“ เรื่องเล่าจากเสียงในใจ : รอคนที่ไม่เคยรอ ”
เกิดคำถามกับตัวเองว่า 
ทำไมถึงไม่เคยเปิดใจให้ใครได้เลย 
เหมือนใจเชื่อมั่นว่าคนที่จะเข้ามาพังกำแพงของเราได้
คือคนที่เรากำลังรอ 
แต่ก็ไม่เคยแน่ใจได้เลยว่าคนที่เรากำลังรอ 
คือคนที่จะเข้ามาพังกำแพงของเราได้จริงๆ

นับตั้งแต่ตอนนั้น 
ตอนที่เจอกัน 
ซึ่งเป็นฉันที่พบคุณแค่คนเดียว 
แปลกเหมือนกันเนอะ 
เพ้อเจ้ออะไรมาได้ตั้งหลายปี 
เพื่อที่จะรอคนๆเดียว
คนที่ก็ไม่รู้ว่าจะสำคัญกับเราจริงๆไหม 
แต่ใจยังคงเชื่อที่จะรอ 

เคยเล่าให้เพื่อนในกลุ่มฟัง 
เพื่อนทุกคนลงความเห็นว่า “ มึงอะเพ้อเจ้อ ”
“ กินยาเยอะไปเปล่า ” 
อืม .. 
ก็กินแหละ 

แต่ยามันไม่ได้ส่งผลให้คนรอใครสักคนได้นานขนาดนี้หรือเปล่า .. 

นั่นก็ยังเป็นสาเหตุที่ยังตอบไม่ได้เหมือนกัน
เพราะไม่คิดจะไม่ปรึกษาหมอ 
ก็ฉันไม่ได้เป็นโรคอะไร .. 

แต่สิ่งที่มันมาสะกิดใจ 
คือ “ ยาคุมกำเนิด ”
ใช่
ฉันกิน 
แต่ไม่ได้กินเพราะว่าเคยมีเพศสัมพันธ์มาก่อนหรอกนะ 
กินเพราะเพื่อนแนะนำว่ามันจะทำให้ผิวพันดี
แต่ผลกระทบจากการกินก็มี 
อารมณ์ร้อนขึ้น 
รู้สึกโหว่งๆ
หรือที่เรียกว่าเหงาในใจมากขึ้น
จากคำบอกเล่าของพี่สาวในกลุ่ม 
“ ที่รู้สึกแบบนี้เพราะยาคุมมันไปกระตุ้นนั่นแหละ ”   

ฉันเข้าใจได้ว่าอาจจะเป็นเพราะยาคุมมันไปกระตุ้นฮอร์โมน 
แต่มันก็ไม่ใช่ปัจจัยในการทำให้ฉันเป็นอย่างนี้ทั้งหมด 
เพราะก่อนหน้านั้นที่ฉันจะเริ่มลองกินยาคุม 
ฉันก็ยังคงรู้สึกแบบเดิม 
แต่เมื่อลองแล้ว
ความรู้สึกมันเพิ่มขึ้นมากกว่า  

เพราะฉะนั้น
ตัดเรื่องยาคุมออกไปได้ 
มันไม่ได้ทำให้ฉันเป็นโรคซึมเศร้าหรือโรคอะไร
ฉันยังคงยิ้มหัวเราะ
แต่เมื่อไหร่ที่อยู่ตัวคนเดียว
หรือมีความคิดเรื่องของคุณผ่านเข้ามา 
ตอนนั้นแหละ 
ความรู้สึกร้องไห้โดยไม่มีน้ำตาจะแสดงออกมา
ทรมานอยู่เหมือนกัน  

เคยคุยเรื่องนี้กับแม่เหมือนกัน
แต่ก็ไม่ได้บอกหรอกนะว่าต้นเหตุของความรู้สึกคืออะไร
แต่แม่จะชอบล้อว่า อายุป่านนี้แล้วไม่เคยมีแฟน 
ชาติที่แล้วไปทำกรรมไว้หรือเปล่า 
.. อืม 
คงใช่แหละ 
ชาติที่แล้วไปขัดขวางความรักของใครปะวะ
ชาตินี้ถึงไม่มีใครเข้ามาหาสักที 
แม้ว่าจะเคยไปรู้สึกดีกับใครมา 
แต่ก็จบด้วยการเป็นคนเดินออกมาเองทุกที 
 
ก็เลยไปดูดวง
แม่หมอขอดูลายมือข้างซ้าย
และแกก็พูดขึ้นมาว่า " มีเนื้อคู่กับเขาอยู่หนึ่งคน "
และแกก็เสริมต่อว่า " แต่อยู่ลึกเหมือนกันนะ "
.. เออ 
นี่กรรมกูจริงๆใช่มั้ย .. 

