[Fic] White Shirt (Gaeun x Eunbi) <26>
“อืม ฉันไม่ได้เป็นอะไร ใช่.. อยู่กับพี่กาอึน ขอบใจแกมากนะชีอัน ถ้าแกไม่ช่วยฉันคงแย่ ฉันก็รักแกเหมือนกัน กลับบ้านดี ๆ อือ รู้แล้ว ๆ ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ชีอันอา.. ขอคุยกับแชวอนหน่อยสิ.. แชวอนเหรอ แกจะไปส่งชีอันใช่มั้ย.. แล้วโซฮีล่ะ อา.. โอเค แกก็กลับดี ๆ นะ อืม.. พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน บายจ่ะ”

อึนบีวางสายจากแชวอน (ที่มีชีอันแย่งคุยตลอด) แล้วซบไหล่พี่กาอึนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พวกเธอกำลังนั่งแท็กซี่กลับห้อง พี่กาอึนคงรู้ว่าเธอยังรู้สึกไม่ดีอยู่ เลยบอกว่าคืนนี้จะค้างด้วย ซึ่งก็ดีเหมือนกันเพราะคืนนี้เธอไม่อยากอยู่คนเดียวจริง ๆ

“อยากได้อะไรร้อน ๆ หน่อยมั้ย โกโก้ดีมั้ยคะ”

“ฉันขอน้ำอุ่นสักแก้วดีกว่า”

“อา.. ใช่แล้ว ดื่มมาหนิเนอะ งั้นก็ควรจะดื่มน้ำเยอะ ๆ แหละดีแล้ว”

เธอนั่งรอที่โซฟาปล่อยให้พี่กาอึนจัดการเรื่องน้ำอุ่นไป เห้อ.. เหม็นกลิ่นบุหรี่จัง.. ไม่อยากสระผมแค่ไหนก็คงต้องสระแล้วล่ะ อึนบีจิบน้ำอุ่นจนหมดแก้วแล้วชวนให้พี่กาอึนอาบน้ำพร้อมกัน ซึ่งปกติเวลาอาบน้ำด้วยกันเนี่ยส่วนมากมันไม่ใช่แค่อาบหรอก แต่วันนี้เราอาบน้ำที่หมายถึงแค่อาบน้ำจริง ๆ

อึนบีสวมชุดนอนลายกระต่ายสีขาวแขนยาวที่กาอึนหยิบมาให้ มันเป็นชุดนอนที่มีขนนิ่ม ๆ อึนบีใส่แล้วเหมือนเจ้ากระต่ายจริง ๆ ดูฟู ๆ น่ากอดมากในสายตากาอึน แต่อึนบีไม่ค่อยชอบใส่คง เพราะเป็นคนขี้ร้อน อึนบีจึงมักใส่เสื้อบาง ๆ หรือไม่ก็เสื้อกล้ามนอน แต่วันนี้อากาศหนาวมาก รวมกับเรื่องที่อึนบีเพิ่งเจอมา กาอึนจึงคิดว่าให้อึนบีใส่อะไรที่ทำให้ร่างกายอบอุ่นไว้จะดีกว่า

“เจ้ากระต่ายมานั่งตรงนี้สิ เดี๋ยวพี่เป่าผมให้”

“ผมพี่แห้งแล้วเหรอ เร็วจัง”

“อืม ก็พี่ผมสั้นกว่าอึนบีตั้งเยอะหนิคะ มานั่งตรงนี้เร็ว”

อึนบีนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งให้พี่กาอึนช่วยเป่าผมให้ รู้สึกดีจัง อยากให้ทำแบบนี้ให้ทุกวันเลยอะ

“มองพี่แบบนั้นทำไมคะ”

“มองแบบไหน”

“มองแบบเหมือนอยากอ้อนเอาอะไรซักอย่าง”

“อยากให้พี่มาเป่าผมให้แบบนี้ทุกครั้งที่สระเลย”

“ขี้เกียจเป่าเองล่ะสิ”

“อือ ขี้เกียจเลยอยากให้พี่ทำให้”

“ฮ่า ๆ ๆ ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”

“ก็ชอบให้พี่เล่นผมด้วย มันรู้สึกดี”

“อา.. เข้าใจแล้วค่ะ”

รอยยิ้มบาง ๆ ของพี่กาอึนที่เธอเห็นผ่านกระจกทำให้รู้สึกอุ่นใจได้อย่างประหลาด พี่กาอึนก้มลงจูบตรงขมับของเธอตอนที่บอกว่า ‘ผมแห้งแล้วไปนอนได้แล้วเจ้ากระต่าย’ เธอเดินตามแรงที่พี่กาอึนจูงไปที่เตียง และนอนลงโดยมีพี่กาอึนล้มตัวลงข้าง ๆ พร้อมกับห่มผ้าให้

“ยังกลัวอยู่รึเปล่าคะ”

ไม่กลัวแล้วล่ะ มีพี่อยู่ใกล้ ๆ ฉันจะกลัวได้ยังไง

“ก็ไม่กลัวแล้วล่ะ แต่ก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่นิดหน่อย”

“อยากเล่าให้พี่ฟังมั้ยคะ”

“มันก็บอกไม่ถูกอะพี่ มันขุ่น ๆ อยู่ข้างใน รู้แค่ว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พี่เคยเจอแบบนี้รึเปล่า มีคนมาพูดอะไรแย่ ๆ แบบนี้ใส่พี่บ้างมั้ย”

“เคยสิคะ ทำไมจะไม่เคยล่ะ”

“แล้วพี่ทำยังไงเหรอ”

“อืม.. พี่ก็โกรธนะ บางทีพี่ก็ร้องไห้ เพราะถ้าคนพูดเป็นคนที่เราแคร์มันก็จะเจ็บมากเลยล่ะ แต่นั่นมันเมื่อก่อนนะ เดี๋ยวนี้พี่เก่งแล้ว ไม่ร้องไห้แล้วล่ะ อา.. อย่ามองพี่เหมือนสงสารแบบนั้นสิคะ พี่ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว”

“ก็พี่บอกว่าพี่ร้องไห้”

“อืม ก็พี่เจ็บหนิ มันก็ต้องมีวันที่ทนไม่ไหวกันบ้าง”

“ทำไมต้องมาทำให้พี่กาอึนของฉันร้องไห้ด้วย นิสัยไม่ดีเลย”

“อึนบีจะไปจัดการให้พี่เหรอคะ”

“อือ จะตีให้หมดทุกคนเลย”

“ดุจังเลยน้า เจ้ากระต่ายของพี่เนี่ย”

กาอึนลูบผมน้องด้วยความเอ็นดู เจ้ากระต่ายจะตีกับคนอื่นอีกแล้ว ตัวก็แค่นี้ซ่าจริง ๆ เลย

“อึนบีอา.. ถ้าพี่จะบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายในชีวิตอึนบีหรอก อึนบีจะว่ายังไง”

“ก็ไม่ว่ายังไงหรอก เพราะฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

“อืม อึนบีรู้ใช่มั้ยคะว่ายังมีคนที่ไม่เข้าใจเรื่องของพวกเราอีกมาก คนบางกลุ่มสามารถเปิดใจได้เมื่อเราอธิบาย พวกเค้าอาจจะไม่ได้สนับสนุนพวกเราเต็มที่แต่ก็ไม่ได้เข้ามาทำอะไรที่ทำให้เราไม่สบายใจ กลับกันก็จะมีคนบางพวกที่เราพูดไปเท่าไหร่เค้าก็ไม่เข้าใจและไม่อยากจะพยายามเข้าใจด้วย เค้าตีตราเราไปแต่แรกแล้วว่าเราเป็นคนประหลาดจำพวกหนึ่ง ลึก ๆ พวกเค้าน่ะกลัวที่เราไม่เหมือนเค้า พวกเค้ากลัวอะไรที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งคนกลุ่มนี้แหละที่จะคอยรบกวนจิตใจของเราอยู่ตลอด วันนี้อึนบีก็ได้เจอแล้วคนนึง”

