ทีมต้องการแทงค์
เหนื่อยจัง

เหมือนกับทุกๆอย่างมันรุมเข้ามา ถึงแม้เราจะเจอเรื่องแย่ๆแค่ครั้งเดียว

อ่อนแอจัง

เราเก่งมากเรื่องร้องไห้แบบไม่มีเสียง สะอื้นยังไงให้เสียงเกิดน้อยที่สุด และล่าสุดคือร้องไห้จนหัวเราะ 
ไม่ใช่ว่าเห็นหน้าตัวเองร้องไห้จนตลก หรือมีใครเข้ามาปลอบ เล่าเรื่องตลกจนหลุดขำนะ 
เราถูกบังคับให้ยิ้ม
เราถูกบังคับให้สนุก
จน
เราบังคับตัวเองจนเป็นนิสัย
"ทำไมต้องร้องไห้ หัวเราะเดียวนี้นะ"
ขำ ขำเพราะสังเวทตัวเอง
ซึ่งอย่าทำเลยค่ะ มันเหนื่อยสุดๆ

พอเริ่มภูมิใจในตัวเอง เริ่มกลับมาเข้มแข็ง เริ่มปกป้องคนอื่น

นิสัยเสียนะ

เริ่มเอาความผิดคนอื่นมารับเอง โดยคิดว่าเขาคนนั้นไม่ควรโดนดุ โดนว่า 

เราเอง

เราโดนเองน่าจะดีกว่า ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเราอยู่แล้ว

เรากลัวคนๆนั้นเสียใจ

จนลืมไป
ลืมคนๆนึงไป

เราเองก็ เสียใจได้นี้นา
เราอ่อนแอ
เราเปราะบาง
เราอ่อนไหว

ใช่

คำพวกนี้ไม่ใช่คำติเตียน แต่มันคือตัวเรา
ตัวของเราเอง

เราก็แค่มนุษย์ธรรมดาๆคนนึงเท่านั้น
เราไม่ใช่ซุปเปอร์แมน ที่มีพลังมหาศาล ยิงฟันไม่เข้า(ยกเว้นคลิตโตไนท์)
เราไม่ใช่สไปเดอร์แมน ที่มีพลังอันยิ่งใหญ่แล้วต้องรับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง

ป้าเมย์เคยพูดว่า 
"เราปกป้องทุกๆคนไม่ได้หรอก เราก็แค่ต้องเลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

ปกป้องตัวเอง
อ่อนโยนกับตัวเอง

ทำยังไงล่ะทีนี้
อ่านการ์ตูนเกาหลีอยู่เรื่องนึง

พระเอกเข้ามาหานางเอกในห้อง
นางคลุมโปงใต้ผ้าห่ม มีเสียงสะอื้นเบาๆ ข้างตัวมีโทรศัพท์วางไว้
พระเอกสงสัย เลยคว้าโทรศัพท์มาเปิดดู
สายเข้าล่าสุดคือ "แม่" จริงๆคือแม่เลี้ยง
พระเอกรู้เห็น แม่เลี้ยงและพี่สาวคนละแม่ของนางไม่ชอบนางเท่าไหร่ ชอบโขลกสับ ติเตียน อยู่ตลอด
นางเอกบอกไม่มีอะไร ไม่เล่าให้ฟัง ไม่อยากให้คนอื่นมอง"แม่"ไม่ดี

พระเอกวางโทรศัพท์ลงแล้วคว้าตัวนางเอกมากอด
"ร้องออกมาเถอะ ร้องออกมาดังๆเลย"

เรา
น้ำตาไหล

ไม่นะ
ไม่เคยมีใครบอกให้เราร้องไห้

"ถ้ามันเสียใจมากๆ ก็ร้องออกมาเถอะ ฉันจะรับไว้เอง"

เฮ้ย
มันทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ
จริงดิ

หลังจากนั้นก็จำไม่ได้ละ เรานั่งร้องไห้แล้วก็หลับไป

ในชีวิตจริง
เราคงไม่ใช่นางเอก เราไม่มีแม่เลี้ยงใจร้าย
เราไม่มีพระเอก เราปิดกั้นตัวเองสุดๆ เราไม่เชื่อเรื่องความรัก

เจ็บนะเว้ย

หรือจริงๆแล้ว

เราแค่ต้องการคนที่กอดเราในเวลาที่อ่อนแอที่สุดวะ
แค่พูดว่าไม่เป็นไร
แค่พูดว่าพรุ่งนี้เอาใหม่
แค่พูดว่าเป็นตัวของตัวเองเถอะ

หวังอะไรอยู่ ในเมื่ออยู่คนเดียว

เราพยายามเถียงกับตัวเอง
หัวข้างนึงจะบอกว่า 
"ทำผิดตลอดเลยนะ"
"ทำงานให้ไวกว่านี้"
"ทำได้แค่นี้เหรอ"
"ทำได้แค่นี้จะดูแลตัวเองได้ไง"

หัวอีกข้างก็จะบอกว่า
"ใครๆก็เคยทำผิดทั้งนั้น ครั้งหน้าเอาใหม่"
"เราก็แค่คนๆนึง"
"เราทำดีที่สุดแล้ว"
"วันนี้พลาดไปแล้ว พรุ่งนี้ค่อยทำใหม่ก็ได้เนอะ"
คนเราอ่อนแอได้เว้ย ร้องไห้ออกมาเถอะ
มันน่าจะดีถ้ามีใครอยู่ข้างๆคอยปกป้อง
คอยถือโล่ป้องกัน
คอยเปิดโอกาสให้เรา

แต่ในเมื่อตัดสินใจว่าจะไม่มีใคร
ทำไมเราไม่หาโล่มาถือล่ะ
ทำไมไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาล่ะ

จริงๆแล้ว

คุณเก่งมากนะ
คุณทำได้ดีแล้ว
คุณอ่อนแอได้ ใครๆเขาก็เป็นกันทั้งนั้น
คุณร้องไห้ได้ ถ้ามันไม่ไหวแล้วจริงๆ
คุณเป็นตัวของตัวเองได้ แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา

คุณเหมาะสมแล้วที่จะมีความสุขนะ

SHARE
Written in this book
Dear, Diary
เรื่องเล่าจากความทรงจำ ความเป็นอยู่ การวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็น
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments