SF [IZ*ONE] (Chaeyeon x Sakura) Sweet Moment 1 : คิดถึงจัง
ณ บนเครื่องบินระหว่างทางกลับจากญี่ปุ่น

    เมื่อไหร่จะถึงสักทีนะ คิดถึง อยากเจอเจ้าหมีจะแย่แล้ว บางทีเครื่องบินก็บินช้าไปนะ 

     ฉันได้แต่บ่นอยู่ในใจ ฉัน ซากุระ กำลังเดินทางกลับประเทศไทย ฉันใช้เวลาในช่วงปิดเทอมปี 2 ขึ้นปี 3 เพื่อกลับบ้านที่ญี่ปุ่น  
   เมื่อเดินทางถึงที่หมายแล้ว ฉันรีบไปโบกเรียกแท๊กซีเพื่อกลับคอนโดทันที แต่เมื่อมาถึงคอนโดซึ่งเป็นที่พักของฉันก็พบว่ารูมเมทไม่ได้อยู่ที่ห้อง เจ้าหมีก็คงจะกลับบ้านเช่นเดียวกับเธอ 

   ว้าาาา เจ้าหมียังกลับมาไม่ถึงอีกหรอ งื้อออ อยากกอด อยากอ้อนเจ้าหมี จะแย่แล้วว T^T

   ระหว่างที่กลับญี่ปุ่น แน่นอนว่าฉันกับเจ้าหมีก็ยังติดต่อ คอลหากันตลอด แต่มันไม่ได้ช่วยให้หายคิดถึงนี่นา ฉันกับเจ้าหมีเป็นพี่น้องกันห่างกัน 1 ปี เราแชร์คอนโดอยู่ด้วยกันตั้งแต่ช่วงรับน้องตอนฉันขึ้นปี 2 ใหม่ๆ เพราะตอนนั้นน้องมีปัญหากับรูมเมทคนก่อน ฉันซึ่งตอนนั้นกำลังประกาศหาคนแชร์ค่าห้อง ก็เผอิญเจอน้องเข้ามาสมัครเป็นรูมเมทพอดี เจ้าหมีเป็นคนที่อบอุ่น อัธยาศัยดีมากๆ ดูเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้ (มากกว่าฉันที่เป็นพี่T^T) แถมยังเทคแคร์ฉันดีมากๆอีกด้วย ทำให้จุดนี้ล่ะมั๊งที่ทำให้ฉันติดเจ้าหมีโดยไม่รู้ตัว ^^

   ฉัน แชน หรือ เจ้าหมี ที่พี่ซากุระชอบเรียกบ่อยๆ จนกลายเป็นนิคเนมของฉันไปแล้ว กำลังขนกระเป๋าและของฝาก(ของซากุจัง)ขึ้นไปคอนโดซึ่งเป็นที่พักของเรา ผู้อ่านสงสัยแล้วสิว่าทำไมไปเรียกพี่เค้าแบบนั้น ถึงแม้ซากุจังจะอายุมากกว่าฉัน 1 ปี แต่ด้วยนิสัยขี้อ้อนเหมือนลูกแมว และชอบแกล้งฉันบ่อยๆ ทำให้ครั้งนึงฉันเผลอหลุดเรียกพี่เค้าว่าซากุจังโดยไม่ตั้งใจ แต่แทนที่พี่เค้าจะโกรธ พี่เค้าดันยิ้มแล้วบอกว่า 'ชอบชื่อนี้จังเรียกบ่อยๆนะ ไม่ต้องเรียกพี่แล้ว^^' ทำไมฉันรู้สึกชอบรอยยิ้มนั้นจังเลย มันทำให้ใจฉันเต้นรัว ราวกับจะระเบิดออกมาให้ได้ สิ่งที่พี่เค้าพูดออกมาพี่เค้าจะสื่ออะไรรึเปล่านะ?? 
    มีครั้งนึงที่ฉันตะโกนเรียกชื่อพี่ซากุระ ระหว่างทางที่ทานข้าวด้วยกันโดยไม่ตั้งใจ แต่จู่ๆพี่เค้าก็ทำหน้าบูด เหมือนลูกแมวขี้น้อยใจ ว้าา น่ารักจัง อยากมองพี่เค้าไปแบบนี้นานๆจัง ถ้าฉันรู้สึกชอบเวลาที่พี่เค้างอนฉันจะผิดไหม 

          "พี่บอกแล้วไงว่าให้เรียกชื่อนั้นอ่า ซา-กุ-จัง"พี่ซากุระเน้นออกเสียงทีละคำอย่างช้าๆ เอาแล้วไอแชน แกทำให้พี่เค้างอนจนได้สินะ รีบง้อเลย 
          "เค้าขอโทษ เค้าผิดไปแล้วน้าา ซากุจัง ไม่งอนน้า อ่ะนี่ของโปรดของซากุจังไง อ้าม"ฉันขอโทษแล้วพยายามง้อพี่เค้า ป้อนไส้กรอกชีสที่พี่เค้าชอบ พี่เค้าก็มองฉันสักพักแล้วก็ยิ้มพร้อมอ้าปากรับไส้กรอกที่ฉันป้อนไปเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย 

     นอกเรื่องไปเยอะเลยแฮะ กลับมาที่ฉันซึ่งขนของเข้าห้องที่คอนโดต่อ เมื่อไขกุญแจเปิดประตูเข้าห้องก็พบว่าไฟในห้องถูกเปิดก่อนแล้ว ซากุจังคงกลับมาแล้วสินะ สายตาฉันก็มองส่องไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อหารูมเมทที่กลับมาก่อนแล้ว พบสาวตัวเล็กร่างบางกำลังนั่งหลับอยู่บนโซฟา
      สงสัยคงจะเดินทางมาเหนื่อยๆล่ะสิ แล้วนอนแบบนั้นไม่เมื่อยหรอ นั่งหลับคอตกเชียว แต่ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารักนะเจ้าแมวน้อย ^^
ฉันนั่งมองซากุจังหลับสักพักก็นึกสนุก เอานิ้วชี้ไปจิ้มแก้มคนพี่ หวังว่าจะให้พี่เค้ารู้สึกตัว แต่ปรากฏว่าพี่เค้ายังคงนอนนิ่งอยู่ แล้วจู่ๆก็ละเมอเสียงเบาๆออกมา "แชน....แชน" พี่เค้าละเมอเรียกชื่อเราด้วย 
     แชนก็อยู่นี่แล้วไง รีบกลับมาหาพี่เลยนะ ไม่ได้เจอกันสามอาทิตย์ คิดถึงพี่จะแย่แล้ว อยากกอดแล้ว รีบตื่นน้าเจ้าแมวน้อย