กาอึนลูบผมน้องเบา ๆ เป็นการปลอบให้น้องสงบได้มากขึ้น

“พี่อยากให้อึนบีเข้มแข็งเอาไว้ พี่ไม่ได้บอกว่าพวกเค้าทำถูก แล้วให้เรายอมรับคำที่เค้าว่าหรอกนะ แต่อย่างที่บอกไปคนพวกนี้คือคนประเภทที่สอง พวกเค้าใจแคบเกินกว่าจะเปิดใจให้กับเรื่องที่ไม่คุ้นเคย ทะเลาะกับคนพวกนี้ไปก็เสียเวลาชีวิตเปล่า ๆ อึนบีอา.. ต่อไปอย่าไปยอมให้พวกขยะพวกนี้มาทำให้เราหมองใจ อึนบีของพี่ดีเกินกว่าจะไปเกลือกกลั้วกับคนที่มีความคิดต่ำ ๆ แบบนั้น เข้าใจมั้ยคะ”

เธอไม่อยากให้น้องเก็บคำพูดแย่ ๆ พวกนั้นมาใส่ใจ ไม่อยากให้น้องต้องรู้สึกไม่ดีกับคำพูดไร้ความรับผิดชอบพวกนั้นอีก

“พี่รู้นะว่ามันยาก แต่อึนบีจะต้องเจอเรื่องแบบนี้อีกแน่นอน แล้วพี่ไม่อยากให้อึนบีมีแผลเพิ่มจากคนบ้า ๆ พวกนั้น ดังนั้นเข้มแข็งเข้าไว้นะคะ อย่าเก็บคำพูดร้าย ๆ พวกนั้นมาใส่ใจเลย”

“แล้วถ้ามันรู้สึกแย่มากจนทนไม่ไหวล่ะ”

“ก็หันมากอดพี่ก็ได้ พี่จะคอยอยู่ข้าง ๆ อึนบีเอง พี่ไม่ปล่อยให้อึนบีสู้อยู่คนเดียวหรอก ดังนั้นไม่ต้องกลัวนะคะ อืม.. แต่ถ้าตอนนั้นพี่หายไป อาจเพราะพี่ไปซื้อขนมให้อึนบีอยู่ อึนบีเรียกหาพี่นะ แล้วพี่จะมาอยู่ข้าง ๆ อึนบีให้เร็วที่สุดเลย”

“พี่สัญญาแล้วนะว่าจะอยู่ข้างฉัน”

“สัญญาสิ พี่ไม่ไปไหนหรอก จะอยู่ข้าง ๆ อึนบีแบบนี้แหละ ตอนนี้ก็มาให้พี่นอนกอดได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานไม่ไหว”

“อื้อ”

“ฝันดีนะอึนบีอา”

“ฝันดีค่ะ”

อึนบีตอบกลับอู้อี้ขณะที่ซุกตัวเองไปอยู่ในอ้อมกอดของพี่กาอึนอย่างคุ้นเคย เธอหลับตาลงพร้อมความเชื่อมั่นว่า ถ้ามีพี่กาอึนคอยกอดเธอเอาไว้แบบนี้ ก็จะไม่มีใครอะไรมาทำอะไรเธอได้

พี่ ฉันว่าฉันคงสู้คนเดียวไม่ไหว พี่ช่วยอย่าไปไหนไกลจากฉันเลยนะ 




“ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ แค่หงุดหงิดนิดหน่อยตอนนี้หายแล้วล่ะ แกก็ไม่ต้องคิดมากหรอก โซฮีอา.. ฉันก็ต้องขอโทษเหมือนกันนะ ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้ โซฮีอา.. ฉันเชื่อนะว่าแกต้องได้เจอคนใหม่ที่ดีกว่านี้ ฉันไปแต่งตัวก่อนนะเดี๋ยวสาย อืม ไว้เจอกันจ่ะ”

เคลียร์กันแล้วสินะ.. กาอึนนอนมองอึนบีคุยโทรศัพท์กับเพื่อนจากบนเตียง เธอเห็นเจ้ากระต่ายของเธอแอบปาดน้ำตาด้วย อึนบีน่ะแคร์เพื่อนมาก ๆ เรื่องเมื่อคืนที่อึนบีกังวลที่สุดก็คงเป็นเรื่องที่กลัวผิดใจกับโซฮีนี่แหละ เข้าใจกันได้ก็ดีแล้ว เธอไม่ชอบเห็นอึนบีเป็นทุกข์เลย เวลาเธอเห็นอึนบีมีน้ำตาเธออยากเข้าไปช่วยปลอบใจมาก แต่คิดว่าครั้งนี้ทำเป็นไม่เห็นน่าจะดีกว่า อึนบีคงไม่ได้อยากให้เธอเห็นน้ำตาทุกครั้งไป ไม่มีใครอยากดูอ่อนแอตลอดเวลาหรอก

“พี่ ตื่นเถอะ”

ตอนแรกกาอึนคิดว่าจะแกล้งหลับต่อ คอยให้อึนบีมาปลุก แต่กลายเป็นว่าหลับไปอีกครั้งจริง ๆ จนอึนบีมาปลุกนั่นแหละ

“เดี๋ยวสายนะ”

“ทำไมวันนี้ไม่หอมแก้มพี่ล่ะคะ”

“หอมไปแล้ว”

“ไม่เห็นรู้สึกเลย”

“ก็ตัวเองหลับอะ”

“อีกทีได้มั้ยคะ เนี่ยไม่มีแรงลุกเลย”

อึนบีส่ายหน้าให้กับความงอแงของแฟนสาว แล้วเลือกจูบที่ริมฝีปากของพี่เค้าแทน

“อา.. วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่ ๆ เลย”

“จริง ๆ เลยนะพี่เนี่ย ไปแต่งตัวได้แล้ว ไม่งั้นจะหนีไปทำงานก่อนจริง ๆ ด้วย”

พอพี่กาอึนยอมลุกไปแต่งตัวแล้ว อึนบีก็หยิบซีเรียลบาร์ไปใส่กระเป๋าของพี่กาอึน เธอไม่อยากให้พี่กาอึนท้องว่างตอนงานยุ่ง ๆ พออึนบีจัดการอะไรเสร็จก็กลับมานั่งตอบแชทของเพื่อน ๆ ที่รัวกันมาตั้งแต่เธอวางสายจากโซฮี

อึนบีโล่งใจขึ้นเยอะหลังจากได้คุยกับโซฮี สรุปว่าโซฮีเลิกกับผู้ชายคนนั้นแล้ว โซฮีเล่าให้ฟังว่าก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าเค้าเจ้าชู้มาก แต่ก็ไม่เคยจับได้ เค้าก็เทคแคร์โซฮีดี โซฮีเลยไม่อยากคิดอะไรมาก แต่เรื่องเมื่อคืนทำให้โซฮีรู้ว่าควรจะถอยห่างจากผู้ชายคนนี้ เพราะแค่เรื่องคิดจะนอกใจกันก็ไม่ให้เกียรติกันแล้ว เค้ายังหยามศักดิ์ศรีโซฮีด้วยการชวนเธอซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของโซฮีไปนอนด้วย พอโดยจับได้ก็แถต่อแบบหน้าด้าน ๆ โซฮีเลยปรี๊ดแตก จัดฝ่ามือเป็นรางวัลไปทีนึง ( จริง ๆ อยากจัดหลาย ๆ ที แต่หน้ามันด้านมากตีไปทีเดียวก็เจ็บมือแล้ว) โซฮีขอโทษเธอที่พาคนแบบนี้เข้ามาในกลุ่มพวกเรา แล้วก็ขอบคุณที่ทำให้ตาสว่างได้เร็ว ไม่ต้องถลำลึกกันไปไกลกว่านี้

ถึงโซฮีจะบอกกับเธอแบบนั้น แต่เธอก็รู้ว่าโซฮีเสียใจ โซฮีก็คงชอบเค้าอยู่ไม่น้อยถึงได้พามาให้เพื่อนรู้จัก แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น พามาทีเดียวรู้เรื่องเลย..

