[OS] I will beside you until the rain is gone (Bona x Luda)
เป็นเวลาสิบกว่านาทีแล้วที่คิมจียอนหายใจทิ้งอย่างไร้ประโยชน์ สายตาก็จ้องไปยังตัวปัญหาที่ตอนนี้นอนเล่นโทรศัพท์สบายใจเฉิบ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ยังคงดังขึ้นเป็นระยะ
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงจากหน้าต่างเล็กๆในห้อง ส่งเสียงคำรามเป็นระยะเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าถ้าเธอไม่รีบกลับตอนนี้ ก็คงได้ตัวเปียกกลับบ้านแน่ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ลีลูดาก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี
คิมจียอนรู้สึกว่ายิ่งมองลีลูดามากเท่าไหร่ก็ยิ่งหงุดหงิด
เธอเกลียดเสียงของลูดาที่กำลังหัวเราะใส่จอโทรศัพท์ เธอไม่เข้าใจว่าหล่อนจะสนุกอะไรนักหนา
หากลีลูดาเป็นลูกสาวของเธอ จียอนน่ะอยากจะทำโทษให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ในความเป็นจริงแล้วลูดาเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่เธอต่างหาก
และลีลูดาเป็นเด็กเอาแต่ใจด้วย เธอรู้ดี
ตอนนี้สิ่งที่จียอนทำได้ มีเพียงแค่คิดอยู่ในใจเงียบๆ
แต่ความอดทนของเธอก็มีจำกัดเช่นกัน

“ครบสิบนาทีแล้วลูดา ลุกมาทำการบ้านเลย”
“น่า เดี๋ยวค่อยๆ”

ลูดาตอบปัด ดูเหมือนว่าหล่อนจะสนใจข้อความในโทรศัพท์มากกว่าเธอเสียอีก

“พี่ต้องรีบกลับนะ”

คิมจียอนถอนหายใจเฮ้อ หน้านิ่วคิ้วขมวดปั้นหน้าดุใส่คนที่เอาแต่เล่น สายตามองไปยังจอโทรศัพท์ของอีกคนอย่างถือวิสาสะ 

“คุยกับใครน่ะ?”

จียอนถาม พอลูดาได้ยินก็หันควับทำหน้าไม่พอใจใส่เธอ จียอนเลยบิดหูหล่อนไปที

“โอ๊ย เจ็บนะพี่!”

“ถ้าไม่อยากให้ยุ่งก็ลุกมาทำการบ้านได้แล้ว พี่จะกลับแล้วด้วย!

คนพี่ขึ้นเสียง บอกให้รู้ว่าเธอกำลังไม่พอใจ
ลูดาฟังแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจแล้ววางโทรศัพท์ลงในที่สุด
หลังจากที่ทั้งคู่ย้ายตัวจากเตียงมายังโต๊ะทำงานแล้ว จียอนก็ยืนกอดอกรออยู่ข้างๆ จนน้องทำการบ้านจนเสร็จโดยใช้เวลาไม่นานนักจนน่าแปลกใจ

“เนี่ย ทำแปปเดียวก็เสร็จละ “

“เลิกบ่นสักทีได้มั้ย”

ลูดากระแทกเสียงไม่พอใจนิดหน่อย ก่อนจะเดินกลับไปเล่นโทรศัพท์ที่เตียงต่อ
คิมจียอนกระพริบตาปริบๆ เธอชายตามองลีลูดาอย่างแอบน้อยใจที่น้องไม่ค่อยพูดดีกับเธอเลย
แต่คิดไปก็เท่านั้น เธอเองก็อยู่ในวัยที่บรรลุนิติภาวะแล้ว จะให้มางอนเด็กมัธยมก็คงใช่เรื่อง
จียอนนั่งลงที่โต๊ะ หยิบการบ้านคณิตศาสตร์ของลูดาขึ้นมาตรวจได้สักพัก




“นี่มันอะไรลูดา! ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้”

“ทำไมคะ?”

จียอนหยิบสมุดการบ้านโยนใส่เตียง

“ก็นี่มันผิดหมดเลย”
“จำที่สอนไปไม่ได้เลยเหรอ?”

“นี่แหละที่พี่สอนมา”

“จะแกล้งพี่รึไง?”

หน้าของจียอนเลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น มองแค่ตาก็รู้แล้วว่าเธอกำลังโกรธ แต่ลูดาก็ยังเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

“ไม่ได้จะแกล้งพี่สักหน่อย”
“พี่อยู่กับหนูก่อนนะคะ”

คิมจียอนเลิ่กคิ้วประหลาดใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังโกรธอยู่ดี และเธอไม่ต้องการที่จะสร้างเงื่อนไขอะไรเพิ่ม

“งั้นเดี๋ยวพี่ทำให้เราเองก็ได้”

เธอทำท่าจะกลับไปที่โต๊ะทำงานอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ก่อนที่มือเล็กจะคว้าข้อมือของจียอนไว้ทันการณ์

“เดี๋ยวคุณครูก็จับได้หรอก”

คิมจียอนชะงักและฉุกคิด นั่นทำให้ลีลูดายิ้มออกมา 

“แล้วจะเอายังไง” 

จียอนถาม เสียงติดน้ำโหอยู่นิดๆ เธอถอนหายใจให้ใจเย็นลง

“มาเล่นเกมกันค่ะ”

“เกมอะไรอีก”

