จะทำอะไร ถ้านี่คือโอกาสครั้งสุดท้าย

ครั้งสุดท้าย... ไม่มีใครต้องการคำนี้หรอก แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน
ในขณะที่ฉันเขียนบทความนี้ ฉันกำลังนั่งอยู่ตรงหน้้้าผู้ชายคนหนึ่ง ซึึ่งฉันรักเขามาก แต่เหมือนว่าความรักของเรากำลังจะจบลง

ฉันได้แต่นั่งเงียบๆ สมองไม่คิดอะไรเลย เหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน

แต่...ก็นะ

 เวลายังคงหมุนไป เวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันน้อยลงทุกที

เขาได้แต่ร้องไห้ แล้วขอโทษฉัน ที่ทำให้ผิดหวัง ที่เห็นแก่ตัว 

ฉันทำได้แค่เช็ดน้ำตาให้เขา แล้วบอกว่าไม่เป็นไร


แต่ในใจ...

ไม่เป็นไรหรอกเธอ ถ้าเธอจะทิ้งกันไปจริงๆ
ไม่เป็นไรหรอกเธอ ถ้าเธอคิดดีแล้วจริงๆ


สุดท้าย... ฉันก็ต้องอยู่ให้ได้


แปลกที่น้ำตาของฉันไม่ไหล ไม่สิ มันจุกจนพูดไม่ออก

มีความในใจเป็นล้านคำ ฉันไม่รู้ว่าต้องพูดยังไงเธอถึงจะเปลี่ยนใจ ได้แค่นั่งเงียบๆ

ตอนนี้ฉันความรู้สึกของฉันก็ปกติ เหมือนตอนที่อยู่ด้วยกััน 

แต่่่่พรุ่่่่งนี้สิ ตอน 10 โมงเช้้า มันเป็นเวลาทีี่เราต้องจากกัน ฉันไม่รู้ว่าความรู้้้้้้้้สึกของฉันตอนนั้นจะเป็นยัััังไง

ที่คิดไว้คงไม่ต่างจากงานศพ....

ครั้งแรกที่เรารู้ว่าเขาตาย เปรียบเสมือนตอนที่เรารู้ว่าเขาหมดใจ เราก็จะร้องไห้ฟูมฟาย

ช่วงเวลาของการจัดงาน เปรียบเสมือนเวลาที่เหลือที่อยู่ด้วยกัน เราก็รู้สึกเฉยๆ เสียใจแต่ไม่แสดงอาการ

ตอนเผาศพ เปรียบเสมือนตอนที่เราต้องจากกัน
ตอนนั้นล่ะ พันล้านความรู้สึกจะบรรยายผ่านน้ำตา







SHARE
Writer
BlueEyes
Student
'BlueEyes' is Mean my Name in Thai

Comments