“เพื่อนรัวแชทมาหาล่ะสิ”

กาอึนที่เดินออกมาจากห้องน้ำถามอึนบีที่นั่งพิมพ์อะไรในมือถือยุกยิก

“อือ ชีอันเดือดสุด ๆ เลยล่ะ โมโหมากกว่าโซฮีอีก”

“เพราะเค้าได้ยินทั้งหมดหนิ”

“อืม ก็คงอย่างนั้นแหละ ฉันว่าถ้าเมื่อคืนชีอันไม่เมามากนะ ชีอันคงลุกมาตบอีตานั้นก่อนแล้วล่ะ พี่.. นีี่พี่ไปทำอะไรใส่ชีอันรึเปล่าเนี่ย ชีอันดูเป็น fc พี่อะ อวยพี่สุด ๆ เลย”

อึนบีนั่งขมวดคิ้วขณะตอบแชท

“พี่เปล่านะคะ”

“เนี่ยมันรักพี่อะไรนักหนาก็ไม่รู้ เพื่อน ๆ สับสนหมดแล้วว่าตกลงพี่เป็นแฟนฉันหรือแฟนชีอัน”

“ฮ่า ๆ ๆ น้องชีอันนี่รสนิยมดีจังเลยค่ะ ฝากขอบคุณด้วยนะคะ”

“เกลียด”





“ยูจินอา เธอว่าวันนี้มันมีอะไรแปลก ๆ มั้ย”

“อะไรแปลกล่ะ”

“ฉันว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ อะ ฉันรู้สึกเหมือนมันมีออร่าสีชมพูกระจายทั่วห้องเลย”

เยนาแอบคุยกับยูจินเบา ๆ ตอนกินข้าวกลางวันกับพวกพี่ ๆ ดูสิ ขนาดเธอกับยูจินคุยกันอยู่ตรงหน้า พวกพี่เค้ายังไม่สนใจเลย โลกนี้มีแค่เราสองคนหรือไงน่ะ.. ทำไมวันนี้ไม่เก็บอาการกันเลยอะ ปกติพี่ต้องแอ๊บว่าไม่ได้เป็นแฟนกันสิ แต่ทำไมวันนี้เคมีความรักฟุ้งกระจายขนาดนี้ล่ะ

ก็วันนี้พวกเราสั่งอาหารจีนมากินกัน ซึ่งเยนาก็รู้ว่าพี่สองคนเค้ามีทีมเวิร์ค ‘จาจัมปง’ ดีขนาดไหน แต่วันนี้มันก็เกินไปอะ.. พี่อึนบีกินจาจังเลอะปากเพราะชอบม้วนเส้นคำใหญ่ ๆ พี่กาอึนก็ตามเช็ดให้ตามระเบียบ แต่คราวนี้พี่กาอึนไม่ใช้กระดาษทิชชู่ พี่กาอึนเอานิ้วโป้งปาดซอสจากริมฝีปากพี่อึนบีเข้าปากตัวเองพร้อมกับมองหน้าพี่อึนบีด้วยเหมือนอยากจะกินพี่อึนบีแทนข้าวซะอย่างนั้นแหละ พี่อึนบีก็หน้าแดงแต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

พักนึงพี่กาอึนก็หยุดทำแบบนั้นแต่กลับนั่งเกร็งแปลก ๆ และก็หน้าแดงด้วย.. หืม? แล้วทำไมพี่กาอึนถึงมองพี่อึนบีเหมือนอ้อนวอนด้วยล่ะ ‘อึนบีอา พอก่อน’ พออะไรอะ? ถึงพี่กาอึนจะพูดเบา ๆ แต่เธอก็ได้ยิน พี่อึนบีก็ยิ้มมุมปากใส่พี่กาอึนซะงั้น เอ้า! นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย ตอนแรกเยนาก็คิดว่าพี่กาอึนกินจัมปงเผ็ดจนหน้าแดงเลยอยากพอแล้วกินจาจังแก้เผ็ดบ้าง พี่อึนบีอาจจะแกล้งไม่เลื่อนชามให้ล่ะมั้ง แต่พอเยนาก้มลงไปเก็บตะเกียบที่ทำตกใต้โต๊ะก็เลยรู้ว่าสาเหตุจริง ๆ มันไม่ใช่แบบนั้นเลย..

ก็พี่อึนบีน่ะนั่งไขว่ห้าง แล้วใช้เท้าขวาไล้ไปตามขาพี่กาอึน ส่วนมือซ้ายที่อยู่ติดกับพี่กาอึนก็ลูบอยู่บนหน้าขาพี่กาอึนด้วย พี่กาอึนต้องใช้มือซ้ายไขว้มาจับมือพี่อึนบีไว้ เนื่องจากมือขวาต้อง (ทำเป็น) คีบเส้นต่อไป.. ก็ว่าอยู่ว่าทำไมพี่กาอึนดูเกร็ง ๆ พี่อึนบีคงไม่ทันสนใจ หรือไม่ได้สนใจเธอเลยก็ไม่รู้ถึงทำแบบนั้นทั้ง ๆ ที่เธออยู่ใต้โต๊ะ ไม่เคยรู้เลยนะว่าพี่อึนบีเป็นคนแบบนี้อะ..

ยูจินอา.. เสาร์อาทิตย์พี่ผ่านมาฉันว่ามันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ!!

ทำไมวันนี้ไม่เก็บอาการกันเลยอะ! ไม่ระวังตัวกันเลยอะ! พวกพี่ต้องทำเป็นเพื่อนกันต่อหน้าพวกฉันสิ! ฉันกับยูจินยังไม่ชีวิตอยู่นะพี่ไม่ใช่วิญญาณ!!

“ยูจินอา”

“ว่า?”

“เธอว่าพวกเราตายแล้วแต่ไม่รู้ตัวรึเปล่า?”

“ห้ะ..”

“ก็ฉันรู้สึกเหมือนว่าพวกเราเป็นธาตุอากาศในสายตาพวกพี่เค้า ดูสิขนาดเรานินทาเค้าระยะเผาขนขนาดนี้พวกพี่เค้ายังไม่สนใจเลยอะ”

เออ.. ก็จริง นี่มานั่งมองตากันทำไมวะพี่ ถ้าเป็นปลากัดนี่ท้องแล้วนะ.. พวกพี่ลืมไปรึเปล่าว่าต้องเป็นแค่เพื่อนกันนะตอนอยู่ที่ทำงานอะ แล้วเยนาก็ต้องยังไม่รู้ด้วยปะพี่ (ถึงจริง ๆ จะรู้แล้วก็เถอะ) เอ๊ะ.. หรือว่าเราตายแล้วจริง ๆ เหมือนที่เยนาบอกวะ?

“อะแฮ่ม!”

ไม่ได้ผล.. เยนายาหรือว่า..

“อะแฮ่ม!!”

ยูจินลองอีกครั้งแต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากคู่รักที่ท่านเรียก..

“ยูจินอา เชื่อฉันสิพวกเราตายแล้วแน่ ๆ”

“หืม? อะไรตาย ๆ นะ”

“โอเคยูจิน พวกเรายังมีชีวิตอยู่”

เยนาหันมาบอกกับเธอหน้าตาจริงจัง หลังจากที่พี่อึนบีหันมาถามพวกเธอว่าเมื่อกี้พูดอะไรตาย ๆ นั่นแหละ

“เปล่าหรอกพี่ ไม่มีอะไร ฉันแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย”

“อะไรล่ะ ยูจินอา”

“ฉันสงสัยว่าวันนี้แม่ครัวทำไมไม่ระวังตัวเลย ใส่น้ำตาลในอาหารจนหวานขนาดนี้ได้ยังไง ใครเห็น ไม่ใช่สิ! ใครกินเค้าก็ต้องรู้แน่ว่าพวกแม่ครัวเป็นแฟนกัน เอ้ย! กำลังมีความรักอะ"

ยูจินพูดแล้วทำตาโตใส่พี่ทั้งสองคน อึนบีหลบตาน้องส่วนกาอึนหัวเราะ หลังจากนั้นโต๊ะอาหารก็กลับมาเป็นปกติแบบที่ควรจะเป็นอีกครั้ง

“พี่กาอึน”

“ว่าไงเยนายา”

“เดี๋ยวนี้พี่ไม่สูบบุหรี่แล้วเหรอ ไม่ได้กลิ่นบุหรี่จากพี่เลยอะ”

“อืม พี่เลิกแล้วล่ะ”

“จริงอะ! พี่ทำได้ยังไงอะ เท่ว่ะ!”

