ถ้าไม่ชอบ จะต้องพยายามไหม?

เราเป็นคนที่มี Mindset อย่างหนึ่งว่า ถ้าอะไรที่ไม่ชอบ ไม่อิน ไหรือไม่เก็ทกับอะไรสักอย่าง จะไม่อยากที่จะทำมันเลย (และไม่พยายามด้วย)
เคยถามเพื่อนๆในวัยเดียวกัน (รวมถึงเพื่อนที่เรียนจิตวิทยา) หรือแม้กระทั่งคนที่โตกว่าว่า ความคิดแบบนี้ ผิดไหม??ซึ่งหลายคนก็มีแนวความคิดต่างกันออกไป แต่สุดท้ายเราก็ยังยึดความคิดตัวเองเป็นหลักอยู่ดี
คือเราก็พยายามที่จะหาเหตุผลหลายๆอย่างมารองรับความคิดตัวเองนั่นแหละ 

ก็แอบคิดว่าตัวเองเป็นคนขี้ขลาดนะ เรื่องแค่นี้ทำไมไม่พยายามว่ะ!!
แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็คือ... ไม่อยากฝืนตัวเอง เพราะรู้ว่ามันมีสิ่งอื่นที่เราสามารถทำมันได้ดีกว่า ความรู้สึกตรงนั้นมันน่าจะพอทดแทนกันได้แหละ
ถึงแม้จะปลอบใจตัวเองแบบนี้ แต่ลึกๆมันก็แอบรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้ :X

สาเหตุมันมาจากวิชาเรียน วิชาหนึ่ง (ที่เหมือนจะถูกบังคับให้เรียน)
โดยรวมแล้วเรารักและชอบสาขานี้มาก มันตอบโจทย์ความเป็นตัวเรามากทีเดียว แต่กลับมีวิชานี้โผล่มา ซึ่งเขาก็บอกแหละว่าเรียนแค่ให้รู้เฉยๆ แต่เราก็กดดันตัวเองตั้งแต่ที่เริ่มเรียน เห็นหนังสือที่มีเนื้อหา.....ซึ่งโคตรจะอยากโยนมันทิ้ง!!

เข้าใจความรู้สึกของคนที่มันไม่ชอบ และเกลียดมากๆไหม
คือตอนนั้นมันท้อไปแล้วอ่ะ มันไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับสมองของเรา แต่ความคิดคือมันลบมาก 
เราพยายามสนุกกับมัน ตั้งใจฟัง แต่เหมือนใจมันไม่เปิดรับ

"อาจารย์คะ วิชานี้มันยากไหมคะ?"
หลายคนถามคำถามนี้กับอาจารย์ ทั้งก่อนเรียนและในขณะที่เรียน
"ยากค่ะ"
คำเดียวสั้นๆที่บั่นทอนจิตใจหลายๆคน 

หลังออกจากห้องเรียนทุกครั้ง เราจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ในขณะที่คนอื่นคุยกันสนุกสนาน กำลังคิดว่าทำยังไงถึงจะพาตัวเองเข้าไปในโลกของวิชานั้นได้ 

จนกระทั่งสอบ...แน่นอนว่าเรารู้ชะตากรรมตัวเองดี
ในชีวิตนี้ตั้งแต่เด็กจนโต เคยสอบแล้วคะแนนแย่อยู่ไม่กี่ครั้ง (ซึ่งวิชาที่ตกก็จะเป็นพวกตัวเลข) รวมครั้งนี้ด้วยแหละ 

เราแทบไม่อยากคุยกับใครเลย มันเฟล มันเสียใจ เห็นเพื่อนได้คะแนนดีๆก็ยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเอง แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้มีเราคนเดียวที่คะแนนแย่...

แต่ความรู้สึกแย่ๆก็ถูกเยียวยาด้วยวิชาที่เราชอบมากที่สุด
 
คะแนนสอบวิชานี้ดีและดีมาก เพื่อนบางคนเดินเข้ามาบอกว่า
"นี่ไง ทางถนัดใช่ไหมล่ะ คะแนนดีทุกรอบเลย" 
ซึ้งใจมาก..
เราไม่ปฏิเสธว่าวิชาที่ต้องวิเคราะห์ เขียน หรือเป็นวิชาที่เกี่ยวข้องกับสาขาโดยตรงมันคือวิชาที่ตอบโจทย์เรามาก และแน่นอนว่าเราทำมันได้ดีมากเช่นกัน 

ถึงความรู้สึกมันจะพอทดแทนกันได้ แต่คะแนนมันทดแทนกันไม่ได้
และเราก็ไม่สามารถที่จะปล่อยวิชาที่ไม่ชอบทิ้งได้ เพราะมันก็หมายถึงอนาคตของเราด้วย

เรื่องราวการเรียนวิชานี้มันวนเวียนรบกวนชีวิตประจำวันเรามาก ฮ่าๆๆ
ทุกครั้งที่นึกถึงจะน้ำตาคลอ ถอนหายใจยาวๆ จนแทบจะร้องไห้TT

ประเด็นระหว่างเรากับวิชานี้ถูกเพื่อนๆหยิบยกมาแซวเล่นกันบ่อยๆ
เราพยายามไม่แสดงออกว่าตัวเองแย่แค่ไหนเวลาที่คิดถึงมัน 
พยายามปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยเราก็ทำอย่างดีได้ดีเช่นกัน 
คนเรามันไม่ได้ถนัดหรือเก่งไปทุกเรื่องอ่ะเนอะ (แต่บางคนก็เก่งทุกอย่างจริงๆนะ ซึ่งไม่ใช่เราหรอก)
จะโง่วิชานี้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย (ตบไหล่ตัวเอง :) )

เราทบทวนตัวเอง เห็นชัดว่าชีวิตของเราตั้งแต่เด็กจนมาถึงตอนนี้ แทบจะเป็นปรปักษ์กับวิชาที่เกี่ยวกับตัวเลข การคำนวณ หรือพวกวิทยาศาสตร์!!!! เราไม่สามารถทำใจยอมรับและชอบมันได้ เวลาที่เห็นใครเก่งด้านนี้แทบอยากจะลุกขึ้นปรบมือดังๆ 

โอเค เราอาจจะไม่พยายามมากพอแหละ ยอมรับ 
ลึกๆเราก็เชื่อว่ามันต้องดีขึ้นมากกว่าเดิมถ้าเราตั้งใจ 
แต่คือใจมันไม่เอาแล้วอ่ะ มันพร้อมที่จะเทได้ทุกเมื่อ

ก็ไม่อยากให้ตัวเองมีความรู้สึกแย่ๆ
คำว่า พยายาม ท่องแล้วท่องอีกก็ไม่เป็นผล
ก็ได้แต่ดั้นด้นต่อไป ถ้ามันไม่โหดร้ายเกินไปก็น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี
SHARE
Writer
N-I-C-H-A
My diary...
บันทึกเรื่องราว ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในแต่ละวัน บางความรู้สึกอาจจะเกิดขึ้นและกลายเป็นอดีตไปแล้ว...

Comments