ทรงจำแห่งคบมะกอก

เมื่อเห็นคบมะกอกต้นใหญ่ เช่นนั้น 
ฉันจึงคิดถึงเธอ


มะกอกอายุราว 10 ปี ณ ลานกลางบ้าน สถานเพื่อรับอรุณยามเช้า แซงแซวหางยาวมักหยอกล้อกับเธอด้วยเสียงเร้าแหลม ไล่เมโลดี้ให้สูงขึ้นไป ปิ้ว~ปิ้ว~ปิ้ว สามถึงสี่ครั้ง เธอกระดิกหูเล็กๆ สอดส่ายสายตาอย่างโมโหร้าย บรรจงลับเล็บ ป่ายปีนไปยังยอดคบหากเจ้านกไม่ลดละกวนอารมณ์


จวบจนฉันเอ่ยเรียกด้วยเสียงซึ่งแผดกัปนาท คงแสบแก้วหูยิ่งกว่า เธอจึงวิ่งตรงมาด้วยสายตาไม่ปราณี แต่หากง้อด้วยสาหร่ายรสธรรมชาติก็อาจให้อภัยได้บ้าง เป็นอาหารไม่กี่อย่างที่ฉันจำได้ว่าเธอชอบและไม่เคยปฏิเสธ


มะกอกตระหง่านหน้าร้านเหล้าประดับโคมระย้าแห่งค่ำคืน เช่นนี้ ฉันจึงคิดถึงเธอ การจากไปช่างงดงาม แม้ยังอาลัยย่อมดีกว่าการรอคอยอันทรมานที่ไม่อาจผ่อนคลาย ถ่ายถอน 


ที่สุดแล้วมะกอกนั้นยืนต้นตายด้วยน้ำท่วมใหญ่ช่วงปี 2549 ไม่กี่ปีให้หลัง สุขคตินิรันดร์เธอจึงได้ครอง ในห้วงของความคิดถึงแม้นานยังคงเป็นเธอ

ปล. แด่ ‘เจ้าจิ้ว’ แมวที่สวยที่สุดในโลก 

SHARE
Written in this book
งานปี 2019
Writer
onthakarnsrichad
อนธการสีชาด
เกลือกกลิ้งและมอดไหม้ในเปลวอักขรา : (x ± ∞)

Comments