รอยมิเคยเลือน!!
ความผิดพลาดในอดีตทิ้งร่องรอยไว้เสมอ
แม้ในวันที่สำนึก แก้ไขแล้วก็ตาม
รอยแผลจะติดตามให้จดจำอดีตตลอดไป!!
..........
เมื่อหยุดเรียนไปเกือบปี 
ตัดสินใจจะเรียนต่ออาชีวะ ด้านศิลปะ
เพราะชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก
แต่แม่ไม่ยอมจะให้เรียนต่อ ม.ปลาย 
จึงทำข้อตกลงขอเลือกสายและโรงเรียนเอง
หลังจากตกลงกัน...
ผมเตรียมเอกสารสมัครเรียนอย่างดี
นั่งรถเมล์ไปดูโรงเรียนแถวบ้านทุกแห่ง
ก่อนจะเปิดรับสมัครเรียนเสียอีก
3 - 4 แห่งที่ไปดูเป็นโรงเรียนสหทั้งหมด
ถูกใจอยู่แห่งหนึ่ง มีสนามฟุตบอลกลางโรงเรียน
ต้นไม้และโต๊ะหินอ่อนอยู่โดยรอบ 
มีโรงยิม มีสนามบาส ห้องสมุดใหญ่โต
อาคารเรียน 4-5 อาคาร 
รู้สึกว่า "ใช่เลยที่นี่แหละ"
..........
พอถึงวันเปิดรับสมัครรีบไปทันที
ทางโรงเรียนนัดให้มาปรับทรรศนะคติ 1 วัน
และเรียนปรับพื้นฐานอีก 2 วัน 
หลังจากนั้นให้สอบเพื่อแยกห้อง 
เลือกเรียนสายวิทย์ เพราะ.... 
ไม่อยากเรียนภาษาอังกฤษหลายตัวอีกแล้ว
ตั้งใจเรียนปรับพื้นฐานเต็มที่
กลับบ้านทบทวนเอกสารที่เรียนไปอีกครั้ง
หลังจากนั้น 2 วันก็สอบ ประกาศผลออกมา
สายวิทย์มี 4 ห้อง อยู่ห้อง 1 ครับ (- -)
คิดในใจบางข้อมั่วนี่สงสัยมั่วถูกอีกละมั้งน่ะ
..........
พอเปิดเทอมมีความสุขมาก ตั้งใจเรียนทุกคาบ
งานกลุ่มทำส่งหมด 
การบ้านส่งบ้างไม่ส่งบ้าง(ตามสันดาน)
หลายครั้งเรียนไม่ทันเพื่อน
คงเกิดจากการขาดพื้นฐานของ ม.ต้น
(เบื่อเรียนขนาดนั้นนี่นะ)
ถึงเรียนไม่ทันแต่พยายามต่อไป
จะไม่ยอมให้เป็นแบบสมัย ม.ต้นเด็ดขาด
..........
เรียนจบเทอมแรก รอวันประกาศผลสอบ
พอถึงวันนั้นรีบไป ผลออกมา...
ติด 0 วิชาเดียว ภาษาอังกฤษ(ตามคาด)
เกรดเฉลี่ยออกมา 1.98 หลายคนคิดว่าน้อยนะ
แต่น้ำตาซึมครับ ติด 0 วิชาไม่ถนัด
เกรดเฉลี่ยเกือบ 2 สอบซ่อมอังกฤษก็  2 นิด ๆ
จากม.ต้นเทอมเดียวติด 0 ถึง 8-9 ตัว
เกรดเฉลี่ย 0 กว่าๆ มาถึงขนาดนี้เลยเหรอ
รีบโทรศัพท์สาธารณะไปบอกพ่อก่อน
พ่อตอบว่า "ตกวิชานึงนะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ"
คำตอบธรรมดาแต่น้ำเสียงดีใจแน่ๆครับ
อยากโทรศัพท์บอกแม่ที่ทำงานต่างจังหวัดต่อ
แต่ถึงเวลาต้องไปสอบซ่อมอังกฤษก่อน
จัดการให้เรียบร้อยก่อนไม่ปล่อยติด 0 ไว้อีก
..........
พอสอบซ่อมเสร็จรีบกลับบ้าน
เพื่อนชวนไปไหนไม่ไปเลย
บอก "ติดธุระที่บ้านไว้วันหลังนะ"
กลับถึงบ้านรีบโทรบอกแม่
แม่ตอบว่า "ดีแล้ว" 
เสียงสั่นมากแม่ร้องไห้ด้วยความดีใจ
วันนั้นผมรู้สึกเหมือนอึดอัดแต่มีความสุข
นี่ซินะที่เรียกว่า "ตื้นตันใจ" 
..........
หากพื้นฐานดีเกรดเฉลี่ยคงสูงกว่านี้มากแน่นอน
เพราะตลอดทั้งเทอมถือหนังสือเรียนไม่ห่างมือ
อาจพักไปอ่านการ์ตูนบ้างเพื่อผ่อนคลาย
แต่ไม่นานก็อ่านหนังสือเรียนอีก
ทำให้รู้ตัวว่าการ "เบื่อเรียน" สมัย ม.ต้น
ทำให้พื้นฐานเราแย่กว่าคนอื่น 
ต้องใช้ความพยายามมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว
ขอให้คิดดี ๆ ก่อนจะทำอะไรลงไป
ความผิดพลาดสร้างรอยแผลไว้เสมอ
ผ่่่่่่่่่านไปเป็นสิบปีมันไม่เคยจางหายไปจากใจ

มันคงเป็นพรหมลิขิตที่เราได้พบกัน
ขอบคุณครับ


















SHARE
Written in this book
Great Experience.
ถ่ายทอดเรื่องราวประสบการณ์ ในช่วงชีวิตที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน มีทั้งประสบการณ์เชิงบวก ประสบการณ์เชิงลบ (ส่วนใหญ่น่าจะเชิงลบ ^^) จากเด็กไร้ความใฝ่ฝัน ถูกทำลายเป้าหมายในชีวิต จนมาถึงทุกวันนี้....จะเป็นอย่างไร ?
Writer
LittWiz
Normal people
Wish happiness to everyone

Comments