เราคาดหวังอะไรจากความสัมพันธ์


หลังจากพายุพัดผ่านเราทั้งสองคน
มีเพียงแค่ซากปรักหักพังของความรู้สึก
ร่องรอยของน้ำตาที่แห้งเหือดอยู่บนใบหน้า
ความเจ็บปวดที่ยังคงออกฤทธิ์อยู่ภายในใจ
ความรู้สึกเหล่านั้นทำให้รู้ว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องจริง..

เราต่างเอาชนะกัน
ด้วยการสาดใส่คำพูดที่ทิ่มแทงอีกฝ่าย
เราต่างไม่ยอมกัน
ด้วยการทำร้ายจิตใจของอีกคน
เราต่างขาดสติ
จนลืมไปว่าเรารักกันมากแค่ไหน
เราต่างลืมมันไป
ว่าเราทั้งคู่มีความหมายต่อกันมากขนาดไหน


หลังจากพายุผ่านพ้นไป
ฉันเอาแต่นั่งคิดซ้ำๆ 
ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร
และมันรุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ

..ขนาดที่คุณไม่สามารถให้อภัยฉันได้

ฉันถามคุณว่า
‘นอกจากตัวคุณเองแล้ว ฉันอยู่ส่วนไหนในชีวิตของคุณ’

ฉันถามคุณว่า
‘คุณไม่เคยเป็นห่วงฉันบ้างเลยหรอ’

ฉันถามคุณว่า
‘คุณไม่คิดจะอดทนกับฉันสักนิดเลยหรอ’

ทั้งๆที่ฉันทำเพื่อคุณมาตลอด
ทั้งๆที่ฉันพยายามรักษาน้ำใจของคุณ
ทั้งๆที่ฉันไม่เคยขอเลยสักครั้ง
สักครั้งที่ให้คุณเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อฉัน
ทั้งๆที่ฉันยอมคุณขนาดนี้
ทั้งๆที่ฉันยอมเป็นเพียงแค่ส่วนประกอบเล็กๆในชีวิตของคุณ

ทั้งๆที่ทำขนาดนี้มันไม่สามารถทำให้คุณแคร์ฉันได้บ้างเลยหรือ

ฉันถามคุณกลับไปแบบนั้น


‘ใช่’ คุณตอบกลับ

‘ใช่ คือไม่เป็นห่วงหรอ’ ฉันถาม

‘ใช่ ทุกอย่าง’ คุณตอบกลับมาอีกครั้ง

‘เรายังอยากอยู่ด้วยกันอีกไหม’ 
คำถามที่ฉันไม่อยากฟังคำตอบที่สุด

*read*
ผ่านไปสักพัก
คุณตอบกลับมาว่า ‘เฉยๆ’

จุก 

‘ไม่ต้องมายอมพี่ขนาดนี้หรอก 
พี่ไม่ได้ดีขนาดนั้น อยู่ไปเรื่อยๆเดี๋ยวพี่ก็ทำอีก’

เหมือนคุณกำลังจะบอกให้ฉันไป
แต่คุณไม่เคยถามฉันเลยสักคำ
ว่าฉันต้องการคนดีรึเปล่า
คุณไม่เคยถามฉันสักคำ
ว่าฉันมีความสุขแค่ไหนเวลาอยู่กับคุณ

‘ยังรักอยู่ไหม’

‘ไม่บอก’ 

‘ทำไมบอกไม่ได้’

‘เพราะไม่อยากบอก’

เจ็บ

ความสัมพันธ์ของเรามันแค่นั้นจริงหรอ
มันแค่การประชดอีกฝ่าย
มันแค่การเอาชนะกันเท่านี้เพียงหรือ

‘ขอโทษนะ’
‘ขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม’
ฉันถามกลับไป

‘ก็ได้’ คุณบอก

แต่ไม่มีคำขอโทษใดๆออกมาจากปากของคุณ
ไม่มีคำขอโทษใดๆผ่านออกมาจากตัวหนังสือของคุณ..

มีเพียงแค่การตอกย้ำ
ซ้ำๆอยู่อย่างนั้น

‘ขอโทษอีกครั้งนะ’
ฉันยังคงขอโทษคุณเหมือนทุกที

‘ไม่ต้องขอโทษ ดีกันแล้ว’
คุณบอก

‘อื้อ โอเค’ ฉันบอกกับคุณ


อื้อ โอเค..
ทั้งๆที่ฉันไม่โอเคเลยสักนิด 

คำพูดของคุณ
การกระทำของคุณ
ความเสียใจที่สะสมไว้ทั้งหมด
ทุกอย่างเหมือนพังทลายลงมา

เจ็บ

เสียใจ

หมดคำพูด

อยากหายไป

อยากเกลียดคนแบบคุณ

อยากเลิกรักคุณได้

แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิด

ฉันทิ้งคุณไปไม่ได้หรอก
จนกว่าคุณจะไล่ให้ฉันไป

ฉันคงทำร้ายคุณไม่ได้หรอก
ถึงแม้คุณจะทำฉันเจ็บปวดขนาดไหน

แม้ว่าฉันจะอยากออกไปจากชีวิตคุณเท่าไหร่
ฉันก็ไม่เคยกล้าพอเลยสักครั้ง

แม้แต่จะคิด
ฉันคนที่อ่อนแอคนนี้ยังไม่กล้าพอเลยด้วยซ้ำ

ฉันทักไปหาเพื่อนสนิท


‘ไม่มีคำขอโทษสักคำจากเขาเลยว่ะ’
ฉันบอก

‘มึงลองคิดดูว่าการเอาชนะกับรักษาความสัมพันธ์ อันไหนสำคัญกว่า’

‘แล้วกูต้องทนอยู่แบบนี้หรอ’

‘มึงไม่ได้ทน มึงแค่ต้องเข้าใจแล้วปล่อยๆบ้าง
 ว่าเขาเป็นแบบนี้ ที่เราดีกันมันดีแค่ไหนแล้ว’
‘ที่เรายังอยู่ข้างๆกัน ยังรักกันอยู่ คำขอโทษยังจำเป็นมั้ย’
คำพูดของเพื่อนทำให้ฉันคิด..

‘ทำไมกูรู้สึกว่ากูพยายามอยู่คนเดียวเลยวะ’

‘มึง ความพยายามของเขาอะ มันเริ่มต้นตั้งแต่เขาเลือกคบกับมึงละนะ’
‘เขาไม่รักไม่แคร์ เขาจะอยู่กับมึงทำไม’
‘มึงบอกเองไม่ใช่หรอว่าเขารับมึงได้’
‘เค้าก็เลือกมาแต่แรกแล้ว’

นั่นสิ..

ฉันคิดว่าฉันคงต้องให้เวลาตัวเองสักพักในการคิด
ฉันยังคงเด็กเกินไปสำหรับการรักใครสักคน
หรือจริงๆแล้วฉันยังไม่พร้อม..

ฉันคาดหวังอะไรจากความสมพันธ์นี้กันแน่นะ








SHARE
Writer
lunar_
writer / traveler / human
even i wanna live no more, my letter make someone life feel worth to live for

Comments

DreamTraveller
3 years ago
เหนื่อยไหม? เหนื่อยก็พักนะ :)
Reply
lunar_
3 years ago
เหนื่อยค่ะ แต่ยังไม่กล้าพอที่จะเดินออกมา
Tiger_pk
3 years ago
สู้ๆนะ เราก็กำลังเจอแบบนี้อยู่
Reply
lunar_
3 years ago
ขอบคุณนะคะ สู้ๆไปด้วยกันค่ะ :)
Tiger_pk
3 years ago
✌💪😊