a boy and a sunflower
สักวันหนามนั้นจะกลับมาทิ่มแทงตัวข้าเอง...


     กาลเวลาผกผันจนถึงช่วงเวลาของเด็กเลี้ยงวัวคนหนึ่ง

ในสุดสัปดาห์แห่งการเริ่มต้นการทำปศุสัตว์ และเมื่อนั้นคือเวลาที่ดวงอาทิตย์กำลังจะโผล่ขึ้นมาจากขอบฟ้าประดุจฉากเปิดตัวของการ์ตูนเทเลทอบบี้ และนั่นมันก็มีแสงอ่อนประกายส้มทอดลงมาจากเนินเขาสีเขียวชะอุ่ม เด็กชายปีนขึ้นไปบนเนินนั่นเพื่อจะเฝ้ามองดวงอาทิตย์ขึ้นดุจเช่นทุกวัน 
แต่ครานั้น! เด็กชายได้เจอกับเพื่อนคนหนึ่ง- เพื่อนที่เฝ้ามองดวงอาทิตย์เหมือนกับเขา แต่เพื่อนของเขาคนนี้มิใช่มนุษย์เช่นเขา แต่เป็นต้นทานตะวันที่พร้อมจะบานสะพรั่งเมื่อได้อาบแสงจากดวงอาทิตย์ - เด็กชายตะลึงในความงดงามทันทีที่ได้เห็นเขาจึึงตัดสินใจที่จะมาเฝ้ามองมันในทุกๆเช้า แม้ในใจจะหลงใหลมันแค่ไหน แต่ในใจเค้าคิดแค่เพียงว่าให้มันอยู่ตรงนั้นสวยงามที่สุดแล้วและจะไม่่ขโมยมันมาเป็นของตน เด็กชายจึงล้อมรั้วเพื่อไม่ให้ใครมาขโมยมันไป
เมื่อเวลาผ่านไปต้นทานตะวันได้โตเต็มที่และงดงามเตะตาชาวบ้านที่พบเห็น ทั้งโจรห้าร้อยจนถึงเศรษฐีผู้มั่งคั่งก็พยายามที่จะขุดมันเพื่อมาปลูกไว้ในที่ของตน แต่เมื่อมีใครเข้าใกล้ ต่างต้องเจอกิ่งก้านและหนามของมันทิ่มแทง และด้วยความพิเศษและสวยงามของมันเด็กชายจึงเผลอลืมตัวในบางครั้ง เขาพยายามสร้างรั้วให้หนาขึ้นหนาขึ้น จนวันนึงเขาก็ถูกรั้วที่เขาสร้างบดบังจนมองไม่เห็นเจ้าทานตะวัน เขาทุกข์ใจเป็นอย่างมาก 
     ลมหนาวเริ่มมาเยือน เด็กชายได้แต่ทุกข์ระทมกับสิ่งที่เกิดและทบทวนในสิ่งที่ตนทำ จริงจริงการกระทำของตนก็ไม่ได้แตกต่างจากผู้อื่นเลย เขาสร้างรั้วนั้นขึ้นมาเอง จนทำให้ทานตะวันไม่เห็นแสงจากดวงอาทิตย์ จนอาจทำให้มันตายได้ ที่จริิงแล้วการกระทำของเขามันก็เห็นแก่ตัวไม่ต่างจากคนอื่น 

"มันอาจฟังดูเห็นแก่่่่่ตัวทีี่ข้าอยากจะเป็นผู้เดียวที่ไม่ให้ใครมาเอาดอกไม้้้้ดอกนั้นออกมาจากทุุ่่่งหญ้้้้้าอัััันงดงาม ข้าอาจไม่เคยสังเกตเลยว่าเจ้้้้าดอกไม้มักหันไปทางดวงอาทิตย์ยามเช้้้้าเสมอ-ใช่่่่่แล้ว และก็ไม่ได้มองมาทางข้าเลย แต่ข้าก็มีความสุขที่เฝ้ามองอยู่่่่ห่างๆ ข้าควรจะอยู่ในที่ของข้า เฝ้ามองดูเจ้าดอกไม้นั้นเจริญเติบโต เพราะข้าไม่เคยถามเจ้าทานตะวันเพื่อนรักเลยว่ามันชอบอะไร ข้าก็แค่เป็นคนนิสัยเสียที่ชอบคิดอะไรไปเอง" เด็กชายตัดพ้อ 
  
     เมื่อเด็กชายคิดได้จึงพังรั้วที่ตนสร้างลงและเดินหันหลังให้กับดอกทานตะวันที่งดงามที่สุดที่เค้าเคยพบเจอ ด้วยความเศร้านั้นก็ยังมีรอยยิ้มเล็กๆที่เห็นเจ้าทานตะวันยังคงมีดวงอาทิตย์์์ที่่เธอรอคอยในทุกรุ่งอรุณให้เฝ้ามอง และเธอยังคงงดงามอย่างที่เด็กชายต้องการเห็น แต่รอยยิ้มนั้นมันก็มาพร้้้อมกับดวงใจที่แตกสลายของเขาที่สักวันก็คงฟื้นกลับ...
SHARE
Written in this book
My Tales
Writer
TunlaPhi
None
This is my area

Comments