“เยนายา คนที่เลิกบุหรี่ได้น่ะไม่เท่หรอก ก็ไปสูบเองก็เลยต้องมาเลิก ถ้าไม่ไปสูบแต่แรกก็ไม่ต้องมาเลิกให้ลำบากจริงมั้ย คนที่อดทนไม่สนใจคำยั่วยุเชิญชวนไปสูบแต่แรกต่างหากที่เท่”

“เออ ก็จริงของพี่ แต่ก็เท่อยู่ดีอะ เพราะพ่อฉันบอกว่าจะเลิกมาเป็นสิบปีก็ไม่เห็นจะทำได้เลย เอ่อ! แล้วพี่ไม่หงุดหงิดเหรอ ฉันเห็นคนเลิกบุหรี่ชอบหงุดหงิดที่ไม่ได้สูบ”

“อืม ก็มีบ้างนะ แต่คงเพราะพี่รู้ว่ามันจะรู้สึกยังไงอยู่แล้ว พี่เลยไม่ค่อยเดือดร้อนเท่าไหร่”

“ยังไงอะพี่”

“ก็นี่มันครั้งที่สองแล้ว”

“งงอะ”

กาอึนยิ้มให้กับท่าทีของเยนา พลางคิดว่าเยนานี่น่าเอ็นดูจังเลยน้า ดูสิเวลาสงสัยก็เอียงคอด้วย

“พี่น่ะเคยสูบบุหรี่อยู่สามสี่ปี ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก เพื่อนก็สูบกันหลายคนพี่ก็เลยสูบบ้าง ถ้าคืนไหนออกไปเที่ยวนะ พี่สูบคนเดียวเป็นซองเลย”

เยนากับยูจินตั้งใจฟังจนกาอึนมาก ส่วนอึนบีถึงจะทำเป็นไม่ค่อยสนใจแต่เธอก็รู้ว่าอึนบีตั้งใจฟังอยู่เหมือนกัน

“จนอยู่มาคืนนึงพี่กลับจากกินเหล้ากับเพื่อน พี่ก็เดินกลับบ้านตามปกติ แต่พี่กลับรู้สึกเหนื่อยมากทั้งที่พี่เดินขึ้นบันไดแค่สามชั้นเท่านั้น พี่หายใจหอบ หัวใจก็เต้นเร็วมาก พอพี่เดินถึงห้องพี่นั่งพักตั้งนานกว่าจะหายเหนื่อย อาจเป็นเพราะคืนนั้นพี่ดื่มเยอะ พี่สูบมากกว่าปกติ พี่ไม่ค่อยสบาย หรืออะไรหลาย ๆ อย่างทำให้พี่เป็นแบบนั้น รู้แค่ว่าพี่ไม่เคยเป็นอย่างนั้นมาก่อนเลย”

คราวนี้เยนาลุ้นจนวางตะเกียบไปแล้ว อะไรมันจะอินขนาดนั้นล่ะเยนายา พี่แค่เล่าเรื่องเมื่อก่อนให้ฟังเฉย ๆ

“ตอนนั้นพี่กลัวมาก อยู่ ๆ ความกลัวว่าตัวเองจะตายมันก็จู่โจมพี่ แล้วพี่ก็เริ่มคิดว่า เพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่อยากทำ ยังมีอีกหลายที่ที่อยากไป นี่พี่จะมาตายเพราะสูบบุหรี่เนี่ยนะ ไร้สาระสิ้นดี หลังจากคืนนั้นพี่ก็เลยเลิกสูบบุหรี่ แล้วพี่ได้รู้อีกเรื่องว่าสัญชาตญาณเรื่องการเอาชีวิตรอดของมนุษย์น่ะ มันแข็งแกร่งกว่าที่คิดเยอะเลย สรุปสั้น ๆ คือพี่เลิกสูบบุหรี่เพราะกลัวตาย จบ”

“ประทับใจว่ะพี่”

“จ่ะ.. ดีใจที่ชอบนะ”

กาอึนตอบรับเยนาที่ดูท่าจะประทับใจจริง ๆ อย่างที่เจ้าตัวว่า

“พี่เลิกได้แล้วทำไมพี่กลับมาสูบอีกล่ะ พี่ไม่กลัวตายแล้วเหรอ”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็นั่นสินะ จะพูดว่ายังไงดีล่ะ มันจะมีจังหวะนึงในชีวิตที่เราคิดอะไรไม่ออก ลืมไปเลยว่าเคยกลัวตายแค่ไหน พอหมดหนทางแล้ว คนเราก็มักจะโหยหาอะไรที่มันเคยช่วยเราได้ สำหรับพี่บุหรี่ก็เป็นหนึ่งในนั้นแหละ พี่ก็อยากได้รับความรู้สึกตอนสูบมันอีกสักครั้ง แล้วมันก็เป็นสิ่งเสพติดน่ะ พอได้สูบแล้วมันก็อยากสูบอีกเรื่อย ๆ”

“แล้วทำไมพี่ถึงตัดสินใจเลิกอีกครั้งล่ะ พี่เริ่มกลัวตายอีกครั้งแล้วใช่ปะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็ส่วนนึงล่ะนะ แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก”

“แล้วคราวนี้พี่มีเหตุผลอะไรล่ะ บอกหน่อยสิ ฉันยังไม่เคยได้ยินใครสารภาพว่าเลิกสูบเพราะกลัวตายมาก่อนเลย ฉันว่าเหตุผลนี้มันก็พีคแล้วอะ”

“พี่มีคนที่พี่อยากอยู่ด้วยไปนาน ๆ น่ะ”


กาอึนกุมมือซ้ายของอึนบีที่ยังวางอยู่บนหน้าขาของเธอ

“พี่กลัวว่าถ้าสูบต่อไปอาจจะตายเร็วแล้วไม่ได้อยู่กับเค้าไปนาน ๆ และเค้าก็ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เอามาก ๆ เลยด้วย พี่ไม่อยากทำอะไรที่เค้าไม่ชอบ พี่อยากให้เค้ารักพี่ บุหรี่กับคนที่พี่รักน่ะยังไงพี่ก็ต้องเลือกคนที่พี่รักอยู่แล้วจริงมั้ย”

“จริงค่ะ..”

พี่กาอึน.. พี่ก็พูดมาซะตรงเลยอะ ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ไหวแล้วนะพี่ พี่อึนบีหูแดงเลยอะ พี่!! ฉันกลั้นยิ้มจนจมูกบานแล้วนะพี่!

เยนาหันไปขอความช่วยเหลือจากยูจิน ซึ่งยูจินก็พูดบทได้ไร้ความเป็นธรรมชาติมาก

“เยนา ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ..”

“ไปสิ!!”

