วันเหงาๆกับเพลงเศร้าๆ
นานแค่ไหนแล้วที่ยังคงนอนฟังเพลงเศร้าๆคนเดียว  นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครสักคนผ่านเข้ามานี่คงเป็นอีกคืนที่เรายังคงนอนฟังเพลงเหงาๆอยู่คนเดียว เป็นเช่นนี้มานานแค่ไหนเราเองก็จำแทบไม่ได้แล้วเหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่โดดเดี่ยวเหมือนเราอยู่ตัวคนเดียวบนโลกไม่มีคนอยู่ข้างกาย ทำไมกันนะ? ทำไมถึงไม่มีใครสักคนเข้ามาในโลกของเราสักทีเราได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราสร้างกำแพงสูงไปเหรอ? หรือเราไม่เปิดใจรับใครซะเอง ใจนึงก็อยากจะเริ่มต้นใหม่แต่อีกใจนึงก็กลัวความสัมพันธ์จะจบลงแบบครั้งที่ผ่านๆมา
บ่อยครั้งที่รู้สึกโดดเดี่ยว 
บ่อยครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า
บ่อยครั้งที่รู้สึกเจ็บปวด 
บ่อยครั้งที่ถูกใครต่อใครมองข้ามความรู้สึก 
บ่อยครั้งที่คิดอยากจะหายไปจากตรงนี้
บ่อยครั้งที่มักมีความคิดที่ผุดขึ้นมาแย้งกับความคิดแย่ๆของตัวเอง 
การเริ่มใหม่ทำไมมันดูเป็นไปได้ยากสำหรับเราจังนะ





มาร่วมแชร์ความรู้สึกกันได้นะคะ :)




SHARE
Written in this book
...
Writer
Primmyck
etc
ts

Comments