ชีวิตราตรี

โดยปกติ ผมไม่ใช่คนเที่ยวกลางคืน
ผมชอบที่จะนั่งเล่นเกมส์ ดูหนังฟังเพลงอยู่ที่บ้าน
อย่างมากคือไปกินข้าว ร้องคาราโอเกะกับเพื่อน ๆ น้อง ๆ 

เหล้าเป็นสิ่งที่ผมพยายามเลี่ยงมาตลอดการเรียนมหาลัย เบียร์ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ชีวิตแบบนั้นก็ไม่เลวนักหรอก


ผมมีคนที่คุยจริงจังอยู่คนหนึ่ง กว่าสองปีที่เราได้เรียนรู้กันแต่สุดท้ายเราก็ไปไม่รอด ไม่ได้ใช้คำว่าแฟนด้วยซ้ำ

หลังจากนั้น ชีวิตก็เริ่มต้องการสิ่งใหม่ ๆ เริ่มจากการเรียนไวโอลินเพิ่ม เหมือนมันจะช่วยได้ในระดับหนึ่งเลย ผมหันมาโฟกัสกับการพัฒนาฝีมือการเล่น แม้จะเล่นได้ไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ถือว่าไปได้เร็วกว่าคนปกติ

ชีวิตนักไวโอลินเริ่มดึงเวลาของผมเข้าสู่ยามค่ำคืน

ร้านเหล้าเป็นเหมือนสปอตไลท์ฉายลงมาให้ผู้คนเห็นการดำรงอยู่ นักดนตรีที่มีฝีมือสามารถสะกดผู้คนได้ด้วยการเล่นอันแยบคายของเขา ฝีมือของเราดึงดูดให้คนเข้ามาทำความรู้จัก

ผมเริ่มสนุกไปกับการใช้ชีวิตอย่างคนกลางคืน

เริ่มเที่ยวหนักขึ้นเรื่อย ๆ จากที่ไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์คนเดียว และไม่คิดจะดื่ม ตอนนี้เราก็ไปนั่งดื่มเป็นประจำทุกอาทิตย์โดยไม่ออกปากชวนใคร รสชาติที่ห่วยแตกของเครื่องดื่มไม่ได้ดึงดูดผม ผู้หญิงต่่างหาก ที่เป็นคนดึงดูด

ทุกครั้งที่ผมดื่ม สายตาผมมองสแกนตลอดเวลา พลางหาคู่สายตาที่แมทช์กัน 

มันยากนะ เพราะโดยพื้นฐานผมไม่ใช่คนกลางคืน
คนในแบบที่ผมชอบจริง ๆ หาได้ยากตามผับตามบาร์ 

ร้านหนังสือ หรือร้านดนตรีต่างหากที่จะได้เจอ

ทว่าผมก็ปล่อยตัวเองให้ถูกความใคร่ชักจูง ดึงดูดให้สนุกไปกับการใช้ชีวิตในการพบสังคมใหม่ ๆ ผ่านแก้วเบียร์

แม้จะชั่วขณะหนึ่ง แต่มันก็ทำให้ผมได้ลืมเธอไปเสียสนิท
SHARE
Writer
prestkt
Dreamcatcher
ผู้แสวงหาวิถีชีวิต

Comments