เรื่องจริง
ผมเป็นคนที่ค่อนข้างทำกิจกรรมเยอะมาตั้งแต่มัธยมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนักร้องตัวแทนโรงเรียน นักเต้นประจำโรงเรียน นักกีฬาประจำสี หรือแม้แต่พี่มือกลองตอนแข่งเชียร์ลีดเดอร์ นั่นอาจจะส่งผลให้ขีวิตผมไม่อยากว่างมากสักเท่าไร ผมจึงไปสมัครเข้าค่ายสันทนาการเพื่อจะตีกลอง และนั่นก็ทำให้ผมพบกับรักแรกพบครั้งแรกในชีวิต


ผมได้พบกับเธอที่ค่ายสันทนาการนี้เป็นครั้งแรก เธอเป็นเด็กที่อยู่คณะเดียวกัับผมแต่เรียนกันคนละเจอร์ และผมก็ไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย แต่มันก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยน ต่อให้ผมเห็นเธอเร็วกว่านี้ ผมก็แค่ตกหลุมรักเธอเร็วขึ้นกว่าเดิมแค่นั้นเอง 


จุดประสงค์ของกิจกรรมสันทนาการคือการละลายพฤติกรรม และนั่นเป็นเหตุผลที่กิจกรรมอะไรมากมายในค่ายนี้คือการเต้น เล่นเกม พูดคุยและวางแผน คุณคงหวังว่าผมจะได้คุยกับเธอ ตัวผมในตอนนั้นก็หวังเหมือนกัน แต่ขอโทษแทนตัวผมในตอนนั้นด้วย ที่โยนคำว่า "ผิดหวัง" ใส่คุณซะเต็มหน้า


เราไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีบางครั้งที่ยืนใกล้กันบ้าง ซึ่งนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ใจผมเต้นโครมคราม แต่ก่อนที่จะจบกิจกรรมวันแรกทั้งหมด พี่ๆผู้จัดค่ายได้แจกสมุดให้เราคนละเล่ม บอกให้เราเขียนชื่อและวางมันไว้ตรงลานกว้างกลางค่าย เพื่อให้ใครก็ได้มาเขียนความรู้สึกให้กับเรา


ผมมองเห็นหน้าพระเจ้ายิ้มให้กับผม ยกนิ้วโป้งให้กับผมพร้อมขยิบตาข้างนึงแล้วพูดว่า "ลุยเลยไอ้เสือ" ผมกำปากกาแน่น เดินตรงเข้าไปหาสมุดของคนที่ชื่อเหมือนซัน ซึ่งมีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 5 คน นั่นจึงทำให้ผมระวังมาก และเขียนข้อความที่โคตรจะไร้สาระลงไป
เต้นได้สะใจมาก พร้อมกับลงชื่อผมเอง


ในสมุดของผม มีคนหลายคนมาเขียนความรู้สึกให้มากมาย แต่ไม่มีของเธอเลยสักตัวอักษรเดียว 

ช่วงเวลาสามวันสองคืนที่อยู่ที่ค่าย เป็นช่วงที่ผมต้องต่อสู้กับจิตใจของตัวเองอยู่หลายครั้ง 

"ผมหันไปมองเธอ 2 วินาที พร้อมกับด่าตัวเองว่ามองไปทางอื่นได้แล้วไอ้โง่" ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ 

หลังจากกลับมาจากค่าย ผมก็ตามหา SNS ส่วนตัวของเธอทั้งเฟสบุคและ IG และเธอก็กดติดตามผมกลับมา ผมเสียสติจนกระทั่งต้องแคปหน้าจอเอาไว้เพื่อย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่ฝัน 

"เป็นเรื่องจริงที่ผมได้พบเธอ"
"เป็นเรื่องจริงที่ผมรักเธอโดยไม่รู้จัก"
"เป็นเรื่องจริงที่เธอคือรักแรกพบครั้งแรกของผม"
"เป็นเรื่องจริงที่เวลาเราใกล้กันในสมองผมฟุ้งเหมือนฝุ่นละอองเนบิวล่าในกาแล็กซี่"
"เป็นเรื่องจริงที่เวลาเราสัมผัสกันแม้เพียงน้อยนิด กาแล็กซี่ในสมองผมปั่นป่วนและวุ่นวาย"
"เป็นเรื่องจริงที่ผมมองเธอเป็นแสงอาทิตย์ที่ทำให้ดวงจันทร์อย่างผมส่งแสงได้"
"และเป็นเรื่องจริง..."
ที่เธอคนนั้นได้มีเจ้าของในเวลาต่อมา

เรื่องจริงเรื่องสุดท้าย ทำให้กาแล็กซี่ของผมพังทลายหายไปอย่างไม่มีชิ้นดี

SHARE
Writer
Knox
Writer
it's me your man

Comments