บทสนทนาในร้านตัดผม.


ด้วยความที่ผมเริ่มยาวรุงรัง ฉันจึงถือโอกาศในวันที่ไม่ต้องเร่งรีบ แวะไปที่ร้านตัดผมร้านประจำ 
ที่รอบที่แล้วตัดผมฉันขึ้นสูงลิบ พร้อมกับการแนะนำทรงผมทรงใหม่ให้ ทั้งๆที่มันแก้อะไรไม่ได้แล้ว ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายท่ี่ช่างมีอารมณ์อรรถรสในการสนทนาเรื่องของความรักมากไปหน่อย 

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่บทสนทนายังคงเป็นเรื่องของความรัก 
บทสนทนาที่ว่าด้วยเรื่องของการแต่งงาน
ที่ทำให้คนฟังอย่างฉันมีคำถามผุดขึ้นมามากมาย
“ การแต่งงานมีแบบจริงแบบปลอมด้วยหรอวะ? ” อ้าวเฮ้ยยย แล้วอะไรละที่เรียกว่าจริงและอะไรละที่เรียกว่าปลอม?


“ เฮ้ย!! แบบนี้ก็ได้หรอวะ? เอาจริงดิ? ”
มันจำเป็นที่จะต้องอดทน กับความสัมพันธ์ที่เราเป็นฝ่ายประคับประคองอยู่ฝ่ายเดียวจริงๆหรอ? มันจะอดทนได้นานขนานไหนละ คนเรามีขีดจำกัดของความอดทนนะ กฎที่ใครๆต่างก็รู้ดี  
การแต่งงานไม่ใช่การอยู่ด้วยกันแค่วันสองวันนะ แต่มันคือการใช้ชัวิตร่วมกัน มันไม่ใช่การเล่นขายของในสมัยเด็กอนุบาลนะว้อยยยยย
ในวันนี้คุณยังต้องขอพรจากพระเจ้าให้เขาเป็นคนดีอยู่เลย แล้วอนาคตละ?

และมีอีกหลายๆคำถามมากมายที่ผุดขึ้นมา 






บางทีความรักก็กลายเป็นเรื่องน่ากลัว ที่ทำให้คนเห็นผิดเป็นถูก เห็นดำเป็นขาว





บางทีการไม่มีความรักยังดีกว่าการที่ต้องมา
ร้องขอต่อพระเจ้า ให้เขาเป็นแบบนั้นแบบนี้ 
ทั้งๆที่ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคำสัญญา
ที่คนนั้นมีให้กับคุณ
กลั่นออกมาจากใจ 
หรือเป็นเพียงแค่ลมปาก 




แต่ก็นั้นแหละ เราต่างมองจากคนละมุม 
เราเลยให้ความละเอียดอ่อนต่อมันไม่เท่ากัน
ความรักช่างเป็นเรื่องที่เข้าใจอยาก
ทั้งอบอุ่น ทั้งร้อนรุ่ม 
ทั้งสุขสม และเปลี่ยวเหงา
ทั้งทำร้าย และรักษา
ทั้งวุ่นวาย และสวยงาม
ทั้งผลักไส และขวนขวายในเวลาเดียวกัน
แต่น่าเศร้าที่ ในทุกๆ ความสัมพันธ์
คนที่รู้สึกมากกว่าย่อมเจ็บมากกว่าเสมอ





|07022919































SHARE

Comments