จากฉันผู้แปลกแยก
สวัสดีค่ะทุกคน
ถ้าใครได้เคยอ่านเรื่องราวบน Storylog ของฉัน
คงพอจะรู้จักตัวตนของฉันแบบคร่าวๆแล้ว
ครั้งนี้ฉันจะมาพูดมันอีกรอบ
เนื่องจากมันเกิดเหตุการณ์เดิมๆซ้ำกันหลายๆครั้งกับฉันภายในเดือนนี้

ฉันเป็นเด็กสาวไม่สิหรือเรียกว่าเป็นวัยรุ่นอายุ 21 ปีที่กำลังจะ 22 ปีในอีกไม่กี่เดือน
ฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้าเข้าสู่เดือนที่ 3
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
ฉันต่อสู้และพยายามมาโดยตลอด
แต่...
ฉันคนนี้ก็อาจจะไม่เหมือนคนปกติทั่วไป
ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกตั้งแต่ฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคนี้
ความรู้สึกต่างๆของฉันเริ่มโดนความเศร้าเข้าแทรกซึม
โลกรอบตัวกลับแคบลงและกลางเป็นหุบเหวที่ลึก มืด และแคบ
ตรรกะความคิดแปลกๆเกิดขึ้นในหัวฉันเต็มไปหมด
จากคนที่ไม่คิดที่จะฆ่าตัวตาย
ก็กลับกลายเป็นคนที่พยายามคิดหาวิธีการตายทุกวัน
จากเป็นคนที่กลัวตัวเองเจ็บ
ก็กลับกลายเป็นคนที่หยิบมืดปลายแหลมมากรีดที่ข้อมือตัวเองซ้ำๆอยู่หลายๆครั้ง
จากคนที่เคยยิ้มให้ตัวเองในกระจกบ่อยๆ
กลับกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักคนในกระจก

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
ฉันพยายามที่จะสู้กับโรคนี้มากๆ
ฉันกินยา(ถึงจะมีลืมบ้างก็เถอะ)
ฉันหาหมอ
ฉันพยายามทำให้ตัวเองคิดบวก
ฉันพยายามไม่ให้ตัวเองจมกับความเศร้า
พยายามดึงตัวเองไปทำนู้นทำนี่
แต่สุดท้าย
ฉันก็หนีมันไม่พ้น
สุดท้าย
ซึมเศร้ามันก็ชนะความพยายามฉันอยู่ดี

เมื่อ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา
มีคนพยายามเข้ามาหาฉันมากมาย
อาจจะเข้ามาในฐานะเพื่อน พี่ชาย หรือน้องชาย
ก็แล้วแต่ว่าเขาคนนั้นจะอายุมาก น้อย หรือเท่ากับฉัน
และเหมือนทุกๆอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี
การเริ่มทำความรู้จักกันมันเป็นความรู้สึกแปลกๆที่มีอำนาจมากพอที่จะทำให้ความรู้สึกเศร้าในตัวฉันไม่มีบทบาทในวันนั้นๆ
มันก็มีเศร้าแหละ แต่ก็ไม่ได้ดิ่งมากเหมือนครั้งก่อนๆ


แต่ด้วยความเป็นคนจริงใจของฉันเอง
ฉันจึงเลือกที่จะบอกพวกเขาเหล่านั้นไปว่า..
ฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้านะ
และหลังจากนั้น
ทุกๆคนก็ปฏิบัติกับฉันเปลี่ยนไป
ไม่ใช่แค่คนพวกนั้น
แต่มันรวมไปถึง
เพื่อนๆ คนรอบข้าง และครอบครัวของฉัน
ทุกๆคนมองว่าฉันเป็นตัวประหลาด
กลัวว่าจะทำให้ฉันเศร้า
กลัวว่าฉันจะฆ่าตัวตาย
กลัวว่าฉันจะไปเป็นความหนักใจให้
และใช่ค่ะ
ฉันก็คิดแบบนั้นเช่นกัน
ฉันคิดว่าตัวเองเป็นภาระทุกคน
ฉันคิดว่าตัวเองคอยปล่อยพลังลบและตรรกะแย่ๆใส่ทุกคนตลอดเวลา
เพื่อนทุกคนต้องคอยสละเวลามาอยู่กับฉันตลอดเวลา
รวมถึงครอบครัวฉันที่ปฏิบัติต่อฉันแตกต่างไป

