ท้องฟ้าไปเยี่ยมแม่
โลกนี้มีสิ่งมีชีวิตอยู่ได้เพราะมีท้องฟ้า
ท้องฟ้าช่วยปกป้องเราจากรังสีอวกาศ
ช่วยรักษาอุณหภูมิไม่ให้หนาวหรือร้อนเกินไป
และช่วยให้เราไม่ถูกเหวี่ยงออกนอกโลก

เธอจะรู้ไหมว่า
ท้องฟ้าที่เห็นเป็นผืนเดียวนี้
แท้จริงแล้วมีพี่น้องสามคน
โอบกอดกั้นเป็นชั้นๆ เหมือนขนมชั้นไม่มีผิด

ท้องฟ้าคนเล็กอยู่ชั้นในสุด 
คอยดูแลสิ่งมีชีวิตบนพื้นโลกตั้งแต่ระดับน้ำทะเล จนถึงความสูงของหลังช้างตัวที่ใหญ่ที่สุดไม่ให้หลุดลอยในอวกาศ

ท้องฟ้าคนกลางโอบกอดท้องฟ้าคนเล็กไว้
คอยดูแลสิ่งมีชีวิตบนพื้นโลกตั้งแต่ความสูงเหนือหลังช้างตัวที่ใหญ่ที่สุด ไปจนถึงต้นไม้ที่สูงที่สุดไม่ให้หลุดลอยไปในอวกาศ

ท้องฟ้าคนพี่ใหญ่โอบกอดท้องฟ้าคนกลางและคนเล็กไว้
คอยดูแลโลกเหนือต้นไม้ที่สูงที่สุดขึ้นไปจนถึงอวกาศ

เธอจะรู้ไหมว่า
ท้องฟ้าสามพี่น้องมีแม่ท้องฟ้าอยู่ที่ขอบจักรวาล
วันหนึ่ง แม่ของพวกเธอป่วยหนัก ท้องฟ้าคนโตจึงต้องไปเยี่ยมแม่

ท้องฟ้าคนโตบอกสัตว์ทุกตัวบนโลกว่า
“พวกเธออย่าบินหรือกระโดดเลยต้นไม้ที่สูงที่สุดนะจ๊ะ ฺเดี๋ยวพวกเธอจะหลุดลอยไปในอวกาศ ฉันไปเยี่ยมคุณแม่ เดี๋ยวก็กลับ”

สัตว์ทุกตัวตกใจ ด้วยว่าแสนวันล้านปี ท้องฟ้าคนโตยังไม่เคยไปเยี่ยมแม่เลย
คุณแม่ท้องฟ้าคงจะป่วยหนักจริงๆ 

“ไปเถิด ถึงแม้พวกเราจะลำบาก แต่คุณแม่ท้องฟ้าต้องการให้เธอไปเยี่ยม” สัตว์ต่างๆ บอกท้องฟ้าคนโต

“ฉันอยากลองบินเหนือต้นไม้ที่สูงที่สุดในโลกจัง ดูซิว่าจะหลุดลอยไปในอวกาศจริงๆ หรือเปล่า” นกเขาตัวหนึ่งพูดอย่างลองดี 

แม้ทุกคนจะห้าม “อย่านะ เดี๋ยวเธอจะหลุดลอยไปในอวกาศ” แต่เจ้านกเขาก็ไม่ฟัง
เพียงมันบินขึ้นเหนือใบไม้ที่สูงที่สุด ของกิ่งที่สูงที่สุด ของต้นไม้ที่สูงที่สุดในโลก
เจ้านกเขาจอมซนก็หลุดลอยไปในอวกาศทันที 

สัตว์ทุกตัวตกใจและอกสั่นขวัญแขวน พวกมันภาวนาให้ท้องฟ้าคนโตกลับมาโดยเร็ว

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ท้องฟ้าคนโตก็กลับมา เพียงแต่คราวนี้ ท้องฟ้าคนโตไม่ได้กลับมาทำหน้าที่ดังเดิม มันกลับมาตามท้องฟ้าคนกลาง เพราะคุณแม่ท้องฟ้าป่วยหนักกว่าที่คิด

สัตว์ทุกตัวตกใจ ด้วยว่าแสนวันล้านปี ท้องฟ้าคนกลางยังไม่เคยจากพวกมันไปเยี่ยมแม่เลย
คุณแม่ท้องฟ้าคงจะป่วยหนักมากจริงๆ ล่ะ 

“ไปเถิด ถึงแม้พวกเราจะลำบาก แต่คุณแม่ท้องฟ้าต้องการให้เธอไปเยี่ยม” สัตว์ต่างๆ บอกท้องฟ้าคนกลาง

“พวกเธออย่าบินหรือกระโดดสูงกว่าช้างตัวที่ใหญ่ที่สุดนะจ๊ะ เดี๋ยวจะหลุดลอยไปในอวกาศ ฉันไปเยี่ยมคุณแม่ เดี๋ยวก็กลับ” ท้องฟ้าคนกลางเตือนสัตว์ทั้งหลาย

ดังนั้น สัตว์ต่างๆ ที่อยู่สูงกว่าหลังช้างตัวที่ใหญ่ที่สุด ต่างก็ต้องลงมาอาศัยบนพื้นดิน เจ้าลิงขอมาอาศัยอยู่กับกระทิง ส่วนพวกนก พากันหุบปีกลงมาทำรังใกล้ๆ กับไก่ป่า ไม่มีใครกล้ากระโดดหรือบินให้สูงกว่าหลังช้างตัวที่ใหญ่ที่สุด ยกเว้นเจ้าตั๊กแตนตัวหนึ่งที่นึกทะลึ่งลองดี

