1 ปี ... พอแล้วจริงๆ
1 ปี กับคำพูดที่เธอทิ้งไว้ 
กรีดแทงเข้าไปในหัวใจ 
ความสัมพันธ์ที่เป็นได้แค่คนรู้จัก
ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน 
และไม่ใช่ในฐานะแฟน
ฉันแทบจะลบทุกสิ่ง 
ลบทุกช่วงเวลาที่ยืนเคียงข้างกัน
เพื่อลุกขึ้นยืนอีกครั้งในวันที่ฉันรู้ว่า
เธอไม่เคยมีตัวตนอีกต่อไป 
และฉันก็ไม่เคยมีตัวตนสำหรับเธอเช่นกัน

การได้มองอยู่ห่างๆ โดยที่ไม่อาจเอื้อม
ก็ทำให้รู้ว่า เราก็มีโลกของเรา 
และเธอเองก็มีโลกของเธอ

ยังหวังอยู่อีกไหม? ไม่แล้วล่ะ 
ยังจะรออยู่อีกไหม? ไม่อยากรอแล้วล่ะ
ก็แค่ปล่อยให้ทุกวันเป็นไปตามกาลเวลาที่จะพัดพาไปแล้วกัน

1 ปีต่อมา
เธอก็เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง 
โดยที่ฉันเอง ทำได้แค่ยิ้มและอยู่ข้างๆในฐานะคนรู้จัก
ไม่ระบุสถานะ และ ไม่ระบุความรู้สึก 
ยิ้มให้เหมือนทุกครั้ง กับหัวใจที่ว่างเปล่่า
ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วนิ 
แล้วจะเครียดไปทำไม จะกังวลไปทำไมอีก

การที่เธอเดินกลับเข้ามาในชีวิตเพียงชั่วคราว 
ก็ทำให้รู้ว่า... 
ความรู้สึกเดิมๆ ที่เคยมี ก็กลายเป็นความว่างเปล่่า
ต่อให้เธอจะรู้สึกยังไง 
สำหรับฉัน ก็ไม่มีทางเหมือนเดิม
อดีต มันได้เลือนหายไป
ความรู้สึกในคราวนั้นก็เช่นกัน

การกอดที่ไม่เหมือนเดิม
แม้เธอจะพยายามให้มากขึ้น
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า

พอแล้ว.... จริงๆ


SHARE
Written in this book
หม่นๆเพราะความรัก
เรื่องเศร้าๆเหงาๆ เกี่ยวกับความรัก
Writer
Feeldownwithme
Other
นี่คือเรื่องราวเศร้าๆหม่นๆ ของคนๆหนึ่ง

Comments