เยนารีบดึงให้ยูจินลุกขึ้นจะเก้าอี้แล้วลากออกไปโดยไม่สนใจว่ายูจินมองเกี๊ยวซ่าชิ้นสุดท้ายในจานที่ทางร้านแถมมาด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์


“พี่พูดจริง ๆ นะคะ”

กาอึนหันมาพูดกับอึนบีเมื่อน้อง ๆ ออกไปแล้ว

“อือ”

“รู้เหรอว่าเรื่องอะไร”

“ก็เรื่องที่พี่เลิกสูบเพราะกลัวตายไง”

“อันนั้นก็จริง แต่อีกเรื่องก็จริงนะ”

“…”

“อึนบีอา เรามาอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ เลยนะ”

อึนบีที่แดงไปทั้งหูทั้งหน้า ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา แต่จับมือเธอที่อยู่บนตักไว้ไม่ยอมปล่อยเลยแม้ว่าน้อง ๆ จะกลับเข้ามานั่งทานข้าวต่อแล้วก็ตาม




กาอึนบิดขี้เกียจหลังจากเงยหน้าจากโต๊ะได้ในตอนบ่าย เธอจิบกาแฟแก้วที่สองของวัน ก่อนจะเหลือบไปเห็นฟิกเกอร์กระต่ายตัวเล็ก ๆ มองมาทางเธอ ‘พี่เพิ่งกินแก้วที่สองเองนะอึนบีอา สัญญาว่าวันนี้จะกินแค่สองแก้วพอ’ เธอแอบทำสัญญากับเจ้ากระต่ายที่เธอเอามาตั้งไว้เป็นตัวแทนอึนบีทั้งที่เจ้าตัวเค้าก็ไม่ได้รับรู้อะไรด้วยหรอก

กาอึนยิ้มเมื่อนึกถึงเมื่อตอนกลางวัน พวกเธอคงทำเกินไปหน่อยยูจินถึงได้ถลึงตาใส่แบบนั้น ก็มันอดไม่ไหวหนิ.. อึนบีน่ะ น่ารัก.. น่ารักมาก ๆ ทำไมวันนี้ถึงได้ดูน่ารักนักก็ไม่รู้ หรือเพราะเมื่อคืนกับเมื่อเช้าเธอเห็นอึนบีร้องไห้ พอมาเห็นอึนบีกินอะไรได้คำใหญ่จนแก้มตุ่ยก็เลยรู้สึกดี

เธออยากเห็นอึนบีมีความสุข เธออยากให้น้องรู้ว่าเธอรักและเอ็นดูน้องมากแค่ไหน ยิ่งเมื่อคืนผู้ชายคนนั้นพูดเหมือนว่าเรื่องของพวกเธอมันไม่มีจริงเธอยิ่งอยากให้อึนบีรู้ว่ามันจริง ความรู้สึกระหว่างเรามันเกิดขึ้นจริง ๆ แล้วเธอก็จริงจังกับอึนบีมาก

เธอกลัวว่าอึนบีอาจจะยังแอบคิดเรื่องเมื่อคืนอยู่ตามประสาคนคิดมาก อยากให้อึนบีอารมณ์ดีขึ้น ก็เลยคิดว่าจะแกล้งให้อึนบีเขินสักหน่อย อยากเห็นน้องหน้าแดง อยากให้น้องยิ้ม ไม่คิดว่าน้องจะเอาคืนแบบทำเอาเธอนั่งตัวเกร็งเลย ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้ากระต่ายเอ๊ย!!

กาอึนควานหาหมากฝรั่งในกระเป๋า กะว่าจะเคี้ยวตอนทำงาน แต่กลับเจอซีเรียลบาร์ที่เธอแน่ใจว่าไม่ได้ซื้อไว้ อึนบีแน่นอน.. เอามาใส่ตอนไหนเนี่ย บนห่อมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เขียนเอาไว้ ‘หิวก็กินเข้าไปอย่าอดข้าวนะพี่.. เดี๋ยวตาย’ เธอเห็นรอยขีดฆ่าของคำที่ควรจะอยู่ก่อนคำว่าเดี๋ยวตาย อักษรที่โผล่พ้นรอยขีดฆ่าน่าจะเป็นคำว่า ‘เป็นห่วง’ เป็นห่วงก็บอกว่าเป็นห่วงสิ ทำไมต้องโหดกับพี่ด้วยล่ะคะ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังยิ้มจนปากจะฉีกถึงหู อยากเลิกงานแล้วอะ อยากกลับไปฟัดน้อง ฮือออ

นี่เธอกลายเป็นคนติดแฟนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ.. บางวันทำงานเหนื่อยมาก ๆ แทนที่จะอยากไปพักผ่อนเธอกลับอยากไปเจอหน้าอึนบี อยากนอนตักแล้วฟังน้องเล่าเรื่องโน้นนี้ให้ฟัง หรือฟังที่น้องบ่นเรื่องเธอไม่ยอมกินข้าวก็ยังดี เห้อ.. เป็นเอามากแล้วเรา

ซากุระสังเกตเห็นกาอึนมองแท่งซีเรียลบาร์แล้วยิ้มกว้างมาก เธอจึงจำเอาไว้ว่ากาอึนจังมีเรื่องที่เปลี่ยนไปอีกเรื่อง นอกจากการกินคุกกี้เป็นข้าวกลางวัน คือจะอารมณ์ดีที่ได้กินซีเรียลบาร์ แปลกจังเมื่อก่อนไม่เห็นจะชอบกินเลย รสนิยมของกาอึนจังเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย





หลังเลิกงานเยนาพายูจินไปกินไอติมตามสัญญา เยนายังไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะแข่งกินไอติมกับเธอ เราสั่งไอติมกันคนละถ้วยใหญ่ ๆ เธอแกล้งกินให้ช้าลงนิดหน่อย ทำให้เยนาชนะไปและเดินไปจ่ายเงินค่าไอติมอย่างอารมณ์ดี


ไอติมก็กินฟรี แถมเยนายังมีความสุขอีก เยี่ยม!!


“ยูจินอา จะดูเรื่องอะไรเธอเลือกเลยนะ”

ถึงเยนาจะเปิดโอกาสให้เธอเป็นคนเลือกหนังที่จะดู แต่เธอก็ไม่รู้จะดูอะไรอยู่ดี 

ที่ชวนมาดูหนังเพราะอยากลองเป็นพี่ฮยอนอูดูสักวันก็เท่านั้นเอง
เธอจึงให้เยนาเป็นคนเลือก เยนาก็เลือกเรื่องที่มีเจ้าหญิงอะไรไม่รู้เยอะ ๆ หลาย ๆ คน ซึ่งเธอก็เออออตามเยนาไป เพราะจะดูอะไรก็ไม่สำคัญหรอกขอแค่ได้อยู่กับเยนาเธอก็พอใจแล้ว

“สนุกเนอะยูจินเนอะ!”

“อือ”

“เธอรู้มั้ยความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันตอนเด็ก ๆ คือการได้เป็นเจ้าหญิงนะ”

“จริงอะ”

“อื้อ! จนถึงทุกวันนี้นะ เวลาฉันนอนไม่หลับฉันก็แค่คิดว่าตัวเองได้เป็นเจ้าหญิง ฉันก็จะนอนหลับได้ง่าย ๆ เลยล่ะ”

ถามจริง..

“ยิ้มแบบนั้นหมายความว่าไงห้ะ?”

“ก็ไม่อะไรหรอก แค่คิดว่าสมกับเป็นเยนาดี”

“น่ารักอะดิ”

“อือ”

แล้วทำไม.. เราต้องเขินด้วยล่ะเนี่ย..

เยนาไม่กล้าสบตายูจิน เธอรู้สึกหน้าร้อน ๆ ตอนที่ยูจินตอบรับว่าเธอน่ารักอย่างง่ายดาย แถมยังยิ้มให้แบบซื่อ ๆ อีก

“เยนาเป็นอะไรรึเปล่า เงียบเลย”

“บะ.. บ้า ใครจะไปเขินเธอกัน”

“เขิน? ใครเขินใครอะ”

“ฉันบอกว่าเดิน! เดินไปทางโน้นกันเถอะ”

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเยนาเท่าไหร่ แต่ยูจินก็เดินไปตามทิศทางที่เยนาต้องการ

“เยนาหิวอีกแล้วเหรอ”

“หืม?”

