[OS] Someone Like You - Chaeyeon x Sakura

วันนี้หอพักของไอจือวอนเงียบสงบกว่าที่เคยเป็นเพราะพวกตัวจี๊ดที่ชอบก่อความวุ่นวายไม่ได้ยกโขยงมาห้องนี้ วอนยองกับยูริที่อยู่ในวัยกำลังกินกำลังโตก็หลับเป็นตายอยู่ในห้องนอนตั้งแต่เมื่อคืนที่กลับถึงหอ ส่วนนาโกะก็ออกไปเที่ยวกับแก๊งไส้ย่างอย่างฮเยวอนเยน่าและยูจิน น่าแปลกที่ชอบโดนแกล้งเพราะส่วนสูงประจำแต่ก็ยังชอบไปเล่นกับเขาตลอด 

ส่วนแชยอนนั้นกำลังง่วนอยู่กับคนป่วยที่เป็นรูมเมทร่วมห้องอย่างฮิโตมิ แก้มขาวที่ปกติจะแดงระเรื่อตอนนี้ก็ยิ่งแดงราวกับมะเขือเทศสุกเพราะไข้สูงเกือบสามสิบเก้าองศา ผ้าชุบน้ำหมาดถูกสับเปลี่ยนวางบนหน้าผากร้อนระอุ ฮิโตมิหลับปุ๋ยหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ หลังมื้อเที่ยงที่แชยอนทำให้เพื่อให้ได้กินยาและพักผ่อนอย่างเต็มที่

ประตูห้องถูกงับปิดลงอย่างเบามือ แชยอนเดินกลับมาที่อ่างล้างจานเพื่อมาจัดการชามข้าวต้มของคนป่วยที่เธอวางทิ้งไว้ แต่แปลกที่มันถูกล้างอย่างสะอาดแล้วก็วางเรียงบนชั้นอย่างเรียบร้อย

"ฮี่จังเป็นยังไงบ้าง?"

พี่รองของวงที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยถามขึ้น แชยอนลืมนึกไปเลยว่ายังมีอีกคนที่ไม่ได้ออกไปไหน อันที่จริงก็อยู่ติดหอและมักจะชอบนอนหลับข้ามวันกับวอนยองและยูริเสมอ แต่วันนี้ไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับฮิโตมิที่ซมเพราะพิษไข้ ซากุระกำลังเลื่อนหารายการโทรทัศน์ที่น่าสนใจดูหลังเอ่ยปากถาม

"ไข้ลดแล้ว ตื่นมาน่าจะหาย" แชยอนบอกพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผ่อนลมหายใจออกมาหนักหน่วง ตั้งแต่เช้าเพิ่งจะได้นั่งพักหลังจากเดินเข้าเดินออกห้องนอนกับห้องครัว

"แล้วเธอล่ะ"
"ฉัน?"
"เหนื่อยไหม?"
"อื้อ นิดหน่อย"

ซากุระละสายตาจากรายการโทรทัศน์ตรงหน้า แชยอนฟึดฟัดเหมือนคนเป็นหวัด มือบางเอื้อมไปแตะแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอัตโนมัติเพราะรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าปกติ

"ป่วยแล้ว"
"เปล่าซักหน่อย"
"ดื้อ"
"..."
"แบบนี้เขาเรียกป่วย"

ไม่ต้องรอให้แชยอนเถียงอะไรอีก ซากุระก็ลุกเดินไปที่ตู้ยาไม่นานก็กลับมาพร้อมน้ำหนึ่งแก้วกับยาในมือยื่นให้กับคนที่ชอบดูแลคนอื่นแต่มักจะลืมดูแลตัวเอง แชยอนทำท่าอิดออดแต่เพราะซากุระมองมาด้วยสีหน้าจริงจังเลยจำยอมต้องเอายาใส่ปากและดื่มน้ำจนหมดแก้ว

ซากุระตอนที่ทำหน้าตาจริงจังไม่ควรที่จะต่อรองด้วย

"ดีมาก" 

สีหน้าพึ่งพอใจขึ้นมาเมื่อเห็นแก้วน้ำเปล่าถูกตั้งลงบนโต๊ะ ซากุระขยับตัวไปเกือบชิดโซฟาด้านหนึ่งพลางตบที่ตักตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณให้เพื่อนรักทิ้งตัวลงนอนหนุนลงมา และแชยอนก็ทำตามอย่างว่าง่าย

"ดูแลคนอื่นเก่ง ก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วย เฝ้าไข้ฮี่จังจนตัวเองป่วยตามแล้ว"
"ก็ไม่คิดว่าจะติด"
"คิดในแง่ดีจังเลยน้าแจยน" พูดพลางลูบหัวคนบนตักเบาๆ ราวกับเอ็นดู

รายการโทรทัศน์ที่กำลังฉายอยู่กำลังกล่าวถึงไอดอลจากรายการเซอร์ไววัลชื่อดัง แน่นอนว่าต้องเป็นไอจือวอนที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในขณะนี้ ภาพบนจอเป็นตอนที่ซากุระซึ่งยืนอยู่ตำแหน่งอันดับสองกำลังพูดกับแชยอนที่ยืนอย่างสิ้นหวังให้มาเดบิวท์ไปพร้อมกัน...


