เรื่องของเรากลายเป็นเรื่องของคนอื่น
ก่อนหน้านี้เดินเข้าไปปรึกษาเรื่องนึงกับพี่คนนึงมา พอวันรุ่งขึ้นก็มีพี่อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาคุยกับเราเรื่องนี้เหมือนกัน 

สันนิษฐานได้ทันทีว่าพี่คนที่มาทีหลังรู้เรื่องนี้พี่จากพี่ที่เราเคยคุยด้วย เพราะเราไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใคร 

มันใช่ความลับสุดยอดในโลกหรอก แต่เวลาที่เราต้องการที่จะปรึกษาหรือว่าพูดคุยอะไรกับใครสักคนนึง นั่นหมายความว่าเราเลือกแล้วว่าเราอยากจะคุยกับเขาคนเดียว ถ้าเราอยากคุยกับคนอื่นด้วย นั่นคือเราก็คงจะพูด ในช่วงเวลาที่เขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน 

คิดว่าคงไม่ต้องถึงกับเอ่ยคำว่า
 อย่าไปบอกใครนะมันคือความลับ

แต่พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้มันทำให้เรารู้สึกไม่ดี มันทำให้เรารู้สึกว่าข้อความจากปากเราอ่ะมันไปถึงบุคคลที่ 3 ได้ง่ายมาก 
เราไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องปกติหรือเปล่าที่เราจะเอาเรื่องคนที่มาปรึกษาเราไปบอกกับอีกคนนึง 
แต่สำหรับเราเรารู้สึกไม่ปกติ แอบรู้สึกแย่นิดๆด้วยซ้ำ 

คงได้แต่บอกว่าหลังจากนี้เราคงจะไม่ไปปรึกษาอะไรเขาอีก ก็คงทำได้แค่เพียงจะระวังคำพูดของตัวเองมากกว่านี้ 

ยิ่งอยู่นานๆไป ยิ่งรู้สึกว่าที่นี่มันไม่ใช่ที่ของเรา เราต้องการที่ที่สงบกว่านี้ ให้เกียรติความเป็นส่วนตัวกันมากกว่านี้ 

เพื่อนคนนึงเคยบอกกับเราว่า มันไม่มีที่ไหนหรอกที่เราไม่ต้องปรับตัว มีเพียงแต่ว่าต้องปรับตัวมากหรือปรับตัวน้อยก็แค่นั้นเอง 

คงจะจริงอย่างที่เพื่อนว่า 

ยอมรับเหมือนกันว่า สิ่งแวดล้อมและสังคมรอบตัวมีผลต่อการใช้ชีวิตของเรามาก ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์หรือแม้แต่คุณภาพการใช้ชีวิตด้านอื่นๆ มันคงจะถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่เราจะต้องเปลี่ยนสิ่งแวดล้อม เปลี่ยนสังคม 

แน่นอนว่าสองมือเราคนเดียวไม่สามารถที่จะเปลี่ยนที่ตรงนี้ให้เป็นแบบใหม่ได้  แต่เราเลือกที่จะเดินออกมาได้ 

 
SHARE
Writer
rainnycool
...
ผู้หลงรักธรรมชาติ ชื่นชอบการอ่านและชอบบอกเล่าเรี่องราวต่างๆผ่านตัวอักษร ชอบฟังเพลงPOPและR&B นอกจากนี้ยังรักการดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย

Comments