      ซากุจัง talk again

     ทำไมหมอนมันนุ่มๆจัง หลับสบายเลยสิเรา ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นเจ้าหมีนั่งหลับอยู่ ในระยะห่างไม่ถึง 20 เซนติเมตร ใกล้ไปไหมอ่า เขินนน โดยที่ตอนนี้ฉันนอนหนุนตักขาเจ้าหมีอยู่ เดี๋ยวนะ มันเกิดอะไรขึ้น ฉันว่าตอนนั้นนั่งดูหนังพอจบก็หลับไปเลยนะเพราะฉันหลับง่ายอยู่แล้ว มันก็น่าจะหลับในท่านั่งไหม ปกติฉันก็ไม่ใช่คนนอนดิ้นอะไรนะ รึว่าเจ้าหมีจะ...จะ..... กรี๊ดได้ไหมอ่า ทำไมเจ้าหมีน่ารักแบบนี้ น่ารักตลอดเลยอ่า กลับมาตอนไหนกันนะเจ้าหมี ดูสิ ขนาดหลับยังน่ารัก
    ขออนุญาตแกล้งเจ้าหมีหน่อยนะคุณผู้อ่าน ว่าแล้วนิ้วมือของฉันทั้งสองข้างก็จิ้มไปที่แก้มใหญ่ของเจ้าหมีทั้งสองฝั่ง ทำให้เจ้าหมีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในสภาพงัวเงีย
     "ทำอะไรคะเนี่ยซากุจัง"
     "ก็ปลุกเจ้าหมีไง เนี่ยตื่นแล้ว ว่าแต่เจ้าหมีกลับมาตอนไหนอ่า แล้วเค้ามานอนตักเจ้าหมีได้ไงเนี่ย"
    "ถามเยอะจังนะคะ แชนถึงนี่..ก็ประมาณชั่วโมงก่อนนี่เอง เห็นซากุจังนั่งหลับอยู่กลัวจะตื่นมาแล้วเมื่อยก็เลยประคองให้นอนตักแชนแทน แล้วแชนก็เผลอหลับไป ก็ประมาณนี้แหละค่ะ แหะๆ"เจ้าหมีตอบแล้วก็ยิ้มเขินๆ ฉันสิที่ควรจะเขินเค้า ดูแลเก่งนะเรา
    "ละ...แล้วทำไมไม่ปลุกเค้าล่ะ เค้าอุตส่ารอเจอเจ้าหมีอยู่นะ"
    "แชนปลุกแล้วนะ แต่ซากุจังไม่ตื่น สงสัยคงจะเพลียจากตอนเดินทาง แต่มีครั้งนึงซากุจังละเมอเรียกชื่อแชนด้วยนะ" จริงไหม โอยย ฉันทำอะไรลงไปเนี่ยย เขินจนหน้าแดงแล้วเนี่ย แชนจะเห็นไหม ฉันรีบเอามือทั้งสองข้างของฉันปิดหน้าเพื่อซ่อนอาการเขิน
     "ฮ่าๆ ไม่เห็นต้องเขินเลย คิดถึงเค้าหรอ ไหนมาให้ดูหน้าเจ้าแมวน้อยตอนเขินหน่อยสิ^^"เจ้าแชนยังคงพูดหยอดเค้าต่อ แล้วเอามือที่ปิดหน้าของฉันออก ฉันก็พยายามหันหน้าหนีเพื่อดื้อกับน้องแต่คนน้องเอามือทั้งสองข้างของน้องมาประคองใบหน้าฉันให้สบตากับเค้า เราสบตาสื่อกันผ่านทางสายตา ถึงสามสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เราทั้งคู่ห่างกันนานขนาดนี้   เราทั้งคู่ต่างคิดถึงและโหยหากันแค่ไหน สามสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกันต่างคนต่างเป็นยังไง แม้จะคุยกันผ่านแอพชื่อดัง คอลกันตลอด แต่ก็ไม่เท่ากับการได้เห็นหน้า ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้ บางคนอาจจะมองว่าเว่อไปรึเปล่า สำหรับฉันมันไม่เว่อนะ อาจจะด้วยรู้จักกันไม่นาน แต่ด้วยความผูกพันใกล้ชิด ด้วยสถานะของเราที่ไม่ชัดเจน สถานะของเราตอนนี้ยังคงเป็นแค่พี่น้องและรูมเมท ซึ่งด้วยการกระทำของพวกเรามันอาจจะมากกว่านั้น จนใครๆก็บอกว่ามันเกินคำว่าพี่น้องไปแล้ว แต่เราทั้งคู่ก็พอใจที่อยู่กันแบบนี้ จริงๆตัวฉันเองก็อยากก้าวข้ามสถานะไปมากกว่านั้นเหมือนกัน แต่ก็แอบกลัวๆ กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม แต่อนาคตเราคาดเดาไม่ได้นี่ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหัวใจไปละกัน^^   

