได้ใจเกินไปล่ะบี เธอต้องหัดปรับตัวบ้าง การแกล้งโง่บางทีมันก็จำเป็น ถ้าเธอเก่งไปเสียทุกอย่างอาจทำให้มีคนบางกลุ่มเกลียดเธอก็เป็นได้"


"หนูไม่เข้าใจเจม การที่เราเห็นใครสักคนทำบางอย่างสำเร็จเราควรจะสรรเสริญเขาไม่ใช่เหรอ?"


"มันคือความอิจฉา บี มนุษย์ทุกคนไม่ได้มีสติปัญญาแรกเริ่มที่เท่าเทียมกันเหมือนเราไปหมดทุกคน เธอพึ่งมาอยู่บนโลกได้แค่โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ไปเพียงสองรอบ เธอยังต้องเรียนรู้อีกมากมาย"


"หนูรู้ หนูจะพยายาม"


"บี.." เจมี่เงยหน้าจากหนังสือวรรณกรรม นัยต์ตาสีมรกตสะท้อนภาพเด็กผู้หญิงผมสีแดงใบหน้าเย่อหยิ่งที่นั่งตรงข้าม บีช่างดูเหมือนมนุษย์เหลือเกินในยามนี้ เหมือนจนเขารู้สึกกลัว "คำว่าพยายามไม่เคยมีสำหรับพวกเรา มีแค่คำว่าทำได้เท่านั้นที่เรารู้จัก"


"โอเค หนูเข้าใจแล้ว"


"แล้วนั่นจะไปไหน"


"หนูมีนัดกับบลิ๊ง เราตกลงกันว่าคืนนี้จะไปดูแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์"


"แล้วจะไปยังไง?"


"คุณถามอะไรแบบนั้น? คุณไม่ได้ใช้มันนานจนลืมไปแล้วเหรอว่าเรามีปีก"


บีไม่พูดเปล่า เด็กสาวปลดปล่อยอวัยวะอีกส่วนของร่างกายออกมาจากแนวสันกระดูกสะบัก(Scapula) แผ่นเนื้อสีดำทมิฬสยายไปทั่วจนเกือบจะบดบังร่างกายของเจ้าของมันเอง ก่อนที่เธอจะบิดตัวไปมาพร้อมกับสะบัดอวัยวะที่เธอเรียกมันว่า 'ปีก'


"ฮ้า อึดอัดแทบแย่แหนะ คุณทนได้ยังไงโดยที่เก็บปีกไว้ได้นานขนาดนั้น"


"เธออยู่ในวัยเจริญเติบโตบี มันไม่แปลกหรอกที่เธอจะซ่อนอวัยวะส่วนอื่นๆในร่างกายไม่ค่อยได้ แต่เธอคงไม่ได้ไปเผลองอกปีกกลางถนนหรือในห้องเรียนหรอกใช่ไหม?"


"บ้าเหรอเจมี่ หนูโตแล้วนะ ไม่ได้ความอดทนต่ำขนาดนั้น"


"เธออายุแค่สองปีแสง ยังต้องโตอีกเยอะ"


"บางทีหนูก็อิจฉามนุษย์นะ"


"..."


"ความตายอาจจะเป็นสิ่งที่ดี่ที่สุดก็ได้ หนูไม่รู้จะใช้ชีวิตอยู่ตั้งสิบห้าปีแสงแบบคุณไปทำไม หนูแค่อยากเข้าใจความรู้สึกของการเกิดมา เรียนรู้ และดับสูญ"


"..."


"สิ่งที่ดีที่สุดที่เอกภพมอบให้เราคือชีวิตที่ไร้ขีดจำกัดในทุกๆด้าน แต่เอกภพอาจจะลืมมอบความสุขที่สุดอย่างเช่นความตายให้เรา"


"เลิกเพ้อเจ้อบี เธอพึ่งจะเอ่ยคำว่า 'อิจฉา' ออกมา มันเป็นมลทินที่แย่ที่สุดของมนุษย์ มันไม่ควรจะเกิดขึ้นในระบบความคิดของเธอ"


"..."


"อย่าให้ความเป็นมนุษย์กลืนกินเธอ ฉันไม่อยากส่งเธอกลับไปรีเซ็ตใหม่ที่ยานแม่ .." เจมี่วางหนังสือลง สายตาว่างเปล่าเริ่มฉายความวิตกกังวลในนั้น "ฉันคาดหวังกับเธอมากนะบี"


"บางทีคุณอาจจะลืมไป.."


"..."


"ความหวังนั้นเป็นคุณสมบัติของมนุษย์"


บีกระตุกยิ้มมุมปาก เธอกระพือปีกสีดำขลับต้องแสงจันทร์ แรงตีลมรุนแรงจนหนังสือร่วงหล่นจากชั้นหนังสือหลายเล่ม ก่อนที่เธอจะบินออกไปผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเว้นว่างเอาไว้พอดิบพอดีกับปีกของเธอ


เจมี่แค่นหัวเราะ เขาเดินไปเก็บหนังสือที่เด็กสาวรุ่นราวคราวหลานทำหล่นไว้โดยไม่ตั้งใจ


นั่นสินะ..

..บางทีคนที่ถูกความเป็นมนุษย์กลืนกินอาจจะไม่ใช่แค่บีคนเดียวก็ได้

SHARE
Writer
Oasis_2019
GL girl.🙃
ชอบการอ่าน แต่รักการเขียน

Comments

imonkey7
5 months ago
อิจฉา ไม่ใช่คำรุนแรงเท่าไหร่นะฮะ อิจฉาตรง ๆ อาจแปลว่า รู้สึกว่าคนอื่นเหนือกว่าหรือดีกว่า แต่ไม่ได้กระทำอะไรไม่ดี แค่รู้สึกซึ่งอาจเอาเหล่านี้มาผลักดันได้ เช่น เห็นเพื่อนเรียนเก่งเราเลยอยากเรียนเก่งบ้าง แต่คำที่ไม่ดีแน่ ๆ น่าจะเป็น ริษยา ซึ่งเป็นอาการที่ไม่อยากเห็นคนอื่นดีกว่าและนำไปสู่การกระทำที่ทำลายคนอื่น

ปีแสงน่าจะเป็นหน่วยวัดระยะทสง ทั้งนี้อาจเป็นศัพท์เฉพาะของคนกลุ่มดาวนี้ก็ได้ ถ้าใช่ก็หมายเหตุว่าเป็นศัพท์เฉพาะฮะ ^^
Reply
Oasis_2019
4 months ago
ขอบคุณที่แนะนำนะคะ จริงๆแล้วเราไม่ถนัดเขียนอะไรแบบนี้เลย แต่เพื่อนให้คีย์เวิร์ด3คำมาลองเขียนก็เลยอาศัยค้นตามกูเกิ้ลเอา
ปล. ปีแสงนี่เราเข้าใจผิดว่าเป็นเวลา(อายุอะไรงี้) ที่จริงมันคือระยะทางใช่ไหมคะ จะได้ไม่เอาไปใช้ผิดๆอีก ฮ่าๆ😂
Blue_Cat_
4 months ago
มีเขียนผิดอยู่บ้าง แต่ชอบมากค่ะ////
Reply
Oasis_2019
4 months ago
ขอบคุณค่ะ// เตือนได้นะคะ เป็นคนเขียนผิดบ่อยมาก