“ก็แถวนี้มีแต่ร้านฮ็อตด็อกทอดอะ”

“เอ่อ.. ใช่ ๆ ฉันอยากกิน แต่กินทั้งอันไม่หมดอะ ยูจินกินด้วยกันนะ”

“อือ ก็ได้”

ยูจินปล่อยให้เยนาไปซื้อฮ็อตด็อก ส่วนเธอยืนรออยู่ไม่ไกล เยนาเดินกลับมาพร้อมฮ็อตด็อกและโคล่าหนึ่งแก้ว เยนาซื้อฮ็อตด็อกแบบมีชีสยืดอย่างมียูจินคิดไว้ไม่มีผิด

“อะ กัดสิ”

“ไม่เป็นไร เยนากินก่อนเลย”

เยนากัดฮ็อตด็อกคำแรกไป แล้วยื่นให้ยูจินกัดบ้าง ยูจินกัดคำใหญ่จนเกือบจะเอาชีสที่เหลือไปหมด

“ย๊า! อันยูจิน อย่ากินชีสหมดสิ”

ยูจินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทำให้เยนาผู้รักชีสยิ่งกว่าอะไรทนไม่ไหว งับชีสที่ยืดยาวออกจากปากยูจิน ในใจคิดแต่ว่าชีสต้องเป็นของฉัน! มาตั้งสติได้อีกครั้งตอนที่หน้าเธอกับยูจินห่างกันแค่คืบ วินาทีที่ตาเราสบกันเธอรู้สึกว่ายูจินยืนนิ่งจนเกร็ง ซึ่งเธอก็คิดว่าเธอเองคงไม่ต่าง อยู่ดี ๆ หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมา มีอะไรบางอย่างที่แววตาคู่นั้นของยูจินสื่อออกมาแต่เธอเห็นแล้วไม่เข้าใจ..

อีกแล้ว.. แบบนี้อีกแล้ว..

ในขณะที่เธอไม่รู้จะทำยังไง ยูจินก็กัดชีสที่ยืดให้ขาดจากกัน เยนาจึงได้สติอีกครั้ง เราต่างคนต่างก้มหน้าเคี้ยวฮ็อตด็อก และเยนาก็กินฮ็อตด็อกที่เหลือจนหมด แล้วยื่นแก้วโคล่าให้ยูจิน

“ขอโทษนะที่แย่งชีสเธอ เยนาอยากกินอีกอันมั้ย เดี๋ยวฉันซื้อให้”

“ไม่ล่ะ ฉันอิ่มแล้ว เรา.. กลับกันเลยมั้ย”

“อืม”

เราเดินกันมาถึงป้ายรถบัส บรรยากาศระหว่างเราดูเคอะเขินแบบแปลก ๆ เยนาไม่เคยคิดว่าระหว่างเธอกับยูจินจะเกิดบรรยากาศแบบนี้ ความรู้สึกแบบนี้มันเหมือนกับตอนไปเที่ยวกับคู่เดทครั้งแรกไม่มีผิด.. ทั้งที่เธอกับยูจินก็ไปไหนมาไหนด้วยกันออกบ่อย ทำไมถึงคิดอะไรแบบนี้ได้นะ เยนาส่ายหัวให้กับความคิดของตัวเอง

เผลอคิดแบบนั้นได้ยังน่ะ.. บ้าจริง ๆ ชเวเยนา

ในขณะที่เยนาทะเลาะกับตัวเองอยู่ รถบัสคันที่ผ่านบ้านของยูจินก็มาพอดี

“เยนายา ขอบคุณมากนะสำหรับวันนี้ ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ”

ยูจินพูดแล้วยิ้มให้เยนา ก่อนจะโบกมือให้น้อย ๆ

“ฉันไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน”

เยนาทำได้แค่โบกมือตอบยูจิน มองตามเพื่อนเดินขึ้นรถไป ยูจินไปแล้ว.. แต่เยนายังมองเหม่อไปที่ถนน

รอยยิ้มของยูจินยังคงดูจริงใจ แววตาเศร้า ๆ ของยูจินวันนี้ดูมีประกายตอนที่เจ้าตัวบอกกับเธอว่ามีความสุขที่ได้ไปเที่ยวด้วยกันวันนี้ 

ยูจินอา.. ขอโทษที่บอกไม่ทัน แต่ก็เหมือนกันนะ ฉันก็มีความสุขเหมือนกันที่วันนี้ได้ไปเที่ยวกับเธอ



“ไหนบอกวันนี้ไม่มาไง”

อึนบีทักพี่กาอึนเดินเข้าห้องของเธอมา แล้วกลับซะค่ำเชียวเพิ่งเลิกงานหรือไงนะ แล้วทำไมมีกลิ่นเหล้าเนี่ย

“ก็พี่อยากมาให้อึนบีเห็นหนิคะ ว่าพี่ทำตามที่อึนบีบอกบนซองซีเรียลบาร์ พี่กินซีเรียลบาร์เข้าไปตอนที่ท้องว่าง พี่ก็เลยไม่ตาย เหมือนที่อึนบีเขียนไว้เลยเห็นมั้ยคะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตพี่”

“แล้วแต่พี่จะคิดเหอะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

กาอึนนอนหนุนตักอึนบีที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟา และปล่อยให้น้องขยี้หน้าเธอเล่นจนยู่ไปหมด

“เพิ่งเลิกงานหรือไง”

“เปล่าค่ะ เลิกพักใหญ่แล้ว แต่ออกไปหาอะไรกินมา”

“ไปดื่มมาล่ะสิ ”

“อือ ก็ไปกินอุด้งกันมาแล้วพี่ยุนจองกับพวก ๆ เลขา เค้าชวนดื่ม พี่ก็เลยดื่มไปนิดหน่อย”

“แต่ก็เลิกงานช้าหนิใช่มั้ย งานเยอะเหรอ เหนื่อยมากรึเปล่า?”

“ก็เหนื่อยค่ะ แต่ได้เห็นหน้าอึนบีก็หายเหนื่อยแล้ว”

“เวอร์”

“ไม่ได้เวอร์นะคะ พี่คิดถึงอึนบีทั้งวันเลยล่ะ เลยคิดว่าถ้าไม่ดึกจนเกินไปก็อยากจะมาหา อึนบีอา.. พี่คิดถึงอึนบีนะคะ”

“อือ.. ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน”

เมื่อได้ยินแบบนั้น กาอึนก็จูบลงที่มือของอึนบีที่เธอคว้ามาไว้แนบแก้ม

“แล้ววันนี้อึนบีไปไหนมารึเปล่าคะ”

“ฉันไปเจอเพื่อน ๆ มา ก็เม้าท์กันเรื่องเมื่อคืนนั่นแหละ โซฮีบอกว่าครั้งหน้าไม่พลาดแบบนี้แน่นอนลาก่อนแบดบอย”

“ฮ่า ๆ ๆ โซฮีเค้าชอบผู้ชายดูแบด ๆ เหรอ”

“อืม ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก โซฮีน่ะชอบผู้ชายที่ดูมีสไตล์เป็นของตัวเองชัด ๆ น่ะ มีครั้งนึงโซฮีเคยเดทกับหมอด้วยนะ คุณหมอน่ะสุภาพมากเลย พวกเพื่อน ๆ ก็ชอบคุณหมอกันทุกคน แต่สุดท้ายก็เลิกกันเพราะคุณหมอทำงานหนักจนเบลอ ปล่อยให้โซฮีรอเก้อทั้งที่นัดกันแล้วบ่อย ๆ เลยล่ะ”

“อา.. แบบนี้นี่เอง ถ้าพี่ทำงานหนักมาก ๆ อึนบีจะหนีพี่ไปมั้ยคะ”

“ตอนนี้พี่ก็ทำงานตัวเป็นเกลียวอยู่แล้วหนิ ฉันก็ยังให้พี่นอนตักอยู่นี่ไง”

“ ฮ่า ๆ ๆ จริงด้วย แฟนพี่นี่น่ารักจริง ๆ เลยน้า~”

“พอ ๆ ไปอาบน้ำไปแล้วไป จะได้ไปนอน นอนน้อยจนขอบตาคล้ำหมดแล้วเนี่ย”

“อื้อ”

กาอึนจำใจลุกจากตักอุ่น ๆ ไปอาบน้ำตามที่น้องบอก พอออกมาอึนบีก็นอนเล่นมือถือรออยู่บนเตียงแล้ว กาอึนทาครีมบำรุงหน้าแบบลวก ๆ ก่อนจะมาซุกตัวในผ้าห่มข้างอึนบี วันนี้อึนบีใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นนอนด้วยอะ นี่มันหน้าหนาวนะที่รัก จะขี้ร้อนไปไหนคะ

