The man who never disappeared from my heart



หมั่นเขี้ยวว่ะ


เขาบอกแบบนั้น







แต่นั้นก็นานมาแล้วนี่นา







ตั้งแต่วันที่เรานั่งเรียนอยู่ในห้องเดียวกัน







จนวันนี้วันที่เราทั้งคู่ไม่ได้นั่งเรียนในห้องเดียวกันเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอด 6 ปี







แต่แปลกนะ....







ทุกวันนี้ยังจำได้อยู่เลย







ทั้งรอยยิ้มของคุณ เสียงของคุณ ท่าทางของคุณ และคุณ







ไม่เคยลืมได้เลย



































“ไง”







เขานั่งลงตรงข้ามกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ







ฉันยังคงเงียบและไม่ได้ตอบรับคำทักทายของเขา ฉันทำเพียงแค่มองหน้าของเขาอยู่แบบนั้น







ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหนแล้วนะ....







‘คิดถึง’







“อะไรของแกวะ”







ฉันไม่ได้พูดมันออกไป







ฉันน่ะสุดแสนจะขี้ขลาดอย่างที่เพื่อนสนิทของฉันบอกจริงๆนั้นแหละ







“ไม่ได้คุยกันนานเลยเนอะ”







เขาพูดขึ้นมา







เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน







เขาก้มหน้าลงพร้อมจับหัวเข่าของตัวเองเบาๆ







“เป็นไร”







ฉันถามทั้งที่ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาเพิ่งประสบอุบัติเหตุมา







“มอไซค์ล้ม”







เขาบอกทั้งที่ก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม







“เจ็บมากไหม”







“ก็แค่หัวเข่าถลอกนิดหน่อย”







“เคยบอกแล้วนะ”







ฉันพูดขึ้นเบาๆ







เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมมองมาที่ฉัน







“ขอโทษที่ผิดสัญญา”







“ไม่ชอบเลย”







“จะดูแลตัวเองให้ดีนะ”







เขาบอกแล้วย้ายมานั่งข้างฉัน







“เมื่อกี้เจอแฟนแกด้วย”







“ไม่มีสักหน่อย มั่วแล้ว”







ฉันหันไปมองเขาทันที เขาหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะอธิบายต่อ







“เลิกคุยกันไปตั้งนานแล้ว”







“ทำไม”







“เขาคุยกับคนอื่นด้วย”







“ก็เหมือนแก”







“….”







“....”







“จริงด้วย”







“อือ”







“เหมือนตอนนั้นเลย ตอนที่เราคุยกันแล้วเราคุยกับคนอื่นหลับหลังแก”







เขาพูดส่วนฉันก็ยังคงเงียบฟัง







ไม่รู้สิ







ไม่รู้เหมือนกันว่าไม่มีไรจะพูดหรือพูดไม่ออกก็ไม่รู้







“ตอนนั้นแย่นะ”







“ขอโทษ”







“ตอนนั้นเราร้องไห้หนักเลยนะ”







“เจ็บตาแน่เลย”







“เรายังงงอยู่เลยว่าเราทำไรผิดวะ เรารักแกฝ่ายเดียวเหรอวะ”







“….”







“ทำไมแกถึงไม่พยายามที่จะรักษาเราไว้เลย ทำไมแกถึงเริ่มต้นใหม่ได้ง่ายๆ แล้วทำไมเราถึงเริ่มใหม่กับใครไม่ได้สักที”







ฉันพูดออกมา เขาไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่หันมองหน้าฉันเท่านั้น







“ขอโทษ”







“อือ”







“ทุกอย่างเลย”







“เยอะเกิน จำไม่ได้แล้ว”







“ดูเลวเลยนะ”







“ไม่หรอก”







“เราทำให้แกเสียใจ”







“รู้แต่ก็ยังทำ”







“ขอโทษ”







“ช่างมันเถอะ ไม่อยากคิดถึงมันแล้ว”







“ครับ เราไปนะ ต้องกลับแล้ว”







“อือ”







“เดี๋ยวทักไปนะ”







“เดี๋ยวรอ”







“ครับ”







เขาลุกขึ้นและเดินไปแล้ว







“อย่าเพิ่งไป”







เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมาหาฉัน 






“....”







“ดูแลตัวเองดีๆหน่อยได้ไหม”







“….”







“ไม่ชอบเวลาแกเจ็บตัวเลย”







“ครับ จะไม่เจ็บตัวแล้ว”







เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม







เหมือนวันนั้นเลย







ทั้งรอยยิ้ม สายตา เหมือนวันนั้นเลย







วันที่เขายังอยู่ข้างๆฉัน







“อือ รีบกลับบ้านได้แล้ว”







“แกก็ด้วย รีบกลับบ้านได้แล้ว”







“รู้แล้ว”







“ครับ”







เขาไปแล้ว







ไปแล้วจริงๆ







แต่....







เขาก็ยังอยู่ในใจดวงน้อยของฉันเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็นตลอดมา
 






































.ถึงคุณ ผู้ไม่เคยหายไปจากหัวใจของฉันเลย

 
SHARE
Writer
12mrch
So afraid, all alone
You will forever be my always.

Comments