แชน talk again

     หลังจากที่ฉันแกล้งหยอดคนพี่และสบตากันอย่างเนิ่นนาน ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสนิท จู่ซากุจังก็ทำลายบรรยากาศนั้น ด้วยคนพี่เอามือข้างนึงมาจับมือฉันที่ฉันประคองใบหน้าพี่เค้าอยู่
     "คิดถึง พี่คิดถึงแชน พี่คิดถึงแชนมากๆเลย"คนพี่พูดด้วยเสียงอ่อยๆ พร้อมสายตาที่จริงจังของเค้า ราวกับจะมองทะลุเข้าไปข้างในใจของฉัน ฉันไม่เคยเห็นสายตาที่เป็นแบบนี้ของซากุจังเลยสักครั้ง มันทำให้ฉันอยากที่จะ.... ไม่ ฉันต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่บรรยากาศจะพาไปมากกว่านี้ 
     "นะ..นี่ก็เย็นมากแล้ว แม่แชนทำกับข้าวมาให้เยอะแยะเลย เดี๋ยวแชนไปเตรียมให้นะ"พูดจบฉันก็รีบลุกจากโซฟา ทำให้พี่ที่นอนอยู่จำต้องลุกด้วย แต่แทนที่ฉันจะได้ไปในครัว จู่ๆพี่เค้ารั้งก็จับมือฉันไว้ไม่ให้ไปไหน
    "ละ..แล้วแชนล่ะ ไม่คิดถึงพี่หรอ"คำถามนั้นทำเอาฉันยืนนิ่งไปเลย น้ำเสียงเค้ายังคงเหมือนเดิม แต่เพิ่มเติมคือพี่เค้าซบที่หลังฉันอยู่ โอย หัวใจฉันอย่าเพิ่งระเบิดออกนะ ห้ามเสียงดังด้วยเดี๋ยวพี่เค้าได้ยิน
    "คะ...คิดถึงสิ แชนก็คิดถึงพี่ตลอดแหละ ว่าแต่วันนี้พี่เป็นอะไรหรอ ดูแปลกๆไปนะ"ฉันตอบพี่เค้าอย่างทุกที การบอกคิดถึงซากุจังกับฉัน ถือว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้ว มีเพียงครั้งนี้ที่ฉันรู้สึกแปลกไปจากเดิม
   "พี่ไม่เป็นอะไรหรอก"ซากุจังตอบแบบเนือยๆ ผละออกจากการซบหลังฉันแล้วก็เดินหลบออกไป ฉันรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้พี่หนีไปแบบนั้น ดูเหมือนว่าร่างกายจะเร็วกว่าความคิดของฉัน ฉันรีบคว้าคนพี่เข้ามากอดแบบไม่ให้พี่ได้ตั้งตัว  อย่าว่าแต่พี่เลย ตอนนี้ฉันทำอะไรลงไปบ้างก็ไม่รู้แล้ว รู้อีกทีคือกอดพี่เค้าไปแล้ว กอดอย่างแนบแน่นราวกับว่าจะไม่ได้สัมผัสแบบนี้อีกแล้ว
   "ชะ..แชน ทำไรเนี่ย กอดแน่นไปรึเปล่า หืม"
   "แชนอยากกอดพี่อ่า แชนคิดถึงพี่จริงๆนะ แชนอยากกอด อยากหอม อยากจูบพี่จะแย่ พี่ให้แชนได้ไหมคะ"ฉันพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจออกไปจนหมด ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะยอมไหม แต่ที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากคนพี่ เพราะพี่ก็กอดฉันตอบเหมือนกัน
   "อื้ม ก็ไม่ได้ห้ามนี่นา กอดนานๆก็ได้"คนพี่ยินยอมแล้ว ไอแชนลุยแล้วนะ คุณผู้อ่าน พอฉันกอดพี่จนพอใจแล้ว จริงๆก็ยังไม่พอหรอก แต่ยังมีสิ่งที่ขอมากกว่านี้อีก 
   "หืม กอดพอแล้วหรอ"คนพี่ถาม
   "ยังหรอก แต่อยากทำอย่างอื่นมากกว่า แชนขอจูบพี่ได้ไหม" คนพี่ตกใจพร้อมกับใบหน้าที่แดงกล่ำ คนพี่ไม่ได้ตอบอะไร แล้วก็หลับตาเป็นเชิงว่าอนุญาตแล้ว ฉันก็ดีใจโน้มใบหน้าเข้าหาคนพี่พร้อมแตะริมฝีปากฉันกับพี่ให้สัมผัสกัน ฉันรับรู้ถึงความนุ่มของริมฝีปากคนพี่ เราจูบกันนานพอสมควรก่อนที่ฉันจะอยากรับรู้อะไรที่มากกว่านี้ ด้วยการขยับเม้มริมฝีปากคนพี่ แน่นอนว่าคนพี่ก็ให้ความร่วมมือดีด้วย เราสองคนต่างแลกสัมผัสหวานละมุนที่เอ่อล้นในใจของกันและกัน โดยที่ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว รู้แค่ว่าตรงนี้มีกันและกันก็พอ

ซากุจัง talk again&again
     ตอนนี้ฉันรู้สึกวูบๆ ร้อนไปหมดเลย ในสมองฉันตอนนี้มีแต่สีขาว ว่างเปล่าเต็มไปหมด เจ้าแชนจูบเก่งขนาดนี้เลยหรอ ฉันท่ี่เริ่มหายใจไม่ทันก็ผละออกจากคนน้อง