“อึนบีอา.. เสื้อนี่ซื้อมาแพงมั้ยอะ”

“หืม? ตัวนี้เหรอ ก็ไม่นะ ทำไมอะ”

“คือพี่ว่ามันใช้ผ้าน้อยมากเลยอะ กางเกงก็ด้วยถ้าซื้อมาแพงจะได้ไปฟ้องว่าเค้าโกงผู้บริโภค”

“เออ แล้วแต่สะดวกเลยพี่”

“แล้วก็ฟ้องด้วยว่า เพราะเสื้อเค้าใช้ผ้าน้อยมากแถมยังบางอีก เลยทำให้พี่เริ่มใจไม่ดีแล้วเนี่ย อึนบีอา พี่พูดจริงนะ ตอนนี้พี่อยากจะฟัดอึนบีสุด ๆ ยิ่งตอนกลางวันอึนบีมาแกล้งพี่ตอนกินข้าวแบบนั้นพี่ยิ่งอยากเอาคืน แต่แบบ.. พี่ยอมรับว่าพี่ไม่ไหว พี่เหนื่อยมากเลยอะ หนังตาหนักมากเลยตอนนี้”

อึนบีหัวเราะเบา ๆ ให้กับพี่กาอึนที่ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ พี่เอ๊ย~

“นอนเถอะพี่ ใช่ว่าเราจะมีเวลาแค่คืนนี้ซะเมื่อไหร่ อีกหน่อยเราก็จะย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้ว พี่อย่าเบื่อฉันก่อนก็แล้วกัน”

“ใครจะเบื่ออึนบีลงล่ะคะ พี่น่ะแทบจะเร่งวันเร่งเวลาให้อึนบีไปอยู่กับพี่เร็ว ๆ อา.. แค่คิดก็รู้สึกดีแล้วเนี่ย อยากย้ายไว ๆ จัง”

ต้องทำเสียงมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอกาอึนอา~ อึนบีที่นังคงนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ลูบผมพี่กาอึนที่มานอนอยู่ข้าง ๆ พี่กาอึนคงง่วงมากแล้ว ดูสิตาปรือเชียว

“นอนเถอะพี่ พรุ่งนี้จะได้มีแรงทำงานต่อ”

“แต่พี่ยังอยากมองอึนบีอยู่เลย พอพี่หลับแล้วเดี๋ยวอึนบีหนีไป”

นี่มันเตียงฉันนะพี่ แล้วพี่ก็มานอนอ้อนกันขนาดนี้ฉันจะหนีไปไหนได้

“ต้องอ้อนอะไรขนาดนั้นหือ? ฉันไม่ไปไหนหรอก เดี๋ยวก็จะนอนอยู่ข้าง ๆ พี่นี่แหละ”

อึนบีจิ้มหน้าผากกาอึนไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้

“อึนบีอา พรุ่งนี้ขอซีเรียลบาร์อีกได้มั้ย”

“เอาคุกกี้ดีมั้ยล่ะ พี่ชอบคุกกี้มากกว่าหนิ”

“อะไรก็ได้ค่ะ อึนบีเอาอะไรให้พี่ก็กินหมดแหละ”

“แต่ต้องกินข้าวด้วยนะ อันนี้ไว้กินระหว่างมื้อ เข้าใจรึเปล่า”

“งืม เข้าใจแล้วค่ะ”

“ง่วงก็นอนเถอะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่นะ”

“อื้อ”

อึนบียังคงลูบหัวพี่กาอึนเบา ๆ เพื่อเป็นการกล่อม เธอนั่งมองพี่กาอึนค่อย ๆ หลับตา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของพี่เค้าทำให้รู้ว่าพี่เค้าหลับไปแล้วจริง ๆ ช่วงนี้คงงานหนักมากอย่างที่เจ้าตัวว่านั่นแหละนะ.. แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังดีใจที่พี่กาอึนดูจะแค่เหนื่อยจากงานเท่านั้น ไม่ได้มีเรื่องทุกข์ใจอะไรอย่างก่อนหน้า

เธอนึกถึงเรื่องที่พี่กาอึนพูดเมื่อตอนกลางวัน ไม่รู้พูดแบบนั้นต่อหน้าน้อง ๆ ออกไปได้ยังไง ก็ไม่ใช่ไม่ชอบหรอก แต่มันเขินหนิ..

ขอบคุณนะพี่ ขอบคุณที่บอกว่าอยากอยู่กับฉัน ฉันเองก็อยากอยู่กับพี่เหมือนกัน พี่ก็คงรู้ใช่มั้ยเพราะฉันคิดว่าฉันเคยบอกไปแล้ว 

ฉันรักพี่มากแค่ไหนพี่ก็คงรู้อยู่แล้วใช่มั้ย เพราะคำนั้นฉันก็จำได้ว่าบอกพี่ไปแล้วเหมือนกัน

“ฝันดีนะพี่ อย่าลืมฝันถึงฉันด้วยล่ะ”

อันนี้ฉันก็เคยพูดไปแล้วเหมือนกัน เอาเป็นว่าถ้าจะฝันก็ฝันถึงแค่ฉันเถอะนะพี่





TBC





วันนี้วันดีนะคะ เด็ก ๆ ปล่อยเอ็มวีญี่ปุ่น (ซึ่งเราจำชื่อได้แค่ sukito..😅 ) เอ็มวีสวยมากเลย เด็ก ๆ ก็สวยมากด้วย เห็นน้องอึนบีใส่เสื้อโค้ทเต้นแล้วอยากเป็นเมีย เอ้ย! เป็นลมค่ะ..


พี่เตฟ (ที่รักของฉัน!!) ก็ปล่อย Born Again ไปรับฟังและรับชมความงามของพี่เค้าได้นะคะ ใคร #ทีมเมียพี่เตฟ ต้องสู้นะคะเพื่อผัวพี่เตฟของพวกเรา ;-;




หลายวันก่อนมีประเด็นอาจารย์เหยียดเพศ เป็นประเด็นเดียวกับฟิคตอน 25 พอดี อันนี้เป็นจังหวะที่ดีเลยนะที่จะชี้ให้เห็นว่า เรื่องแบบนี้มีอยู่จริงในหลายสังคม และสังคมไทยก็ไม่ได้เป็นมิตรกับ LGBT อย่างที่หลายคนเข้าใจ สังคมเราหน้าไว้หลังหลอกว่าเป็นมิตรกับ LGBT เพื่อผลประโยชน์บางอย่างเท่านั้นแหละค่ะ ความเป็นจริงการเหยียดมันลึกและเชื่อมโยงแนวคิดอีกหลายอย่างในสังคม แล้วเราก็โดนหล่อหลอมกันมาโดยไม่รู้ตัว

เราอยากให้มีการสอนวิชา Gender พื้นฐานให้กับเด็ก ๆ ในประเทศจริง ๆ นะคะ แต่ก็นั่นแหละค่ะ ไม่รู้ต้องรอถึงเมื่อไหร่.. ก่อนหน้านั้นช่วยจัดการฝุ่นก่อนนะ เด็กจะตายก่อนได้เรียนแล้ว



บ่นไปซะยืดยาว แต่เราคิดว่าทุกคนคงรู้อยู่แล้วว่าหลงเข้ามาในนี้ ก็คือต้องตกเป็นเหยื่อให้เราระบายอารมณ์ 😂



อ่านแล้วคิดเห็นยังไง ก็คอมเมนต์บอกกันไว้ได้นะคะ ไม่ต้องเขินอาย ในตอนนี้มีเรื่องนึงที่เป็นเรื่องจริง แบบเรื่องจริง ๆ ที่ไม่ได้มาแค่เค้าโครงอะค่ะ ลองทายกันมาดูนะคะ ว่าจะทายกันถูกรึเปล่า
เราจะรอความคิดเห็นของคุณนะคะ :))




อ่านก่อนเจอคำผิดก่อนนะคะ เหมือนเดิม..