ลีลูดาไม่ตอบ แต่ผละมือแล้วลุกขึ้นไปนั่งประจำตรงโต๊ะของเธอ เธอหยิบสมุดเจ้าปัญหาพร้อมกับปากกาขึ้นมาแล้วหมุนเก้าอี้มาหาอีกฝ่าย

“ทำถูกหนึ่งข้อ พี่ต้องถอดหนึ่งชิ้น”

“..ห๊ะ”

ลีลูดาตอบอีกฝ่ายได้อย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับหันไปลงมือแก้โจทย์ที่เคยทำผิดทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ
ส่วนคิมจียอนก็กำลังยืนอึ้งอยู่ เธอไม่นึกเลยว่าวันนี้ยัยตัวแสบจะมามุกนี้

“เดี๋ยวเถอะ พี่ยังไม่ได้ตกลงเลย”

“...ไม่ได้เหรอ?”

สายตานั่นช้อนขึ้นมาไม่ว่าใครเห็นเป็นต้องยอม ราวกับเวลาแมวร้องขอเมื่อมันอยากกินข้าว
คิมจียอนทำอะไรไม่ถูกนอกจากเกาหัวแกร่กๆ ก่อนจะกลับไปนั่งรอที่เตียง
ลีลูดากำลังยื้อเธอ

“ถ้าพี่ไม่รีบกลับ เดี๋ยวคุณป้าจะกลับมา....”

“ก็พี่มาสอนการบ้านหนู ไม่เห็นต้องกลัวเลย”
“ฝนจะตกแล้วด้วย”

“อือ”

จากที่นั่งรอจนกลายเป็นว่าจียอนหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เธอตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่ได้ยินเสียงฝนตก ห้องมืดสลัวที่มีแค่แสงไฟจากเทียนบนโต๊ะของลูดา และน้ำหนักตัวที่ถูกกดทับอยู่ตรงบริเวณท้อง

“เสร็จแล้ว มาตรวจหน่อย”

คิมจียอนปรือตาขึ้นมองหล่อน เจ้าของน้ำหนักสี่สิบกว่ากิโลที่นั่งอยู่บนท้องของเธอและกำลังยื่นสมุดการบ้านมาให้

“ไฟดับเหรอ”

“อื้อ”

“เธอออกไปก่อน...หนัก”

คิมจียอนหน้าเหยเก ส่วนลีลูดาส่ายหัว เพราะต้องการให้อีกฝ่ายโฟกัสกับสมุดมากกว่า
คนเป็นพี่ได้แต่ถอนหายใจ หรี่ตาไล่กวาดดูสมุดอย่างใจเย็นเพราะมันมืดและอ่านยาก ก่อนจะวางมันลงข้างๆในเวลาต่อมา

“เป็นไงบ้าง ถูกหมดมั้ยคะ”

ลูดาเริ่มเซ้าซี้มากขึ้น ดูเหมือนว่าหล่อนจะมั่นใจในฝีมือตัวเองมาก เพราะมือทั้งคู่มากองอยู่ตรงกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอแล้ว

“ผิด...ไปข้อนึง”

ทันทีที่คิมจียอนเอ่ยเสร็จ กระดุมเม็ดที่หนึ่ง สอง สาม ก็ค่อยๆหลุดไป
ห้านาทีนี้เธอเอาแต่นอนตัวแข็ง ปล่อยให้คนน้องจัดการกับเสื้อผ้าของเธอตามที่สัญญา...ไม่สิ บังคับต่างหาก
แต่หากจะเรียกว่าบังคับก็คงยังไม่ใช่ เพราะจริงๆจียอนเองก็เต็มใจ

“ถอดหมดทุกชิ้นแล้วยังไม่ครบข้อเลยเถอะ”

“ก็จริง”

ทั้งสองหัวเราะคิกคัก ลูดามองผิวเปลือยเปล่าของอีกคนที่เคยอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว มือเล็กค่อยๆไล่จากใบหน้า ไปยังเนินอก
แสงจากเปลวเทียนสลัวตัดกับฟ้าที่กำลังแลบอยู่เป็นระยะในห้องมืด ถึงจะทำให้เธอเห็นอะไรไม่ชัดเจน แต่ลีลูดาเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าคิมจียอนนั้นสวยแค่ไหน

“หนูรักพี่นะ”
“หนูอยากอยู่กับพี่นานๆ”

ไม่มีเสียงตอบจากอีกคน มีแต่สัมผัสร้อนอุ่นที่คิมจียอนมอบให้เธอผ่านโพรงปาก นี่ไม่ใช่จูบแรกของเธอ และต้องยอมรับว่ามันรู้สึกดีเสมอ

“พี่ก็เหมือนกัน”

จนกว่าฝนนี้จะหมดไปFin.
55555 เอาอะไรมากกับไรท์ที่อัพฟิครายปี(...) แต่งมาจากชั่ววูบล้วนๆเลยค่ะ ไม่นึกเหมือนกันว่าจากเรือผีเล็กๆจะเป็นเรือที่ยิ่งใหญ่ในวันนี้ แต่ไม่ว่าจะเรือไหนก็อยากเห็นทุกคนกลับมาครบ13คนจังเลยค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ



SHARE

Comments

Jarwkai
6 months ago
กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

Reply
Crosswise
6 months ago
ไอ่บ้าๆๆ
25DEC
6 months ago
โอ้โหวูบบบเลย
Reply