"เหมือนฝันเลย"
"หื้ม?"
"ที่ฉันได้เดบิวท์ เหมือนฝันเลย" 

แชยอนพูดขึ้นขณะนอนมองตัวเองที่กำลังน้ำตารื้นอยู่ในจอ ย้อนกลับไปคิดถึงวันนั้นก็อดจะรู้สึกจุกอยู่ในอกไม่ได้ เด็กสาวจำความรู้สึกวันนั้นได้ดี ความสิ้นหวัง ความเสียใจ ที่ถ่าโถมเข้ามาตอนที่กำลังจะประกาศอันดับที่สิบสอง นั่นคือตั๋วใบสุดท้ายเพื่อเข้าไปเป็นหนึ่งในสมาชิกของไอจือวอน เธอในตอนนั้นหมดหวังแล้ว แม้จะเจ็บปวดที่ทำเต็มที่อย่างสุดกำลัง แต่ผลลัพธ์ที่ออกมากลับไม่เป็นอย่างที่คิดเลยแม้แต่น้อย

แต่คำพูดของมิยาวากิซากุระที่อยู่บนนั้นกลับทำให้แชยอนมีพลังอย่างน่าประหลาด

มาเดบิวท์ไปด้วยกันนะ แชยอน...
"ฉันรู้ว่าเธอจะต้องทำได้"
"ทำไมถึงรู้ล่ะ?"
"มีคนเคยบอกว่าความพยายามไม่เคยทรยศใคร"
"ทำไมฉันคิดว่ามันทรยศฉันตลอดเลย"
"แต่ฉันมั่นใจว่าวันนั้นมันจะไม่ทรยศเธอ"

ซากุระเอ่ยอย่างมั่นใจไม่ต่างจากวันไฟนอลที่จับมือแชยอนแน่นก่อนจะขึ้นโชว์เพลงที่ได้เป็นเซนเตอร์ ราวกับร่างกายจะรับรู้ว่าสมองกำลังคิดอะไร แชยอนเลื่อนมือไปจับมือของซากุระที่ยังลูบหัวอยู่มาจับไว้

มือของซากุระยังอุ่นเหมือนวันนั้นไม่มีผิด

"ต้องเป็นเพราะเธอส่งพลังมาให้ฉันแน่ๆ เลย"
"ติดนิสัยขี้โม้มาจากยูจินเหรอ?" ซากุระพูดกลั้วเสียงหัวเราะแต่มือก็กระชับจับตอบ
"จริงๆ นะ ต้องเพราะพลังจากเธอแน่ๆ ถึงทำให้ฉันทำได้ขนาดนี้"
"ตอบแทนที่เธอช่วยฉันมาตลอดไง"

สำหรับซากุระแล้วการมีอยู่ของแชยอนช่างแสนพิเศษ เธอไม่รู้เลยว่าจะหาคนที่ดีอย่างแชยอนได้ที่ไหนอีกบนโลกใบนี้ คนที่ใส่ใจคนอื่นเสมอ เธอจำได้ดีถึงครั้งแรกที่คุยกัน สำหรับคนขี้อายอีกทั้งยังพูดเกาหลีไม่ได้เลยนอกจากพูดแนะนำตัวสั้นๆ มันยากเหลือเกินที่จะผูกมิตรกับเด็กฝึกคนอื่นๆ ที่พูดญี่ปุ่นไม่ได้ แต่แชยอนคือคนที่มาทักก่อนพร้อมทั้งช่วยเหลือทุกอย่างทั้งที่ที่นั่นมีแต่คนมาเพื่อแข่งขันชิงความเป็นที่หนึ่ง

"จำได้ว่าที่เธอมาทักฉันว่า 'เข้าใจท่าเต้นหรือเปล่า?' ด้วยภาษาญี่ปุ่น ฉันดีใจมาก"
"ก็เธอยืนหันรีหันขวาง เต้นท่าแปลกๆ ก็เลยต้องเข้าไปถามไง"
"ก็เพราะแบบนั้นแหล่ะ ถึงต้องขอบคุณไง ขอบคุณนะ"

"อยากให้เวลาเดินช้าๆ เนอะ"
"ทำไมล่ะ?"
"จะได้มีเธออยู่กับฉันไปนานๆ"

แชยอนพูดเสียงหายไปในลำคอ แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น ซากุระก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร มือเรียวบีบมือที่จับกันอยู่แน่นขึ้น อีกมือก็ยกขึ้นมาลูบเส้นผมสีอ่อนของคนที่หนุนอยู่บนตักเบามือ บางครั้งแชยอนก็มักจะทำเป็นเข้มแข็งและยิ้มอยู่เสมอแม้ภายในจะปวดร้าว แต่หากมองเข้าไปในดวงตาอ่อนโยนคู่นั้นดีๆ คงจะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในท่าทีใจดีเป็นมิตรนั้น


"แจยนอา การพบกันของเรามันคือโชคชะตานะ ทุกครั้งที่ฉันพูดฉันหมายความตามนั้นจริงๆ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่เธอก็จะมีฉัน เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ"


เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ... แชยอนเคยบอกกับเธอไว้เมื่อครั้งที่ท้อแท้และหมดกำลังใจอยู่ในห้องซ้อมของรายการ ซากุระจำได้ว่าตัวเองร้องไห้จนตาบวมช้ำ คิดถึงญี่ปุ่น คิดถึงเพื่อนร่วมวง คิดถึงแม่และน้องชาย รู้สึกไร้ค่าและผิดหวังกับตัวเอง แต่เพราะคำพูดของแชยอนในวันนั้น เธอถึงรู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้อย่างที่คิดไปเอง

"ฉันน่ะจะอยู่ข้างๆ เธอไปจนเธอเบื่อเลย" ซากุระพูดด้วยรอยยิ้ม
"จะมีวันนั้นเหรอ?"
"วันไหน?"

แชยอนพลิกตัวนอนหงายเพื่อสบตากับซากุระตรงๆ

"คงไม่มีวันนั้นหรอก วันที่ฉันจะเบื่อเธอ"

สายตาและน้ำเสียงจริงจังของแชยอนส่งตรงมาที่เธอ

"งั้น...อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตเลยเนอะ"
"อื้อ แน่นอน"

นิ้วก้อยค่อยๆ สอดเกี่ยวกันไว้เป็นคำมั่นสัญญาระหว่างเธอทั้งคู่



แชยอนน่ะ... คือโชคชะตาที่สุดแสนพิเศษของฉันเลยนะ



Fin.

แก้บนที่เคยบนไว้ให้น้องยุจได้เด แล้วก็เพราะซากุระส่งเมลล์ถึงแชยอนด้วย จริงๆ อยากเขียนถึงความสัมพันธ์ของแชยอนซากุระอยู่แล้ว ก็เลยออกมาเป็นวันช็อตสั้นๆ ถ้ามีโอกาสคงได้เขียนถึงคู่นี้อีก จะกี่ครั้งที่คิดถึงตอนที่ซากุระพูดกับแชยอนวันไฟนอลก็ยังรู้สึกตื้นตันใจ ไม่ได้ชิปหนักๆ แต่ก็ชอบความสัมพันธ์ของคู่นี้มากๆ หวังว่าจะชอบกันนะคะ ขอบคุณค่า



SHARE
Writer
sky_H
Writer / Gamer
My sky losing the BLUE color.

Comments

TY309_Sakurasaka
10 months ago
ชอบมากๆเลยค่ะ TT
Reply
Cool48s
10 months ago
น้ำตามาเฉยเลยค่ะ กลัววันที่เค้าต้องแยกจากกันจริงๆอะ
แยกวงแล้วยังจะมีเวลาไปหากันมั้ย TT
Reply
DoubleM
10 months ago
ความสัมพันธ์คู่นี้น่ารักจริงๆนะคะ มันทำให้เราเห็นสิ่งสวยงามและอบอุ่น ทำให้เห็นค่าของมิตรภาพอีกครั้ง ขอบคุณที่แต่งนะคะ
Reply
YYLMYY
8 months ago
กลัว...กลัวตอนเขาแยกกลับค่าย(TT) อยากให้อยู่ด้วยกัน...คือชอบโมเม้นท์คู่นี้มากๆเลยล่ะคะ แต่ก็มีวันนึงที่ต้องกลับค่าย....ขอภาวนามห้ทั้งสองติดต่อกัน ละสร้างโมเม้นท์เรื่อยๆนะคะ(TT) ถึงยังไงก็รักกก ขอบคุณฟิคดีๆค่ะ
Reply