เผื่อใครอยากจะไปยับยั้งการพูดคนเดียวของเรา หรืออยากจะกรีดร้องโวยวาย ก็ไปคุยกันได้ที่ >>>@705NCS 
#whiteshirtกาอึนบี 
#กาอึนบีเชิ้ตสีขาว 




ขอบคุณที่ติดตาม ❤️

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ💋






ป.ล. เรื่องนี้มีไม่ถึง 100 ตอนนะคะ 55555 




SHARE
Writer
705NCS
Storyteller
วิชาการบางวัน ที่เหลือนั้นขี้ชิป

Comments

Cal
3 months ago
อยากให้มีถึง 100 ตอน เขียนไปเรื่ิอยๆ ก็จะอ่านไปเรื่อยๆค่ะ เหมือนได้ตามติดชีวิตคนสองคน(+เด็กน้อยอีก2คน)
เราชอบประเด็นในเรื่องที่ต้องการจะสื่อในแง่ของการเป็น lgbt ของตัวละครหลักมากเลยค่ะ
ติดตามนะคะ เวลาเหนเรื่องนี้อัพดีใจมากๆๆๆจริงๆนะคะ
Reply
iiwakemaebe
3 months ago
อ้าววว มี 100ตอนเลยไม่ได้หรอคะ 555555555 เราอยากอ่านนี่นา งั้นถ้าจบเรื่องนี้แล้วมีเรื่องใหม่ก็คงจะดีนะคะ ☺️ เราชอบฟิคคุณมากเลยค่ะ มันน่ารักมากๆเลย ;;-;; อ่านแล้ว ฟีลกู๊ดดดด ❤️ (น่าจะใชัพลังเขียนน่าดูเลยใช่ไหมคะ สู้ๆค่ะ ให้กำลังใจตัวเร้กๆตรงนี้ ✌🏻)
เวลาเราเห็นแจ้งเตือนฟิคคุณเราก็จะแบบ ดีจัยยยยยย เป็นอะไรที่ make my day อย่างนึง


พี่อึนบีน่ารักกก น่ารักไปหมดเลยยยย ถึงจะดูแลไม่เก่งแต่ก็พยายามดูแลสินะคะ แต่มันดูรู้นะว่ารักพี่เขามากๆเลย แต่ฉากใต้โต๊ะอาหาร หืออ พี่อึนบีเป็นคนแบบนี้สินะๆๆ ชุดนอนฟูๆใส่แล้วดูน่าเอ็นดูจังเลยค่ะ

ยูจินเยนาก็คือ อีกนิดนึงเยนาก็จะเข้าใจตัวเองแล้วไหมคะ ช่วงนี้ก็เขินเก่งงงง เวลาอยู่กับเพื่อนสนิทก็งี้ค่ะ ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่า ที่ทำคือสนิทกัน หรือชอบกัน มันก็จะสับสนมึนงง ยูจินต้องชัดเจนก่อนน๊าาท เยนาถึงจะมีสติ 🥴🥴🥴

พี่กาอึนที่ทำงานหนักแต่ฟัดพี่อึนบีไม่ไหว เราเข้าใจอย่างยิ่ง 🤣 ตอนนี้หัวกับตัวเราก็จะหลุดออกจากกันแล้วเหมือนกัน เหน่ยมากกกกก ตอนหน้าพี่เขาจะร้องไห้นี่เราเข้าใจจริงๆนะ มันแบบร่างกายเอ๋ยยยย ไม่ไหวจริงๆสินะ เศร้า งี้~~


พูดถึงเรื่องเพศทางเลือก เราว่าสังคมไทยไทยเนี้ย ยากมากๆเลยนะคะ ที่จะออกมายอมรับอะไรแบบนี้จริงๆ มันก็แค่ฉาบฉวยเบื้องหน้าเฉยๆอ่ะ บางทีก็เศร้าใจมาก
พูดถึงทีไรก็โกรธทุกทีเลยเนี้ย
ถึงจริงๆในสังคมอินเตอร์นี่คือเฉยมากนะคะ จะเป็นอะไรก็ได้อ่ะ เหมือนบอกว่า เออ เราชอบกินถั่วงอก อ่อเธอชอบกินถั่วงอกหรอ อ่อๆๆ เคๆ แค่นั้นเลยอ่ะ ไม่มีการมาแบบแซะใดๆว่าทำไมชอบกินละ กินถั่วงวกมันดีหรอ หรืออะไรอย่างเงี้ยะ คนไทยใส่ใจเก่งเกินค่ะ เกินไปบางที ถ้าเจอเรื่องคนทำไม่ดีแบบนั้นใส่ละก็ต้องตกกลับแบบสุภาพแต่ให้สะอึ้กอ่ะค่ะ แต่ถ้าเจอพวกที่หยาบคายก็ทำหูทวนลมซะ คิดเอาว่า เราเกิดมาดีกว่าเขาไม่ทำพฤติกรรมแย่ๆแบบเขา ไปเถียงกับพวกบ้า ประสาทเสียเปล่าๆค่ะ


รอตอนต่อไปนะคะ จริงๆเราอยากอ่านฟิคคุณทุกวันเลย 555555

Reply
Pvmn
3 months ago
อึนบียังคิดและติดอยู่กับเรื่องนั้นอยู่สินะ แต่ยังไงตอนนี้เค้าก็ผ่านมันมาและรักกันมากแล้ว ตลกน้องๆคือพี่เค้าหวานใส่กันจนเหมือนกลายเป็นอากาศนึกว่าตายไปแล้ว55555555555555555ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้อีก555555555555
//ขอเดาว่าเรื่องที่เป็นเรื่องจริงคือตอนเลิกบุหรี่ครั้งแรกที่กลัวตาย ไม่ก็ตอนพี่กาอึนบอก่าเจ็บจนบางทีทนไม่ไหว คนบางกลุ่มเปิดใจแต่ไม่ได้สนับสนุนมาก มั่วมาก855555555555
Reply
Shallot
3 months ago
เพิ่งได้ดูเอ็มวีค่ะ เข้าใจแล้วว่าทำไมอยากเปงเมียพิอึนบี เค้าหลัวมากจริงๆ แอบเห็นเม้นอื่นเลยนึกขึ้นมาได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องบุหรี่รึเปล่าคะที่มาจากเรื่องจริง ตอนอ่านก็รู้วึกว่าเป็นความรู้ใหม่เลยนะเนี่ย คู่หลักยังรักกันดี ซากุระไม่น่าแทรกเข้ามาได้ ส่วนคู่เจ้าเด็ก น่ารักจริงๆเลย ยูจินหัดแซวแม่บี๋น้าเดี๋ยวนี้ แม่ครัวเป็นแฟนกันแน่นอนค่ะ555 เรื่องเพศทางเลือกนี่ อาจจะโชคดีที่อยู่ในสังคมที่มีความหลากหลายทางเพศมาตลอดเลยไม่เคยเจอปัญหา เพื่อนตุ๊ดก็สบายดีกัน ส่วนจะหวังไปถึงโครงสร้างหรือค่านิยมในสังคม อันนั้นคงทำได้ช้าค่ะ เรื่องการศึกษาความรู้หรือทัศนคติ ประเทศเราก็ไม่ค่อยจะให้ความสำคัญ หรืออย่างเกาหลีก็เจริญด้านวัตถุ ด้านจิตใจยังตามไม่ทัน ก็ทำเท่าที่ทำได้ค่ะ เห็นใครทำโปรเจ็คต์ด้านนี้ก็ช่วยเค้าไป เชื่อว่าคนรุ่นใหม่ต้องเข้าใจความหลากหลายได้เร็วขึ้นเรื่อยๆแน่นอนค่ะ
Reply
Codename206
3 months ago
แง้ เห็นอึนบีพาพี่กาอึนไปเปิดตัวกับเพื่อนแล้ว อยากเห็นพี่กาอึนพาอึนบีไปเปิดตัวกับเพื่อนบ้างจังเลยค่ะ พี่กาอึนดูเป็นที่รักของเพื่อนอึนบี อยากรู้ว่าในมุมเพื่อนพี่กาอึนจะมีต่ออึนบียังไง
Reply