    "ขอโทษนะพี่ แชนอินไปหน่อย กะ..ก็ปากพี่นุ่มเกินจนอดใจไม่ไหวอ่า"น้องขอโทษพร้อมพูดอย่างเขินๆ โอยย ใครสั่งสอนให้เจ้าหมีพูดแบบนี้เนี่ย น่าตีจริงๆ
    "เจ้าหมีหยุดเลย!! ว่าแต่จูบเก่งนะเราน่ะ เคยไปจูบกับใครมาแล้วล่ะสิ" ฉันดุน้องเพื่อซ่อนอาการเขิน แล้วก็ถามแหย่คนน้อง พร้อมหันหน้าหนีเชิงงอน
    "แชนไม่เคยเลยนะ ซากุจังน่ะ คนแรกและครั้งแรกของแชนเลย จริงๆนะ" จู่ๆเจ้าหมีก็เข้าโหมดขี้อ้อนเฉยย น่ารักจริงๆเลย 
    "หายงอนเค้านะเจ้าแมวน้อยของแชน"คนน้องทำเสียงอ้อนแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง
   "ใครเป็นของแชนอย่ามั่วนะ"ฉันยังคงทำเสียงงอนอยู่ อยากรู้ว่าคนน้องจะง้อยังไง 
   "หายงอนเค้าน้า ไม่หายแชนจะ..."ยังไม่ทันพูดจบ ก็โดนคนน้องขโมยหอมแก้มไปแล้วว
   "หายยังเอ่ยย" คนน้องทำเสียงอ้อนแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง
   "อื้ม หายแล้ว พอแล้วว"พูดไม่ทันจบ ก็โดนน้องขโมยหอมแก้มอีกรอบ
   "ซากุจัง"จู่ๆเจ้าหมีก็เรียกฉันแบบจริงจัง 
   "หืม"
   "แชนไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันคืออะไร แต่แชนรู้แค่ว่าแชนขาดพี่ไม่ได้ แชนอยากจะหวง อยากจะห่วง อยากจะอยู่ใกล้ๆพี่ อยากดูแลพี่ไปตลอด อยากมีสิทธ์ิในตัวพี่ พี่ให้แชนได้ไหม"ในที่สุดน้องก็พูดออกมาสักที อยากจะฟังประโยคนี้อีกหลายๆรอบ อัดเสียงทันไหม
   "อื้ม เป็นแฟนกันนะ"ฉันตอบคนน้องพร้อมกับรอยยิ้ม
   "อื้ม"เจ้าหมีตอบรับ แล้วจากนั้นเราสองคนก็กอดกันอย่างมีความสุขกับสิ่งที่รอคอยมาตลอด ใช่ รอคอยที่เราสองคนจะได้้เริ่มต้นกับความสัมพันธ์ครั้งใหม่ โดยที่ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ เวลานี้ ฉันรู้แค่ว่าจะไม่ปล่อยเจ้าหมีของฉันไปแน่นอน 

      อะไรคือโมเม้นไปก่อนแล้วค่อยขอเป็นแฟน 5555
เรื่องแรกของไรท์เอง แต่งไปเขินไป อาจจะบรรยายงงๆไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยน้าา  ไรท์ชอบคู่นี้มากๆเลย ดูอบอุ่น น่ารัก^^ 


SHARE
Written in this book
Kkuchaen

Comments

MYWKSKR
11 months ago
น่ารักมากกกก
Reply
Babygoat_TM
11 months ago
ขอบคุณน้าาา ^^
Kwanmemo18
11 months ago
เอาอีกๆๆๆๆ 😆
Reply
Babygoat_TM
11 months ago
ขอบคุนที่เข้ามาอ่านและชอบเรื่องนี้ด้วยจ้าา^^ ก้ไม่คิดว่าจะมีใครมาชอบสักเท่าไหร่ เพราะเป็นเรื่องแรกก้ยังกลัวๆยุ แหะๆ ช่วงนี้กำลังนึกโมเม้นยุ นึกออกแล้ว จะแต่งตอนใหม่ให้จ้าา ^^
Bew_KM
10 months ago
งื้อออน่ารักมากก ชอบบบ สู้ๆน้าาาไรท์ ขอบคุณที่แต่งนะคะ 😭
Reply
Babygoat_TM
10 months ago
ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้น้า และก้ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้า ^^