จริงๆฉันรู้นะว่าทุกคนคงเป็นห่วงฉัน
แต่มันยิ่งทำให้ฉันแย่
มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแปลกแยก
ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นปัญหา
เป็นภาระของทุกๆคน
ทุกคนตีตัวออกห่างจากฉันจนสังเกตได้ชัด
บางคนไม่กล้าที่พูดกับฉันด้วยซ้ำ

สุดท้ายฉันอยากจะบอกทุกคนว่า
ฉันพยายามมากๆเลยนะ
ฉันพยายามกลับมาเป็นฉันคนเดิมเมื่ออยู่ต่อหน้าทุกคน
ฉันพยายามร่าเริงและกลับมาเป็นพลังงานให้เพื่อนทุกคน
ฉันพยายามมากๆที่จะไม่โดนความเศร้ากลืนกิน
ฉันกินยา หาหมอ ตลอด
ฉันไม่อยากให้ทุกคนเห็นว่าฉันเป็นตัวประหลาด
ฉันไม่อยากให้ทุกคนกลัวฉัน
ฉันไม่อยากให้ทุกคนตีตัวออกห่างจากฉัน
แค่ฉันต้องต่อสู้กับผลข้างเคียงของยาและโรคในทุกๆวัน
มันก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว

จนตอนนี้ฉันกลับมาคิดทบทวนว่า
หรือจริงๆ
ฉันควรอยู่คนเดียว
อยู่คนเดียวในที่นี่อาจจะหมายถึง
การปลีกตัวไปอยู่ในดินแดนที่ไม่มีคนรู้จัก
ไม่มีเพื่อน
ไม่มีครอบครัว
ไม่ต้องบอกว่าฉันเป็นอะไร
ไม่ต้องแสดงออกว่าฉันเป็นตัวประหลาด
ไม่ต้องไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครอีก
ดินแดนนั้น
อาจจะเป็น
การที่ฉันตายไปก็ได้
และถ้าจะให้ดี
ฉันก็อยากจะตายไปจากความทรงจำของทุกๆคน
ในเมื่อฉันมันเป็นคนแปลกแยกและตัวประหลาด
ตัวประหลาดตัวนี้...
ก็อยากให้ทุกคน
ลืมไปว่าเคยรู้จักกับฉัน
ให้คิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน
แล้วก็ลืมว่าโลกใบนี้มีฉันอยู่

โลกที่น่ากลัว
คนที่แบ่งแยก
และตัวฉันที่แปลกแยก


SHARE
Writer
qmiisr
reader and sleeper
มนุษย์ปล.ผู้บิดเบี้ยวและเด๋อด๋า ชอบถ่ายรูปท้องฟ้า และรักโกโก้เป็นชีวิตจิตใจ อยากท่องเที่ยวรอบโลกแล้วเขียนหนังสือดีๆสักเล่ม🌻

Comments

anagarik
3 months ago
ตายจากอดีตที่เป็นความทรงจำ
มีชีวิตอยู่ใน
ปัจจุบันสด ๆ.
Reply
qmiisr
3 months ago
ปัจจุบันก็เจ็บป่วยค่ะ
anagarik
3 months ago
สู้ๆนะครับ
TeePJ
3 months ago
เป็นซึมเศร้าเข้าปีที่2แล้วครับ คิดเหมือนคุณเกือบทั้งหมดเลย ถ้าต้องการเพื่อนคุยทักมาได้นะครับ
Reply
qmiisr
3 months ago
ขอบคุณค่ะ(: