จุดร่วมของฉันและเขาคือเซตว่าง
ฉัน..มีเรื่องมาเล่าเยอะแยะเลยล่ะ

เรื่องเล่าระหว่าง "ฉัน" กับ "เขา" ที่มีเพียงแค่ฉันซึ่งเป็นตัวละครเพียงตัวเดียวที่อาศัยอยู่บนหน้ากระดาษใบนี้

ฉันเพิ่งค้นพบว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่กล้าตัดสินใจเมื่อเร็วๆนี้ แต่ในขณะเดียวกันกับที่ฉันค้นพบความจริงข้อนั้น ฉันก็ค้นพบอีกว่าตัวเองไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ทำไป เพียงแต่ทุกสิ่งที่ฉันได้ตัดสินใจทำไปมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเสียทั้งหมด

ยกตัวอย่างเช่น ฉันถามเขาไปว่าเขาลำบากใจมั้ยที่ต้องคุยกับฉัน และแน่นอนเขาเป็นคนที่ดีมากเกินกว่าที่จะตอบว่าลำบากใจ และพอพวกเราถามคำถามในเชิงนี้ต่อไปเรื่อยๆฉันก็รับรู้

เขาใจดีกับทุกคนไม่ใช่เฉพาะฉัน เขาทำแบบนี้กับคนที่เขาสนิทไม่ใช่เฉพาะฉัน มันมีแค่ฉัน ที่ทำแบบนี้กับเขาคนเดียวเท่านั้น..จนแล้วจนรอดฉันก็เผลอสารภาพความในใจกับเขาไป

และหัวใจของฉัน มันก็พังแบบไม่มีชิ้นดี



ครั้งนี้มันพังไปแล้วอ่ะใช่ หนูเข้าใจ 
แต่ถ้าหนูถามว่าขอโอกาสใหม่อีกสักครั้ง พี่จะตอบว่าอะไร? 

นั่นเป็นประโยคที่ฉันได้แต่คิดและยังไม่กล้าพอที่จะถามออกไป ทั้งๆที่ฉันคิดว่าเรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้วนี่นา แค่ถามออกไปก็คงไม่มีอะไรจะเสียหายมากกว่านี้ แค่ใจกล้าถามแล้วกดส่งไปมันก็ไม่ได้ยากอะไรนี่

ฉันกรอกข้อความลงไปบนแป้นพิมพ์ อีกเพียงวินาทีเดียวนิ้วของฉันก็จะกดปุ่มEnterส่งข้อความไปหาเขา แต่เพราะประโยคถัดมาของเขาทำเอาฉันชะงักค้าง

"มีอะไรค้างคาอีกรึเปล่า พูดเลย ไม่คุยก็วนอยู่ลูปนี้อ่ะ"

มีสิ..แต่ถ้าฉันถามคำถามนี้ออกไปล่ะก็
หัวใจของฉันคงจะรับไว้ไม่ไหวอีกแล้วล่ะ..

เหมือนกับข้อสอบหินๆเลยว่ามั้ย ตอบถูกก็จะได้คะแนน ตอบผิดนอกจากไม่ได้ยังเสียคะแนนอีกต่างหาก แต่ถ้าฉันเลือกที่จะไม่ตอบฉันก็จะไม่ได้คะแนนและยังคงย้ำอยู่ที่จุดเดิม

ฉันใช้เวลาเดือนกว่าๆในการย้ำอยู่กับที่ บางครั้งอาจจะก้าวไปข้างหน้า1ก้าว แต่ก็มักจบที่ถอยหลัง2ก้าวเสมอ ฉันใช้เวลากับตัวเองมากขึ้นมากเสียจนคนใกล้ตัวเริ่มสังเกตอาการผิดปกติของฉัน ตอนนั้นฉันยิ้มออกมา กลบเกลื่อนมันด้วยเสียงหัวเราะ และกลับมาร่าเริงเป็นตัวฉันคนเดิมอย่างที่เคยเป็น

เพียงแต่เวลาที่หลับตา ฉันมักจะคิดถึงเรื่องเก่าๆ เรื่องที่แม้จะเล็กน้อย แต่ฉันลืมมันไม่ได้และไม่คิดที่จะลืม..ถึงแม้ว่าเขาอาจจะไม่ได้สนใจในความทรงจำที่เคยมีร่วมกันฉันเลยด้วยซ้ำ

ฉันหัวเราะกับตัวเอง

จุดร่วมของฉันและเขาคือเซตว่าง
SHARE
Written in this book
จุดร่วมของฉันและเขาคือเซตว่าง
บางทีฉันก็อิจฉาหนังสือของคุณนะ คุณใช้เวลากับมันจนฉันรู้สึกดีแทนมันเสียอีก
Writer
WarinPS
in my room
Nothing

Comments