Memory

ผมเคยคิดว่าการจำมันทรมานจนอยากลืมทุกเหตุการณ์ของใครคนนึง เสมือนว่าเขาไม่เคยเข้ามาในชีวิตของผม


คนที่เมื่อก่อนตอนนึกถึงผมมักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ

คนที่ผมมีทั้งความทรงจำที่ดีและร้ายร่วมกันกับเขาและผมยังไม่สามารถที่จะลืมมันได้


และเพราะอย่างนั้นผมถึงยังต้องเจ็บปวด
เจ็บปวดที่ยังจดจำเรื่องราวเหล่านั้นได้ดี
ทั้งรูป กลิ่น เสียง สัมผัส เสมือนว่ามันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ทั้งๆที่ความจริงผ่านมาจนแทบจะแรมปี


ทุกครั้งที่ภาพความทรงจำมันย้อนกลับมาเล่นงาน ก็จะนึกเสมอว่าอยากจะลืมคนๆนี้ไปซะ เสมือนว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ เสมือนว่าเขาไม่เคยเข้ามาในชีวิตของผม



แต่เมื่อคิดอย่างนั้น ความทรมานมันก็แล่นตรงเข้ามาในจิตใจของผมมากกว่าเดิม อาจเป็นเพราะผมรู้ว่าต่อให้ตัวของผมเองจะต้องเจ็บสักกี่ครั้ง ผมก็ยังเลือกที่จะให้มันเกิดขึ้นเหมือนเดิม

ไม่ว่าจะเป็น

คำบอกรักทุกคืนก่อนนอน

ใบหน้าที่อาจจะดูธรรมดาไปสักหน่อย แต่ดันน่ารักที่สุดในสายตาของผมซะงั้น

หรือจะเป็นนัยตาที่จ้องมองมายังผม บ่่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังสนใจผมอยู่่่นะ

น้ำเสียงที่อดทนคอยพูดปลอบประโลมในวันที่่่่่่ผมรู้สึกแย่

รอยยิ้มที่เหมือนกับโลกทั้งใบ ที่มีเพียงผมคนเดียวที่ได้รับมัน




แม้ผลสุดท้ายมันจะเป็นความทรงจำที่ทำให้ผมต้องเจ็บ แต่นั่นก็เพราะว่าผมเคยมีความสุขกับมันมากจริงๆ


สุดท้ายความทรงจำครั้งนี้ ถึงเธอจะลืมมันไปแล้วก็ตาม แต่ผมก็จะขอเป็นคนเดียวในโลกที่ยังจดจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ และจะเป็นคนเดียวในโลกที่พร้อมจะโอบกอดเธอไว้เสมอ


SHARE
Writer
Foras
G&D
แด่เธอ

Comments