“ฉันจะบินขึ้นไปบนหลังช้าง ดูซิว่าจะหลุดลอยไปในอวกาศจริวๆ หรือเปล่า” เจ้าตั๊กแตนพูดอย่างลองดี

แม้ทุกคนจะห้าม “อย่านะ เดี๋ยวเธอจะหลุดลอยไปในอวกาศ” แต่เจ้าตั๊กแตนก็ไม่ฟัง
เพียงมันบินขึ้นไปบนหลังช้างตัวที่ใหญ่ที่สุด
ตั๊กแตนก็หลุดลอยไปในอวกาศทันที

สัตว์ทุกตัวตกใจและอกสั่นขวัญแขวน พวกมันภาวนาให้ท้องฟ้าคนโตและท้องฟ้าคนกลางกลับมาโดยเร็ว

คราวนี้ผ่านไปหนึ่งเดือน ท้องฟ้าคนโตกับท้องฟ้าคนกลางก็กลับมา แต่คราวนี้ ทั้งสองไม่ได้กลับมาทำหน้าที่ดังเดิม มันกลับมาตามท้องฟ้าคนเล็ก เพราะคุณแม่ท้องฟ้าป่วยหนักเอามากๆ เลยทีเดียว

สัตว์ทุกตัวตกใจ ด้วยว่าแสนวันล้านปี ท้องฟ้าสามพี่น้องยังไม่เคยจากพวกมันไปเยี่ยมแม่เลย
คุณแม่ท้องฟ้าจะมีชีวิตรอดไหมนะ

“ไปเถิด ถึงแม้พวกเราจะลำบาก แต่คุณแม่ท้องฟ้าต้องการให้เธอไปเยี่ยม” สัตว์ต่างๆ บอกท้องฟ้าคนเล็ก

ท้องฟ้าคนเล็กเตือนสัตว์ทั้งหลาย “พวกเธออดทนหน่อยนะ เดี๋ยวพวกเราสามพี่น้องก็กลับมา เพียงแต่พวกเธออย่าปีนขึ้นมาอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลนะจ๊ะ เดี๋ยวจะหลุดลอยไปในอวกาศ ฉันไปเยี่ยมคุณแม่เดี๋ยวก็กลับ”

เมื่อได้ยินคำเตือนดังนั้น สัตว์ทั้งหลายก็หาทางไปอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ส่วนใหญ่ขุดหลุมไปอยู่กับตัวตุ่น มด และงู พวกช้างต้องขุดหลุมใหญ่หน่อย พวกยีราฟต้องขุดหลุมลึกหน่อย พวกกบและคางคกไปอาศัยอยู่กับปลา ทุกตัวต้องอยู่ในหลุมหรือในน้ำ ไม่มีใครกล้าปีนขึ้นมาบนพื้นดิน ยกเว้นเจ้ากระรอกตัวหนึ่งที่นึกทะลึ่งลองดี

“ฉันจะปีนขึ้นไปบนพื้นดิน ดูซิว่าจะหลุดลอยไปในอวกาศจริงๆ หรือเปล่า” เจ้ากระรอกพูด

มันค่อยๆ ใต่ขึ้นจากหลุมของมดแดงที่เจ้ากวางขอมาอยู่ด้วย ผ่านรังปลวกที่พวกกระทิงขอมาอยู่ด้วย มันไต่ขึ้นจากโพรงกระต่ายที่เจ้าเสือดาวขอมาอยู่ด้วย และเมื่อมันไต่ขึ้นมาบนพื้นดิน เจ้ากระรอกก็หลุดลอยไปในอวกาศทันที

วันที่โลกไร้ท้องฟ้าโอบกอด ท้องฟ้ากลับเป็นสีดำแทนที่จะเป็นสีคราม ดวงดาวสุกสว่างพร่างพราวแม้ในยามกลางวัน อากาศบนพื้นโลกเยียบเย็นไร้สิ่งมีชีวิต สัตวทั้งหลายที่อยู่ในหลุมต้องกอดกันเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ส่วนพวกที่อยู่ใต้น้ำต่างสวดภาวนาให้ท้องฟ้าสามพี่น้องกลับมาโดยเร็ว

คราวนี้เวลาผ่านไปถึงหนึ่งปี ท้องฟ้าสามพี่น้องก็กลับมา ท้องฟ้ามีสีฟ้าอีกครั้ง โลกคืนความอบอุ่น และสิ่งต่างๆ ก็ไม่หลุดลอยไปในอวกาศ

สัตว์ต่างๆ ดีใจมาก พวกเต่าบกปีนป่ายขึ้นมาบนพื้นดินด้วยความดีใจอย่างไม่เคยรู้สึกดีเช่นนี้มาก่อน เต่าเฒ่าตัวหนึ่งถึงกับกระโดดตัวลอย พวกลิงปีนขึ้นหลังช้างและต้นไม้ด้วยความยินดี มันคิดถึงกล้วยและผลไม้หลากชนิด ส่วนพวกนกโผบินขึ้นฟ้าเบื้องสูงด้วยความร่าเริงเบิกบาน

“ว่าแต่ว่า คุณแม่ท้องฟ้าเป็นอย่างไรบ้างล่ะ” เจ้านกฮูกถามท้องฟ้าสามพี่น้องด้วยความเป็นห่วง

“แม่ของฉันหายดีแล้วล่ะ ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ที่ขอบจักรวาล ขอบคุณที่พวกเธออนุญาตให้ฉันไปเยี่ยมแม่นะ” ท้องฟ้าสามพี่น้องกล่าว

-จบ-

SHARE
Written in this book
Ekkapop’s storytelling
Writer
Ekkapop
Freelancer
A writer who write his writing.

Comments