แต่
ก็นั่นแหละ 
อย่างน้อยก็มีตั้งหนึ่งคน 
มีแรงใช้ชีวิตต่อไป

แต่มันก็ไม่ใช่ว่า
หนึ่งคนที่ว่า จะใช่คนที่กำลังรอ 
มั่นใจมากว่า ตอนนี้ที่รู้สึกอยู่คือความเหงา 
แต่มันไม่ใช่ความเหงาที่ต้องการใครสักคนแล้วเดี๋ยวความรู้สึกก็หายไป
เพราะ.. ไม่เคยสามารถหาใครมาแทนที่คุณที่ใจรอได้เลย 
  

เหงาเฉยๆ กับ เหงาเพราะรอคอยใครสักคน 
ไม่เหมือนกันนะ 

เหงาเฉยๆ คือ การต้องการใครสักคนเข้ามาเติมเต็มช่องว่างที่กำลังโหว่ 
แต่ความเหงาที่รู้จุดประสงค์อยู่แล้วว่าอะไรคือต้นเหตุของความเหงานั้นทรมานกว่า
เพราะรู้ตัวได้ว่า " มันจะไม่มีทางเป็นจริง " 
เพราะมีเพียงแค่ฉัน ที่รู้จักคุณ 
เราอยู่ไกลกันคนละซีกประเทศ 
เรามีนิสัยคล้ายกัน 
แต่ก็มีบางอย่างที่แตกต่างกัน อย่างสิ้นเชิง 
คุณชอบทะเล 
ฉันชอบภูเขา 
แต่เรื่องนี้ดูจะไม่ใช่ปัญหาถ้าเราอยู่ด้วยกันจริงๆ 
เพราะไม่ว่าคุณจะไปไหน ฉันจะไปด้วย  
เคยวาดฝันว่าเราอยู่ด้วยกัน 
คุณดูแลฉัน และฉันดูแลคุณ 
แต่ลึกๆในใจยังคงร้องกรีดกันว่ามันเป็นไปไม่ได้อยู่ดี 
ก็อย่างที่ว่า แม้จะมีอะไรคล้ายกัน แต่เรามีความแตกต่าง 
ไอ้ความแตกต่างนี่แหละที่ทำให้ฉันกลัว 
แม้จะรู้สึกว่าฉันสามารถรักคุณได้จริงๆ
แต่สมองสั่งการให้คิดว่า " คุณจะยอมรับแบบที่ฉันเป็นได้จริงๆหรือเปล่า "
ความกังวลมันมีมากมาย 
แม้ดูเป็นคนโง่
แต่ก็ยังเลือกจะรอ

หู้ย 
น้ำเน่าสุดๆ 
ทำไมถึงเอาผู้ชายมาเป็นตัวตั้งของชีวิตอย่างนี้นะ 
.. ก็มันห้ามไม่ให้รู้สึกไม่ได้นี่หว่า

แต่ก็ยังคิดไม่ตกว่า ที่เป็นแบบนี้ 
กรรมเก่าปะวะ 

ก็เป็นคนเชื่อในเรื่องบุญกรรมในระดับนึงเลย .. 

แต่ก็นั่นแหละ 
ก็ยังคงทำได้แค่รอต่อไป 
เดินบนถนนสายหมอกเส้นนี้ต่อไป 
หวังว่าคงจะมีสักวันที่ใครสักคนหลงเข้ามาเจอฉัน 
และจูงมือฉันออกไปจากถนนขุ่นมัวเส้นนี้สักที 


#เรื่องเล่าจากเสียงในใจ .    
SHARE
Written in this book
ALL ABOUT HIP .
เรื่องของฉัน
Writer
hip
Just me .
ทุกอย่างที่อยากเขียนและพบเจอ .

Comments