Sunday Story
ถ้าการที่เราได้ออกไปเจอเพื่อน ๆ อาทิตย์ละหนึ่งครั้ง เหมือนกับได้ดีทอกซ์สมองและความคิด บางทีการพูดคุยแบ่งปันเรื่องราวดี ๆ ก็เป็นเพียงบทสนทนาของคน 3 คน ที่คอยผลัดเปลี่ยนกันแสดงความคิดเห็น และยกเรื่องที่ตนได้อ่าน ได้รู้ ได้พบเห็นมาเล่าแชร์ประสบการณ์ และมันคือวันหยุดสุดสัปดาห์ที่สุขสันต์ 

แต่สำหรับพวกเราที่ต้องลงเรียนวันอาทิตย์ มันคืออาทิตย์ที่จะต้องเก็บสะสมเรื่องราวแล้วจับกลุ่มแชร์ประสบการณ์กันไปมา มุมมองที่แตกต่าง ความคิดเห็นที่ต่างพากันแสดงออกมา ค่อย ๆ ตกผลึกเป็นเรื่องราวดี ๆ เรื่องหนึ่งที่ควรค่าแก่การจดจำ 
"ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างพี่" น้ำเสียงสดใสของหญิงสาวร่างเล็กในลุกไม่ใส่แว่นตาของรุ่นน้องประจำห้องเรา
"ก็เรื่อย ๆ อ่ะ แล้วบูมล่ะ" ที่เรื่อย ๆ มีเรื่องอยากจะเล่าเยอะเลยล่ะ 
"หนูก็..." จากนั้นเราก็เริ่มเปิดบทสนทนากันสับเพเหระจนเพื่อน ๆ ที่กำลังนั่งคุยกันต้องหันมามองยังพวกเราสองคน เพราะทุกครั้งที่คุยกันมันจะออกรสออกชาติมันส์มาก เหมือนกับคนที่ชอบอะไรในแนวทางเดียวกันแล้วคุยกันรู้เรื่อง 

ถ้าคุณชอบอ่านหนังสือแนวจิตวิทยา แต่ไปคุยกับคนที่ชอบอ่านนวนิยายแฟนตาซี คุณว่าเราจะสามารถคุยกับพวกเขาเหล่านั้นรู้เรื่องไหม และเราขอตอบเลยว่า 'ไม่ ไม่สนุกเลยต่างหากละ' และเรากำลังคุยกันเรื่องยกตัวอย่างคนนั้นคนนี้มาพูดคุยกันอยู่เสมอ ๆ 

และรุ่นน้องคนนี้จะชอบมีเรื่องราวได้เก็บมาเล่าให้เราได้ฟังแทบทุก ๆ อาทิตย์ที่ได้เจอกัน (ถ้าฉันไม่ขี้เกียจไปเรียนนะ) การที่เขาได้ไปสัมภาษณ์บุคคลดังๆ มามากมายหลายต่อหลายคน และคนที่น้องเขารู้สึกจะภูมิใจเป็นอย่างมากเท่าที่ฟังมา คงจะเป็น บทสัมภาษณ์ของ...
นาย ณภัทร คือเล่าสะเราแบบอินไปตามเลยอ่ะ น้องทำงานกับกลุ่มจิตอาสากลุ่มหนึ่ง และค่อย ๆ เข้ามาทำงานกับเพจดังเพจนึงอย่างเต็มตัว เรารู้สึกเหมือนกับว่าน้องเขาคือครูคนหนึ่งที่เดินเข้าไปหาโอกาส และเข้าไปอยู่ในท่ามกลางโอกาสนั้น ๆ จนทำให้เราพลอยได้รับและแอบโชคดีไปด้วย เพราะเหมือนกับว่าเราก็พลอยได้สิ่งดี ๆ นั้น จากครูบูมของเราไปด้วย ^^ แอบยกให้เป็นครูเลยนะเนี่ย

ความสุขมันก็อยู่แค่นี้เองเนอะ...การพูดคุยแลกเปลี่ยนทางทัศนคติ ทำให้กล้าที่จะเข้าใกล้ เรียนรู้ และอยากจะรับฟังเรื่องราวใหม่ ๆ นั้นอยู่ซ้ำ ๆ เสมอ ๆ มันมีความสุขในทุก ๆ ครั้งที่เราได้มานั่งตรงข้ามกันแล้วเริ่มพูดคุยกันจากบทสนทนาถามไถ่กันเพียงสั้น ๆ จนยาวไม่มีที่สิ้นสุด และไม่รู้ว่าเรื่องราวมันจะไปสิ้นสุดอยู่ที่ตรงไหน จนเวลาล่วงเลยมาถึง...
เฮ้ย!! พวกมึงขึ้นห้องกันเถอะ ถึงเวลาเรียนละ จบ...เรื่องของเราหยุดลงเมื่ิอมีเสียงของชายหนุ่มร่างโตพูดขัดขึ้นในกลุ่ม และพวกเราก็เดินขึ้นห้องตามมันเหมือนอย่างเคย ๆ จนกระทั่งถึงหกโมงเย็น...กลับบ้าน!!! 

ขอบคุณวันอาทิตย์สุขสันต์ที่นำพาแต่เรื่องราวดี ๆ มาให้ ขอบคุณบูมที่นำเรื่องราว และประสบการที่พบเจอมาแชร์ มาเล่าต่อให้พี่ได้ฟังตลอดเลย ชอบมาก ๆ ขอบคุณมาก ๆ เด้อ ^^ 
SHARE
Writer
Bantuek28
Bantuek28
สวัสดี สบายดีไหม? วันนี้ได้ทำอะไร พักผ่อนบ้างได้ไหม แค่หลับตา

Comments