ความอ่อนโยนกำลังหยอกเอิ้นกัน


ที่บ้านของฉันมีหมารุ่นเล็ก
เพิ่งเกิดได้ไม่นาน
ไม่มีอะไรต้องทำ สนุกไปวันๆ
แรก แม่หมาเฝ้าไม่ห่างกาย
คุ้มกัน ภยันตราย นานา
น้ำนมหยดสุดท้ายไม่เหลือ
ยอมให้ฟัด บ้างกัด ไม่หนีหาย

ปีใหม่ล่วงพ้น พวกมันเติบใหญ่
สู่วัยกลัดมัน โหมกำลัง หิวโซ
ห้ำหั่น ประลองเขี้ยว วางก้าม
ไม่ครั่นคร้าม รุ่นเล็ก รุ่นโต
ฉันเห็นหมาสอนหมา
ถ่ายทอดสัญชาตญาณนักล่า
แม่รวมหัวกับพี่น้องวัยปีเศษ
ตีรวน บีบล้อม ผลัดกันโจมตี
เจ้าขาวไม่อาจหนี เหลือทนจนตรอก
แข็งขืนต่อสู้ แม้กลัว ปากร้อง
ไม่นานรุ่นใหญ่จึงถอยหนี
ซึ่งเจ้าดำจ้อยเป็นรายต่อไป
ยุทธการหมาหมู่ จบเพียงเท่านั้น

แต่ฉันเห็นเพียงความห่วงของแม่
ด้วยลาโลกไป หวังใจลูกคงอยู่เป็น


— ความอ่อนโยนกำลังหยอกเอิ้นกัน (25/01/62)
: อนธการสีชาด
SHARE
Written in this book
งานปี 2019
Writer
onthakarnsrichad
อนธการสีชาด
เกลือกกลิ้งและมอดไหม้ในเปลวอักขรา : (x ± ∞)

Comments